رامانا ماهارشی

اگر همه چیز طبق سرنوشتِ مُقَدر شده بر اساس نتایج عمل‌های گذشته (Prarabdha) اتفاق می‌افتد آدم چگونه بر موانع مراقبه چیره شود؟ ماهارشی : سرنوشتِ مُقَدر شده (Prarabdha) فقط ذهن برون‌گرا را در نظر می‌گیرد , و نه ذهن درون‌گرا. کسی که خویش واقعی خودش را جستجو می‌کند از هیچ مانعی هراسان نخواهد بود. فکرِ یک مانع خودش بزرگترین مانع است. Sri Ramana Maharshi, Spiritual Instruction, Chapter II @nazerarmesh13

سؤال: آیا انسان می‌تواند روشنایی معنوی را در حالیکه غذاهای گوشتی می‌خورد نیز به دست آورد؟ ... جواب: بله ، اما آن‌ها را به تدریج ترک کنید و خودتان را با غذاهای خالص و تازه گیاهی عادت دهید. اما به هر حال، وقتی که روشن‌شدگی را به دست آورده باشید او تفاوت کمتری خواهد ساخت که چه می‌خورید، همان‌گونه که بر یک آتش بزرگ بی‌اهمیت است که چه سوختی به او اضافه شود. باگوان شری رامانا ماهارشی @Qiiyou

در ادراک مستقیم می‌توانی خودت را با "آن یگانه‌ای که هست" یکی احساس کنی تمام بدن به یک نیروی محض تبدیل می‌شود، یک جریان نیرو زندگی‌ات تبدیل به سوزنی می‌شود که به سمت آهن‌ربایی عظیم کشیده می‌شود و هرچه عمیق‌تر و عمیق‌تر می‌روی به یک مرکز تبدیل می‌شوی و نه حتی آن بلکه تبدیل به آگاهی محض می‌شوی دیگر هیچ فکری وجود نخواهد داشت یا چیزی که به آن اهمیت دهی آن‌ها در همان آستانه همه نابود شدند و این یک سیلاب است و تو همچون کاهی ناچیز زنده‌زنده بلعیده می‌شوی اما این بسیار لذت‌بخش و مفرح است چون تو خودت همانی هستی که خودت را می‌بلعد این اتحاد یا وحدتِ فرد (شخص) با حقیقت مطلق است این همان مرگ ایگو در خویشِ حقیقی است انهدام آنچه دروغین است و اکتساب آنچه حقیقی است. #رامانا ماهارشی

ماهارشی خیلی روی هدر ندادن غذا تاکید داشت و هرگز اجازه نمی‌داد هدیه خدا دور ریخته شود. او اجازه نمی‌داد غذای باقیمانده به گداها داده شود، چون اصرار داشت به آن ها همان غذای دیگران داده شود، نه اینکه غذای نخواسته داده شود. حتی به سگ‌ها هم باید غذایی که همه می‌خوردند داده می‌شد. #رامانا_ماهارشی

ماهیت شما شادی است. اینکه اشتیاق شادی یا خوشبختی دارید امر اشتباهی نیست. آنچه اشتباه است این است که به‌جای اینکه در درون به دنبالش باشید آن را در بیرون جستجو می‌کنید. #رامانا_ماهارشی @jaaanodel

آن وجودی که به ادراکِ حقیقتِ خویش نائل گشته همچون زرگری که طلا را در زیورآلات مختلف شناسایی می‌کند، «خویش» را (در همه جا) می‌بیند. هنگامی‌که تو خودت را با این بدن هم‌هویت کرده و خودت را با آن یکی بدانی آنگاه فقط فرم‌ها و اشکال وجود خواهند داشت؛ اما هنگامی‌که از جسم فراتر می‌روی آنگاه دیگران نیز محو می‌شوند. #رامانا ماهارشی ۱. کسی که ذهنش فریفته‌یِ زیباییِ یک نقشِ تراش‌خورده در دل سنگ می‌شود، این حقیقت که اصل و اساس این نقش «سنگ» است را فراموش می‌کند. ۲. هنگامی‌که او بر این فریفتگی غلبه کند و بعد به آن نقش نگاه کند، آنگاه آن لایه زیرین یعنی سنگ که اصل و اساس آن نقش است را خواهد دید. ۳. به‌این‌ترتیب هنگامی‌که سنگ دیده شود و موردتوجه قرار گیرد آنگاه این سنگ، درون آن نقش نیز دیده خواهد شد و در این صورت این نقش چیزی جز همان سنگ مشاهده نمی‌شود. ۴. روشن‌شدگی به حقیقت نیز به همین شیوه است. آگاهی عمدتاً به خاطر شیفتگی و علاقه‌مندی فرد به عینیت‌های بیرونی کم سو و گنگ می‌شود. ۵. هنگامی‌که فرد بر این شیفتگی غلبه کند و آنگاه به عینیت‌ها نگاه کند مشخص خواهد شد که آن‌ها فقط از آگاهی برخاسته و در همان ساکن‌اند. ۶. به‌این‌ترتیب وقتی آگاهی موردتوجه قرار بگیرد، آن در عینیت‌ها نیز آشکار خواهد شد و آن عینیت‌ها نیز خودشان به وقتش به آگاهی تبدیل خواهند شد. ۷. ادراک حقیقت، همان ادراک خود و تمام جهان به‌عنوان یک آگاهی واحد است. #آتماناندا کریشنا منون A realised being sees the Self, just like a goldsmith estimating the gold in various jewels. When you identify yourself with the body then only the forms and shapes are there. But when you transcend your body the others disappear. Sri #Ramana Maharshi 1. He whose mind is captivated by the beauty of a figure sculptured in a piece of rock, forgets even the fact of the rock being its background. 2. When he rises above this captivation and looks at the figure, he sees the background, rock, which supports the figure. 3. When the rock thus receives attention, rock is seen also in the figure, and later on the figure is seen as nothing other than rock. 4. Enlightenment of truth also comes in this manner. Consciousness becomes dimmed chiefly through one’s captivation and abiding interest in external objects. 5. When one outgrows this interest and looks at the objects it will be found that they rise and abide in Consciousness alone. 6. When Consciousness thus begins to receive due attention, it becomes revealed in the objects as well, and they themselves will in due course become transformed into Consciousness. 7. It is the realisation of oneself and the entire world as one Consciousness that is known as realisation of Truth. #Atmananda Krishna Menon

" بسیاری می‌ترسند که – با نابودی ذهن – از وجود داشتن باز بمانند. اما نابودی ذهن چیزی نیست که از آن هراسیده بود. آنچه که ما اکنون به عنوان ذهن دریافت می‌کنیم فقط ترکیبی از بی‌قراری و رخوت است. با از بین بردن آن‌ها، ذهن خالص می‌شود. چنین ذهنی خود فطرت واقعی انسان است. فعالیت‌های کسی که ذهن او با تمرکز بر خویش، خالص شده باشند ادامه خواهند یافت که انجام شوند. او حتی به نظر خواهد رسید که کار را با توجه و مشارکت بزرگ‌تری انجام دهد. اما او غیر متأثر است و همیشه در سعادت شعف عدم ثنویت باقی می‌ماند." شری رامانا ماهارشی

ایتل : از کجا تصمیم‌ آن می‌آید که تفحص خویش را شروع کرد؟ ماهارشی : از ذهن ، مثل همه فکرهای دیگر. اما با داشتن فقط یک فکر واحد، این فکر نیز سرانجام جذب می‌شود. شما نباید فکرهای خودتان را دنبال کنید؛ هر چه که بیشتر فکر کنید آن‌ها باز هم بیشتر خواهند بود. بلکه بیشتر هر فکر را به سرچشمه خودش برگردانید. آن ، تسلیم و در عین حال تفحص است. Ethel Merston in A Woman's Work

شاگرد: جنگ‌ها در جهان ادامه دارند. اگر ما از آن‌ها فکر نکنیم، آیا جنگ‌ها خاتمه می‌یابند؟ ماهارشی : آیا می‌توانید جنگ‌ها را متوقف کنید؟ کسی که جهان را ساخته است از او مراقبت خواهد کرد. شاگرد: خدا جهان را ساخته است و او برای وضعیت حاضر جهان پاسخ‌گو نیست. این ما هستیم که برای وضعیت حاضر پاسخگو هستیم. ماهارشی : آیا می‌توانید جنگ‌ها را متوقف کنید یا جهان را اصلاح کنید؟ شاگرد: نه .... ماهارشی : پس چرا خودتان را برای آنچه که برای شما ممکن نیست نگران می‌سازید؟ از خودتان مواظبت کنید و جهان از خودش مراقبت خواهد کرد. شاگرد: ما پاسیفیست ( صلح‌طلب) هستیم. ما می‌خواهیم که صلح را بیاوریم. ماهارشی : صلح همواره حاضر است. از مزاحمت‌های برای صلح خلاص شوید. این صلح، خویش است. فکرها مزاحم هستند. وقتی از آن‌ها خلاص شوید، شما هوش بی‌نهایت، به عبارت دیگر، خویش هستید. کمال و صلح آنجا است. باگوان شری رامانا ماهارشی Talks no 480

سؤال: آیا فکرهای یک فرد به اشراق رسیده متعلق به خود او هستند؟ به معنایی دیگر ، آیا یک عارف خودش را با دیگران هم‌هویت می‌کند؟ باگوان : یک عارف جهالتی را نمی‌شناسد. فقط خویش. ... سؤال: من عبادت را برای سال‌های زیادی انجام داده‌ام و هیچ درکی از حقیقت خویش بدست نیاورده‌ام . آیا عبادت می‌تواند به او هدایت کند؟ باگوان : هر عبادتی را که بطور متمرکز انجام دهید ، شما تبدیل به آن می‌شوید، یا با ذکر نام‌های خدا مثل Ram یا Deva یا با ذکر مانترا . شما همه فکرهای دیگر را از بین می‌برید. سؤال: تفاوت میان یک انسان فرزانه و یک انسان معمولی چیست؟ باگوان : انسان فرزانه درست مثل انسان غافل در نگرش به زندگی و ظاهر است ، فکر می‌کند ، غذا می‌خورد ، صحبت می‌کند، پیاده‌روی می‌رود، اما او واقعیتی را که انسان غافل نمی‌داند را می‌شناسد. انسانی که خویش را درک کرده است هرگز خویش خودش را فراموش نمی‌کند ، پس بنابراین دوباره در غفلت معنوی ، که واقعی نیست نمی‌لغزد. زندگی درست همان خویش است. آنچه که ما زندگی می‌نامیم فقط بدن است. باگوان رامانا ماهارشی

دو روز بعدتر ، یک آمریکایی از باگوان درباره مسئولیت پرسید. سؤال: درباره مسئولیت چه می‌گویید؟ باگوان : این حس مسئولیت است که باعث اسارت می‌شود. ... سؤال: آیا ما هیچ مسئولیتی برای آنچه که بدن و چشم‌های ما انجام می‌دهند نداریم؟ آن‌ها می‌توانند سر به شورش بگذارند و مرتکب جنایت شوند. باگوان : شما بدن خودتان نیستید، تا وقتیکه به اشراق نرسیده‌اید نمی‌توانید بپرسید یک انسان عارف چه خواهد کرد یا نخواهد کرد. سؤال: اما آیا یک انسان عارف می‌تواند از میان اردوگاه شکنجه بی‌تأثیر بگذرد؟ آیا او هرگز دانسته شده است؟ باگوان : شما می‌توانید فکر کنید عارفی را می‌بینید که گریه می‌کند اما از دیدگاه خودتان ، نمی‌توانید بگویید آیا او واقعاً آن را احساس می‌کند یا نه. سؤال: آیا انسان هیچ مسئولیتی برای جهان ندارد؟ باگوان : شما نباید مواظب جهان باشید بلکه باید مواظب خودتان باشید. آنگاه جهان همان‌گونه که شما هستید خواهد بود. انسانی که باید بر جاده‌ای سنگی قدم بردارد، جاده را با لایه‌های چرم نمی‌پوشاند بلکه خود پاهای خودش را می‌پوشاند. جهان شما است ؛ اگر شما سعادت هستید، جهان سعادت است ؛ اگر شما چشم‌های یرقانی دارید ، جهان یرقانی است. ******************************************* یرقان : نوعی بیماری کیسه صفرا که در آن بیمار جهان خارجی را نیز زرد رنگ می‌بیند. @nazerarmesh13

سؤال: وقتی که از طریق فرو می‌افتیم چه باید کرد؟ باگوان : در آخر همه چیز به خیر خواهد بود. عزم و اراده ثابتی هست که شما را پس از وقفه یا ریزشی دوباره سرپا می‌کند. معمولاً موانع ضعیف‌تر می‌شوند و جریان شما قوی‌تر. همه چیز در آخر به خوبی می‌رسد. عزم و اراده استوار چیزی است که خواسته می‌شود. ... سؤال: امیال مرا منحرف می‌کنند. آن‌ها چگونه می‌توانند دور انداخته شوند؟ باگوان : بله. دیگران همین‌طور کرده‌اند. بنابراین، به او باور کنید. آن‌ها این‌طور کردند زیرا آن‌ها باور می‌کردند می‌توانند . او می‌تواند با تمرکز بر آنی که آزاد از امیال ، و هنوز هم هسته آن‌ها است انجام شود. اگر عطش آنجا باشد ، درک خویش مجبور خواهد شد حتی اگر او را نخواهید. Conscious Immortality

شاگرد: آیا جهانی که دیده می‌شود و توسط ما به این‌همه صورت‌ها احساس و لمس می‌شود چیزی مثل یک خواب ، یک توهم است؟ ماهارشی : هیچ جایگزینی برای شما وجود ندارد به جز آنکه جهان را به عنوان غیرواقعی بپذیرید، اگر حقیقت و فقط حقیقت را جستجو می‌کنید. شاگرد: چرا این‌طور است؟ ... ماهارشی : به این دلیل ساده که به جز اینکه شما از تصور آنکه جهان واقعی است دست بردارید، ذهن شما همیشه به دنبال او خواهد بود. اگر ظاهر را واقعی در نظر بگیرید شما هرگز واقعی را نخواهید شناخت، اگرچه که فقط آن واقعی است که وجود دارد. این نکته با تمثیل "مار در طناب " به تصویر کشیده می‌شود. تا زمانی که مار را ببینید نمی‌توانید طناب را فی‌نفسه ببینید. مار که وجود ندارد برای شما به واقعی تبدیل می‌شود، درحالی‌که طناب واقعی به نظر می‌رسد که فی‌نفسه کاملاً غیر موجود باشد. Maharshi's Gospel': II.III @nazerarmesh13

سؤال: شما بعضی وقت‌ها می‌گویید خویش سکوت است. چرا این است؟ جواب: برای آنانی که در خویش بعنوان زیبایی عاری از فکر زندگی می‌کنند، چیزی وجود ندارد که باید از او فکر کرد. آنی که باید به او پایبند بود فقط تجربه سکوت است، زیرا در آن وضعیت چیزی وجود ندارد که به دست آورده شود به جز خویشتن . سؤال: سکوت چیست؟ ... جواب: آن وضعیتی که سخن و فکر را متحول سازد سکوت است. آنی که هست سکوت است. سکوت چگونه می‌تواند در واژه‌ها توضیح داده شود؟ فرزانگان می‌گویند که وضعیتی که در او فکر " من " [نفس] حتی در حداقل آن هم برنخیزد ، به‌تنهایی خویش است ، که سکوت است. آن سکوت به‌تنهایی خدا است ؛ خویش به‌تنهایی روح است. فقط خویش این جهان کهن است. همه دانش‌های دیگر فقط دانش‌هایی ناچیز و بی‌اهمیت هستند ؛ فقط تجربه سکوت دانش واقعی و کامل است. بدانید که همه تفاوت‌های عینی، واقعی نیستند بلکه زوائدی بر خویش هستند، که شکل دانش واقعی است. باگوان شری رامانا ماهارشی

به خاطر داشته باشید چه کسی هستید. آنگاه کار، شما را از اسیر نخواهد ساخت. او به طور خودکار ادامه خواهد یافت. هیچ تلاشی نسازید که کار بکنید یا آنکه رها کنید؛ تلاش خودتان اسارت است. آنچه که مقدر است که اتفاق بیافتد اتفاق خواهد افتاد. اگر مقدر هستید که کار بکنید، شما قادر نخواهید بود که از او اجتناب کنید؛ شما مجبور خواهید شد که در او درگیر شوید. پس بنابراین او را به آن قدرت عالی‌تر واگذار کنید. او واقعاً انتخاب خودتان نیست که آیا رها کنید یا نگهدارید. باگوان شری رامانا ماهارشی

" اگر بدین‌ترتیب انسان درباره خود خویش خودش کاوش کند ، هیچ پرسش دیگری برنخواهد خواست." (Bhagavan in 'Letters from Sri Ramanasramam', Letter 50)

توجه بر خویش خود ، که همیشه به‌عنوان " من " ، (به‌عنوان) آن یک واقعیت تقسیم‌نشده و خالص می‌درخشد ، تنها قایقی است که با آن فرد که با فکر " من بدن هستم " گمراه است ، می‌تواند اقیانوس تولدهای بی‌پایان را گذر کند. Guru Vachaka Kovai , v. 294

جهان بدون جسم وجود ندارد، جسم هرگز بدون ذهن وجود ندارد، ذهن هرگز بدون آگاهی وجود ندارد و آگاهی نیز هرگز بدون حقیقت وجود ندارد. برای آن خردمندی که با رفتن به عمق درون، خویش را شناخته است، چیزی به‌ جز آن خویشِ حقیقی برای شناخت وجود ندارد. #رامانا_ماهارشی @shekohobidariroh

چگونه ذهن را کنترل کنیم؟ سری رامانا: ذهن را در دست بگیرید. سئوال کننده: چگونه؟ سری رامانا: ذهن ناملموس است. در واقع وجود ندارد. مطمئن ترین راه کنترل، جستجوی آن است. سپس فعالیت های آن متوقف می شود. گفتگو با سری #رامانا_ماهارشی 194