منِ گذشته امضا

what the hell is tragedy? I am. Sylvia Plath

ای روی تو مهر عالم آرای همه وصل تو شب و روز تمنای همه گر با دیگران به از منی، وای به من ور با همه کس همچو منی، وای همه ابوسعید ابوالخیر

‏گاهی اوقات احساس می‌کنم مثل اینکه همه‌چیز، همه‌چیز از بین رفته. بیا، فقط بیا! نامه به فلیسه/ کافکا

می‌خواهم به خواب روم به خواب سیب‌ها، آشوب گورستان‌ها را پشت سر نهم. می‌خواهم به خواب روم به خواب کودکی که خواست تا دل از آب‌های آزاد بر کند. نمی‌خواهم باز بشنوم که لاش‌ها خون‌ نداده‌اند از دست، که دهان پوسیده به جست‌وجوی آب ادامه می‌دهد. نمی‌خواهم آشنا باشم به شکنجه‌ها که گیاه می‌دهد، یا ماه با دهان مارانه که پیش از سیپده‌دمان در کار است. می‌خواهم دمی به خواب روم، دمی، دقیقه‌یی، قرنی؛ اما همگان باید بدانند که نمرده‌ام، بدانند که اصطبلی از طلا میان لب‌های من است، بدانند که یار کوچک باد غربی‌ام و سایه‌ی بی‌کران اشک‌های خویش. مرا به حجابی از پگاه بپوشان چرا که می‌خواهم به خواب روم به خواب سیب‌ها، تا گریه‌یی بیاموزم که پاک داردم از خاک؛ چرا که می‌خواهم با کودک تاریکی سر کنم که خواست تا دل از آب‌های آزاد بر کند. لورکا، ترجمۀ بیژن الهی.

تو می‌گی من چی‌کار کنم؟ من باید برم، ولی این‌جا اسیرم. نمی‌بینی؟ دست‌ و پام رو بسته‌ن. فقط می‌تونم به رفتن فکر کنم. نهایتاً رویاش رو ببافم و با هر بار بیدار شدن، بشکافمش و دوباره از اول. تو نمی‌فهمی.

+۱۵۰۰تصویر (Twitter) RT @sorush_ab: من پیشبینی کرده بودم دم پروازم جنگ بشه 😄 اقا خوبی بدی دیدید حلال کنید

اگر کسی مرا خواست بگویید رفته باران‌ها را تماشا کند. و اگر اصرار کرد بگویید برای دیدن طوفان‌ها رفته است. و اگر باز هم سماجت کرد بگویید رفته است تا دیگر بازنگردد.

در افسانه‌های کهن ایرانی ری‌را زنی بوده که سرسبزی را به جنگل‌های مازندران می‌داد، خطابه‌ی شاعر در اینجا زنی است که سرسبزی را باز می‌گرداند.

‏«اگر من اعدام شدم همه بدانند در قرن ۲۱ با این همه سازوکار حقوق بشری و سازمان ملل و شورای امنیت و غیره، یک انسان بی‌گناه درحالی که با تمام توانش تلاش کرد و جنگید تا صدایش را بشنوند، اعدام شد.» #مهسا_امینی @t1500tasvir

اساسا از حرف زدن بیزارم. هرچه هم بگویم از نظر خودم اشتباه است. وقتی حرف می‌زنم، اهمیت و جدی بودن چیزی را که می‌گویم از بین می‌برم. چون حرف پیوسته از هزاران عامل بیرونی و هزار قید و بند خارجی تأثیر می‌پذیرد، بنابراین کم حرفم، نه تنها از روی ضرورت بلکه از روی اعتقاد هم. نوشتن تنها شکلِ مناسب بیان برای من است و همینطور هم خواهد ماند حتی موقعی که کنار هم باشیم. ولی آیا آنچه از نوشتن نصیب من می‌شود، به‌عنوان اصلی‌ترین و تنها وسیله‌ی ارتباطم با تو (گرچه شاید هم فقط خطاب به تو) ، برای تو که طبیعتت وابسته به حرف زدن و گوش دادن است کافی خواهد بود؟ نامه به فلیسه/کافکا

تا کی می‌توانند دستانم مرهمی باشند بر زخم‌های او؟ و کلامم پرندگانی درخشان در آسمان: تسلی‌بخش، تسلی‌بخش. سیلویا پلات