منِ گذشته امضا

غلام‌رضا بروسان.

به عالیه نجیب و عزیزم! می‌پرسی با کسالت و بی‌خوابی شب چطور به سر می‌برم؟ مثل شمع: همین‌که صبح می‌رسد خاموش می‌شوم و با وجود این، استعداد روشن شدن دوباره در من مهیا است. بالعکس دیشب را خوب خوابیده‌ام. ولی خواب را برای بی‌خوابی دوست می‌دارم. دوباره حاضرم. من هرگز این راحت را به آنچه در ظاهر ناراحتی به نظر می‌آید ترجیح نخواهم داد. در آن راحتی دست تو در دست من است و در این راحتی… آه! شیطان هم به شاعر دست نمی‌دهد،‌ مگر این‌که در این تاریکی شب، خیالات هراسناک و زمان‌های ممتد ناامیدی را به او تلقین کند! بارها تلقین کرده است. تصدیق می‌کنم سا‌ل‌های مدید به اغتشاش‌طلبی و شرارت در بسیط زمین پرواز کرده‌ام. مثل عقاب، بالای کوه‌ها متواری گشته‌ام. مثل دریا، عریان و منقلب بوده‌ام. بدی طینت مخلوق، خون قلبم را روی دستم می‌ریخت. پس با خوب به بدی و با بد به خوبی رفتار کرده‌ام. کم کم صفات حسنه در من تبدیل یافتند: زود- باوری، صفا و معصومیت بچه‌گی به بد گمانی، خفه‌گی و گناه‌های عجیب عوض شدند. آه! اگر عذاب‌های الهی و شراره‌های دوزخ دروغ نبود، خدا با شاعرش چطور معامله می‌کرد! آیا نسبت به او بیشتر کینه‌ورزی می‌داشت؟ آیا حرص و غضب الهی خاموش می‌شد یا سال‌های دراز برای تسلی دادن به وجود خود، یک جسد حقیر را می‌سوزانید؟ حال٬ من یک بسته‌ی اسرار مرموزم. مثل یک بنای کهنه‌ام که دستبرده‌های روزگار مرا سیاه کرده است. یک دوران عجیب خیالی در من مشاهده می‌شود. سرم به شدت می‌چرخد. برای این‌که از پا نیفتم، عالیه، تو مرا مرمت کن. راست است: من از بیابان‌های هولناک و راه‌های پرخطر و از چنگال سباع گریخته‌ام. هنوز از اثره‌ی آن منظره‌های هولناک هراسانم. چرا؟ برای این‌که دختر بی‌وفایی را دوست می‌داشتم. قوه مقتدره‌ی او بی‌تو، وجه مشابهت را از جاهای خوب پیدا می‌کند. پس محتاجم به من دلجویی بدهی. اندام مجروح مرا دارو بگذاری و من رفته رفته به حالت اولیه بازگشت کنم. گفته بودم قلبم را به دست گرفته با ترسو لرز آن‌را به پیشگاه تو آورده‌ام. عالیه عزیزم! آن‌چه نوشته‌یی٬ باور می‌کنم. یک مکان مطمئن به قلب من خواهی داد. ولی برای نقل مکان دادن یک گل سرما زده‌ی وحشی٬ برای این‌که به مرور زمان اهلی و درست شود، فکر و ملایمت لازم است. چقدر قشنگ است تبسم‌های تو! چقدر گرم است صدای تو وقتی که میان دهانت می غلتد! کسی که به یاد تبسم‌ها و صدا و سایر محسنات تو همیشه مفتون است. @about_clair از میان نامه‌های نیما یوشیج به همسرش.

موسیقی. https://t.me/BChatBot?start=sc-72289-ZqyFM3U

یدالله رویایی.

تولد شیون فرو نشست نامم بر روی سنگ کهنه‌ای حک گشته بود و روز تولدم من بازگشته بودم اینک از شهر آینه‌ها بازگشته‌ام با عصر دوستی و تا پر به خون نشسته تیری از طلای ناب می‌پرسم این تیر که در لای کتف من نشسته به سنگر این‌گونه پر شکوه آیا به اختیار در دام این مدار افتاده است وین درد جانگزای را باید همیشه تحمل کرد گفتند: وین زخم چندان عمیق نیست صدای تقه چکش به روی میز محاکمه پایان یافت آن لحظه بود که دانستم هرگز نبوده مرگ نقطه محتوم زندگی. نصرت رحمانی.

تولد شیون فرو نشست نامم بر روی سنگ کهنه‌ای حک گشته بود و روز تولدم من بازگشته بودم اینک از شهر آینه‌ها باز گشته‌ام با عصر دوستی و تا پر به خون نشسته تیری از طلای ناب می‌پرسم این تیر که در لای کتف من نشسته به سنگر این‌گونه پر شکوه آیا به اختیار در دام این مدار افتاده است وین درد جانگزای را باید همیشه تحمل کرد گفتند: وین زخم چندان عمیق نیست صدای تقه چکش به روی میز محاکمه پایان یافت آن لحظه بود که دانستم هرگز نبوده مرگ نقطه محتوم زندگی. نصرت رحمانی.

اسیرِ شب.

آدم‌ها همیشه در سن معینی می‌مانند و بعد یک‌‌ شبه پیر می‌شوند.

و حتی.

به مرغی می‌مانم که در ته آسمان ناگهان بال‌هایش بریزد و در میان ستارگان، آویخته به تاریکی حیران بماند. دیگر نمی‌دانم دستواره در دست کیست اما می‌بینم که هرچه فروتر می‌رود به جایی گیر نمی‌کند، ژرفای آب پایان ندارد. می‌خواهم چیزی بپرسم نمی‌توانم. راهنمای روزگار دیده فکر مرا می‌خواند و جواب هایش را مثل سرمای بی‌زبانِ زمستان در من می‌دمد. پیش از آنکه بگویم چه می‌کنی مرد، مرا به کجا می‌بری؟ او فهمانده است که «آب می‌برد نه من». •شاهرخ مسکوب، سفر درخواب

سانتاگ: تمامی عکس‌ها یادآور مرگ‌اند. عکس گرفتن به معنای مشارکت در میرایی، آسیب‌پذیری، بی‌ثباتی شخص یا شئ دیگر است. تمامی عکس‌ها دقیقا با برش‌زدن این لحظه و ثابت‌کردن آن، گواه تبخیر بی‌وقفه‌ی زمان‌اند‌. ___ بیمارستان اعصاب و روان زنان، ماری آلن مارک، ۱۹۷۶.

420.

I'm not here. You may see me, but I'm hollow.