ده آتشین

بر گور این بهار، گلی‌ام که دیده‌ای آن‌قدر دیده‌ای که مرا نیز چیده‌ای در آفتاب طالعِ من محو می‌شوی اشک شبی، به روی علف‌ها چکیده‌ای هم‌رنگ آسمانِ غروبِ تو نیستم آن گوشه‌ از شبم که پس از من سپیده‌ای... ای قاتل، ای بهارکُش، ای ادعای سرخ شد شام و دیده شد که تو در خون‌تپیده‌ای در خواب دیده‌ اند یک‌آهوزن استی و در دامن بهاریی من می‌چریده‌ای یک هسته ‌اشکِ سبز چکیدی به روی خاک چه شاخ، ‌برگ، رنگ، چه قدّی کشیده‌ای! من تا هنوز هیچ نگفتم که دوستت- دارم، چگونه حرف دلم را شنیده‌ای؟ از نامه‌ام برای خداوند عمر‌هاست... تو پاسخ که زود به دستم رسیده‌ای در دست مارریز تو عمری عصاستم خود برگزیده‌ای که مرا برگزیده‌ای ده‌آتشین t.me/dehatashin