منِ گذشته امضا

گویی میان آن‌که رنج می‌برد و آن‌که موجب رنج می‌شد پیوندی وجود داشت. چون باران می‌توانست بدون اینکه رنج بردن او به آخر برسد، بند بیاید، درست همان‌طور که او می‌توانست بدون اینکه باران بند بیاید، دیگر رنج نبرد.

Kiss, hug and die.

This is to show why I'm being, as I expect, foolish and exacting. It also shows how much I depend on you, and should mind any word that annoyed or hurt you. Virginia Woolf

Would you be happier if I cried? You know I will I'm not joking anymore.

Sylvia Plath.

درخششِ ظفرمندانه‌ی میل به خودویرانگری در قبالِ زندگی؛ خارج شدن از قلمروی افسردگی، ورود به آستان «ناامیدی». اگر افسردگی را می‌شود با قرص درمان کرد، «ناامیدی» را چاره چیست؟

این شوخی نامردان است که امید می‌دهند و سپس باز پس می‌گیرند. و بر نومیدشدگان، از تهِ دل می‌خندند. مرگ یزدگرد. بیضایی

هیچ‌گاه نفهمیدم که استعدادی دارم یا نه. در هر زمینه‌ای. زیرا هیچ‌گاه موقعیتی نداشته‌ام که بتوانم بفهمم. چیزهایی می‌دانستم اما هیچ کاری نکرده‌ام. درخور همین فرسایش بوده‌ام؟

دلم می‌خواهد همه چیز را بگذارم و بروم طوری‌که کسی نداند من که هستم. مرا ببخش عزیزم، احساس وحشتناکی دارم. سوار قطار خواهم شد و تمامی وجودم را گریه خواهم کرد. اولگا کنیپر

شاید که قطره ای چکد از خورشید فانوس راه پرت شبی گردد مهتاب خیس روی زمین ماسد شعری شکفته روی لبی گردد شاید که باد عطر تن او را از لای در به بستر من ریزد از روی برگ های گل زنبق آوازهای گم شده برخیزد شاید شبی کنار درخت کاج آوای گام او شکند شب را ریزد به روی دامن شب بوسه ساید چو روی سنگ لبم ، لب را تف بر من و سکوت من و شعرم تف بر تو باد و زندگی و شاید تف بر کسی که چشم به ره ماند تف بر کسی که سوی کسی آید شاید که عشق هدیه ابلیس است اندوه اگر سزای وفا باشد شاید اگر شکوفه نومیدیست شاید که مرگ هستی ما باشد امشب صدای باد نمی آید شاید که مرگ پیش زمان خفته است راز گناهکاری آنان را شیطان به بندگان خدا گفته است نفرین به سر بلندی و پستی باد نفرین به عشق باد و به هستی باد نفرین به هوشیاری و مستی باد نفرین به مرگ باد و به هستی باد نصرت رحمانی

«بسیار خب، امروز سعی‌ات را کردی، در تمامِ دو شب گذشته فقط دو ساعت خوابیدی تا خودت را از شر بارهایی که باید به دوش بگیری راحت کنی: دور و برت را نگاه کردی و دیدی همه راضی‌اند و زندگی‌شان را می‌کنند و تو احساسِ ترس، کسالت و خمودی می‌کنی…و بدتر از همه این‌که نمی‌خواهی با آن کنار بیایی.» •سیلویا پلات؛ خاطرات روزانه @letterssto