رامانا ماهارشی

صحبت از "شاهد" نباید منجر به این ایده شود که شاهدی هست و غیر از او چیز دیگری است که او شاهد آن است. «شاهد» در واقع به معنای نوری ست که بیننده، دیده شده و روند دیدن را روشن میکند . این تثلیثِ بیننده ، دیده شده و روند دیدن، آن روشنایی وجود دارد. آن به تنهایی همیشه وجود دارد. #رامانا_ماهارشی

"افکار می‌آیند و می‌روند، احساسات می‌آیند و می‌روند، ببین که آن چیست که باقی می‌ماند" حالا به این شخص فکر کنید، خود این شخص چیزی جز همین افکار و احساسات نیست یعنی محتوای "آگاهی". یعنی محتوای "من هستم". به خودِ آگاهی یا به خودِ "من هستم" بیا، متوجه‌اش باش. تو آن چیزهای که از آنها آگاه هستی نیستی. شخص صرفاً قطره‌ای است در این اقیانوسی که تو هستی. قطره محتوای آگاهی است اما تو اقیانوسی بی‌انتهایی. بحری عمیقی. خودت را بیاب. رامانا ماهارشی "تو یکی تو نیستی ای خوش رفیق بلکه گردونی ودریای عمیق" #مولانا

خانم چنینگ ، بانویی آمریکایی ، چند پرسش زیر را مطرح کرد: مرید : آیا ذکر خدا مؤثرتر از جستجوی "من کیستم؟" است؟ ذکر خدا مثبت است ، در حالی که دیگری منفی است. علاوه بر آن، او دلالت بر جدایی می‌کند. ... باگوان شری رامانا ماهارشی : مادامی که جستجو می‌کنید که بدانید چگونه درک کنید ، این توصیه می‌شود که خویش خودتان را پیدا کنید. جستجوی شما از روش، جدایی خودتان را مشخص می‌کند. مرید : آیا این بهتر نیست که گفت " من آن وجود متعالی هستم " تا آنکه " من کیستم؟" را پرسید. باگوان شری رامانا : چه کسی اظهار می‌کند؟ باید کسی آنجا باشد که آن را انجام دهد. آن فرد را پیدا کنید. مرید : آیا مدیتیشن بهتر از تفحص نیست؟ باگوان شری رامانا : مدیتیشن دلالت بر تصور ذهنی می‌کند، در حالی که کاوش برای واقعیت است. اولی مفعولی است، در حالی که بعدی فاعلی است. مرید : باید شیوه‌ای علمی برای این موضوع باشد. باگوان شری رامانا : اجتناب کردن از غیر واقعیت و جستجوی برای واقعیت علمی است. مرید : منظور من آناست که باید یک زدودگی تدریجی باشد ، اول از ذهن، سپس از هوش، و سپس از نفس . باگوان شری رامانا : فقط خویش واقعی است. همه دیگری‌ها غیرواقعی هستند. ذهن و هوش انسانی جدای از شما باقی نمی‌مانند. انجیل مقدس می‌گوید ، " ساکت باش و بدان که من خدا هستم". سکوت تنها خواسته برای درک خویش به عنوان خدا است. مرید : آیا غرب هرگز این تعالیم را خواهد فهمید؟ باگوان شری رامانا : هیچ پرسشی از زمان و مکان وجود ندارد. فهمیدن بستگی بر بلوغ ذهن دارد. چه اهمیتی دارد اگر شخصی در شرق یا در غرب زندگی کند؟ شری باگوان آن بانو را به تعدادی بیت شعر در کتاب حقیقت آشکار و به (اشعار شاعر و عارف تامیلی) تایو ماناوار رجوع دادند. او کنار کشید. شری باگوان بعداً گفتند که سرتاسر دانش آثار معنوی هند {Vedanta} در دو اظهار انجیلی در برگرفته می‌شود " هستم آنکه هستم " و " ساکت باش و بدان که من خدا هستم." Talk--338

آدم نباید نام خدا را بطور مکانیکی و سطحی بدون حس عبودیت استفاده کند. برای آنکه از نام خدا استفاده کرد آدم باید او را با اشتیاق فرا بخواند... و خودش را بی‌هیچ احتیاطی به او تسلیم کند. فقط پس از چنین تسلیمی نام خدا بطور پیوسته با انسان است. Maharshi's Gospel, B.I., Ch.IV

سؤال: آیا هر کسی می‌تواند خدا را ببیند؟ باگوان : بله. سؤال: آیا من می‌توانم خدا را ببینم؟ ... باگوان : بله. سؤال: چه کسی راهنمای من است که خدا را ببینم؟ آیا من به راهنمایی نیاز دارم؟ باگوان : چه کسی راهنمای شما به این محل بود؟ شما با راهنمایی چه کسی هر روز جهان را می‌بینید؟ خدا خود خویش خودتان فراتر از بدن، ذهن، و هوش است. درست همان گونه که توانا هستید که جهان را خودتان ببینید درست همان‌گونه نیز قادر خواهید بود که خویش خودتان را ببینید اگر با جدیت تلاش کنید که این‌طور کنید ، که فقط خویش خودتان نیز راهنمای شما در آن جستجو می‌باشد. Crumbs from His Table, Swami Swarnagiri

فایده دانستن همه چیز دیگر چیست وقتی تو هنوز نمی‌دانی چه کسی هستی؟ #ماهارشی #آگاهی #عشق_به_خود

سؤال: چگونه هر تفحصی که ابتکار آن توسط نفس به دست گرفته می‌شود خود غیرواقعیت خودش را آشکار کند؟ باگوان شری رامانا : وقتی که در سرچشمه از جایی که "فکر من" برمی‌خیزد غوطه‌ور شوید وجود پدیده‌وار نفس متحول می‌شود. Be As You Are

شاگرد: آیا فیض رحمت الهی نمی‌تواند چنین صلاحیتی را در جوینده‌ای شتاب دهد؟ ماهارشی : آن را به او واگذار کنید. بدون احتیاط تسلیم شوید. یکی از دو چیز باید انجام شود. یا تسلیم می‌شوید چونکه ناتوانی خودتان را قبول می‌کنید و همچنین به قدرت بزرگ‌تری نیاز دارید که به شما کمک کند ؛ یا در علت شوربختی کاوش کنید ، در سرچشمه بروید و در خویش غوطه‌ور شوید. خداوند هرگز کسی که تسلیم شده است را رها نمی‌کند. شری رامانا ماهارشی

سه وضعیت‌های آگاهی (بیداری ، خواب‌دیدن و خواب عمیق) می‌آیند و می‌روند، او مثل یک سینما است. پرده نمایش همیشه آنجا است اما چندین گونه از تصاویر برروی پرده پدیدار شده و سپس ناپدید می‌شوند. چیزی به پرده سینِما نمی‌چسبد، او یک پرده باقی می‌ماند. به همان ترتیب نیز شما در همه وضعیت‌های آگاهی در خود خویش خودتان باقی می‌مانید. اگر آن را بدانید، سه وضعیت‌ها شما را دردسر نخواهند داد ، درست همان‌گونه که تصاویری که بر روی پرده پدیدار می‌شوند به او نمی‌چسبند. بر روی پرده ، شما بعضی وقت‌ها... اقیانوس عظیمی با موج‌های بی‌پایان می‌بینید؛ که ناپدید می‌شود. در وقت دیگر، آتشی می‌بینید که در همه اطراف پخش می‌شود؛ آن نیز ناپدید می‌شود. در هر دو مناسبت پرده نمایش آنجا است. آیا پرده نمایش با آب خیس شد یا آیا او با آتش سوزانده شد. هیچ چیز بر روی پرده تأثیر نگذاشت. به همان ترتیب نیز پدیده‌هایی که در طول وضعیت‌های بیداری، خواب‌دیدن و خواب عمیق اتفاق می‌افتند به‌هیچ‌وجه بر شما تأثیر نمی‌گذارند؛ شما خود خویش خودتان باقی می‌مانید. شری رامانا ماهارشی

When a confessed atheist provocatively asked him (Ramana Maharshi), "Is there God; can you prove the existence of God?" He smiled and replied, "Why worry about God? Let Him worry about Himself! Find out who raises the question. -- Purushottama Ramana وقتی یک شخص خداناباور با حرارت از او (ماهارشی) پرسید "آیا خدایی هست؟ می‌توانی وجود خدا را اثبات کنی؟" او لبخندی زد و گفت "چرا نگران خدا باشی؟ بگذار او خودش نگران خودش باشد. ببین آنکه این سوال را می‌پرسد کیست". #رامانا_ماهارشی

تنفس و ذهن از همان یک منبع زاده می‌شوند. اگر یکی از آن‌ها را کنترل کنی، آن دیگری را هم کنترل کرده‌ای. #رامانا_ماهارشی

"هشیار باش تا تصاویر معنوی را با صفحه نمایش اشتباه نگیری" #رامانا ماهارشی #پاپاجی

مرید : چگونه باید به خدا نیایش کنم؟ رامانا ماهارشی : باید "منی" باشد که به خدا نیایش کند. " من " به طور قطع آشنا و خودمانی است، در حالی که خدا این‌طور فکر نمی‌شود. آنی که خودمانی‌تر است را کشف کنید و آنگاه دیگری نیز می‌تواند مشخص و نیایش شود اگر ضروری باشد. ... Talk 580; 17th November, 1938

شاگرد: خوشحالی چیست؟ ماهارشی : خوشحالی خود ماهیت خویش است ؛ خوشحالی و خویش متفاوت نیستند. هیچ خوشحالی‌ای در هیچ عینیتی از جهان وجود ندارد. ما بدلیل جهالت خودمان تصور می‌کنیم که خوشحالی را از عینیت‌ها استخراج می‌کنیم. وقتی ذهن به بیرون برود، او شوربختی را تجربه می‌کند. در حقیقت، وقتی آرزوهای خودش برآورده شوند، او به مکان خودش برمی‌گردد و خوشحالی‌ای را که خویش است لذت می‌برد. به همان ترتیب نیز در وضعیت‌های آگاهی خواب ، وضعیت فراهوشیاری {Samadhi} ، وضعیت بیهوشی ، و وقتی عینیتی که آرزو می‌شود بدست آورده شود یا عینیتی که دوست داشته نمی‌شود از بین برود ، ذهن درون‌گرا می‌شود ، و خوشحالی خالص خویش را لذت می‌برد. بدین ترتیب ذهن به طور متناوب بدون آرامش به بیرون از خویش حرکت کرده‌ و به او برمی‌گردد. در زیر درخت سایه مطبوع است ؛ بیرون از سایه درخت در فضای باز گرما سوزناک است. شخصی که در آفتاب بیرون رفته باشد وقتی که به سایه برسد احساس خنکی می‌کند. کسی که به بیرون رفتن از سایه در آفتاب ادامه دهد و آنگاه به سایه برگردد یک احمق است. یک انسان فرزانه دائماً در سایه می‌ماند. به همان ترتیب نیز ذهن شخصی که حقیقت را بشناسد برهما را ترک نمی‌کند. برعکس آن، ذهن انسان غافل، به دور جهان گردش کرده ، احساس شوربختی کرده ، و برای مدت کوتاهی به برهما برمی‌گردد که خوشحالی را تجربه کند. در واقع، آنچه که جهان نامیده می‌شود فقط فکر است. وقتی جهان ناپدید شود، به عبارت دیگر، وقتی که هیچ فکری آنجا نباشد، ذهن خوشحالی را تجربه می‌کند؛ و وقتی که جهان پدیدار شود، او از میان شوربختی می‌رود. Who Am I (Nan Yar ?) The Teachings of Bhagavan Sri Ramana Maharshi

کس دیگری از گروه پرسید: چگونه بر هوس ، عصبانیت، حرص و ولع مادی ، سردرگمی، غرور و حسادت چیره شد؟ ماهارشی : به وسیله مراقبه. شاگرد: مراقبه چیست؟ ماهارشی : مراقبه تمرکز کردن بر یک فکر واحد و کنار گذاشتن همه فکرهای دیگر است. شاگرد: بر چه چیزی باید مراقبه کرد؟ ماهارشی: هر چه که ترجیح می‌دهید .

سؤال: انسان چگونه بر یک استاد مناسب تصمیم بگیرد؟ ماهیت یا صورت واقعی یک استاد چیست؟ باگوان شری رامانا ماهارشی : کسی استاد مناسب است که ذهن شما برای او هماهنگ است. اگر بپرسید، "چگونه تصمیم گرفت چه کسی استاد است و صورت واقعی او چیست؟ "، او باید با آرامش، شکیبایی، بخشایش و دیگر فضیلت‌ها موهبت‌یافته باشد ؛ او باید توانایی جذب دیگران را حتی با چشم‌های خودش درست مثل آهن‌ربایی مغناطیسی که آهن را جذب می‌کند داشته باشد ؛ او باید حسی از برابری در مقابل همه داشته باشد. کسی که این فضیلت‌ها را دارد استاد واقعی است، اما اگر انسان بخواهد صورت واقعی استاد را بشناسد، او اول باید خود صورت واقعی خودش را بشناسد،. انسان چگونه می‌تواند ذات واقعی استاد را بشناسد اگر او اول خود ماهیت واقعی خودش را نشناسد؟ اگر می‌خواهید که ماهیت واقعی یا صورت استاد را دریافت کنید شما اول باید یاد بگیرید که بر سرتاسر گیتی به عنوان صورت استاد نگاه کنید. انسان باید استاد را در همه موجودات زنده ببیند. با خدا هم شبیه به این است. شما باید بر همه عینیت‌ها به عنوان صورت خدا نگاه کنید. چگونه کسی که خود خویش خودش را نشناسد صورت واقعی خدا یا صورت واقعی استاد را دریافت کند؟ او چگونه می‌تواند آن‌ها را تعیین کند؟ بنابراین ، اول از همه خود صورت یا ماهیت واقعی خودتان را بشناسید. سؤال: آیا برای شناختن حتی آن یک استاد ضروری است؟ باگوان شری رامانا : آن صحیح است. جهان انسان‌های بزرگ فراوانی را در بر می‌گیرد. بر اویی که ذهن شما با او هماهنگ می‌شود به عنوان استاد خودتان نگاه کنید. کسی که شما در او ایمان دارید استاد خودتان است. سؤال: اهمیت فیض استاد در دستیابی رستگاری چیست؟ باگوان شری رامانا : رستگاری هیچ‌جا بیرون از شما نیست. او فقط در درون است. اگر انسانی برای رستگاری مشتاق باشد، استاد درونی، او را به داخل کشانده و استاد بیرونی او را در خویش هل می‌دهد. این فیض استاد معنوی{Guru} است. شری رامانا ماهارشی Be As You Are

«بازیافتِ خویشتن» زمانی اتفاق میفتد که دیگر ذهنی وجود نداشته باشد. ولی این بازیافت با از بین بردن ذهن صورت نمی‌گیرد. بلکه با پی‌بردن به این‌که هرگز ذهنی وجود نداشته، تحقق می‌یابد. یعنی تشخیص آنچه حقیقی و واقعی است؛ و رها کردن همه‌ی عقاید اشتباه درباره‌ی واقعیت و اساسِ شبح و توهمی که آن را ذهن می‌خوانید. از این رو، فرزانگان و بسیاری از آموزگاران، از مثال مار و ریسمان مرتب استفاده کرده‌اند. اگر ریسمانی را با ماری بر روی زمین اشتباه بگیرید، در ذهن تان، مار ديگر خیال و تصوری بیش نیست. آن خیال ممکن است باعث پریشان احوالی و اضطراب زیاد شما بشود تا جایی‌که مقدار زیادی از انرژی‌‌تان را بابت فرار یا از بین بردن مار از دست بدهید، ولی حقیقت آن است که بیرون از ذهن شما هرگز ماری وجود نداشته است. وقتی ریسمان را می‌بینید، اساس و بنیادی که خیال باطلِ مار بر آن سوار شده بود؛ فکر این‌که اصلا ماری وجود دارد، و تازه آن مار حقیقی هم است، به یک‌باره ناپدید می‌شود. این یک مارِ واقعی نیست که ناگهان محو می‌شود. بلكه تنها چیزی که از بین رفته است، فکر یا خیال اشتباه [درباره‌ی مار] است. آن زیربنایی که بر روی‌اش فکر و خیال باطلِ ذهن قرار گرفته همان «خویشتن» است. وقتی ذهن را می‌بینید، «خویشتن»، همان زیربنای بنیادین و نهفته‌ دیگر دیده نمی‌شود. آن (خویشتن) به وسیله‌ی خیالی باطل ولی سرسخت و پایدار پنهان مانده است. از همین رو، زمانی‌که «خویشتن» دیده می‌شود، دیگر ذهنی وجود ندارد. سوآمی آنامالائی (یکی از شاگردان برجسته‌ی رامانا ماهارشی) @Rastaar_channel

زائر : در کتاب‌های مقدس گفته می‌شود که مردم با انجام عمل‌های بافضیلت از لذت‌های ملکوتی پس از مرگ خاطر جمع می‌شوند. باگوان : شاید. اما آیا مطمئن هستید که همه آنچه که انجام می‌دهید فقط عمل‌های بافضیلت هستند؟ حتی آنگاه نیز پس از زندگی ملکوتی، شما باید ثمرات عمل‌هایی که هنوز به ثمر نرسیده‌اند را تجربه کنید. انسان باید که دوباره و دوباره، به صورت بی‌پایانی، در گردونه تولد گردش کند . ... زائر : بدین خاطر است که من شفاف‌سازی باگوان را جستجو کردم. باگوان : هدف ما باید دستیابی سعادت ابدی با درک حقیقت باشد. چگونه می‌توانید برای نتایج مبتنی بر عمل و عکس‌العمل {Karmic} برانگیخته باشید؟ زائر : بدون فهمیدن شایسته ، بسیاری از انسان‌ها بدنبال لذت‌های ملکوتی دیوانه هستند. باگوان : انسان می‌تواند فکر کند که ملکوت محلی از لذت است. اما به هر حال، مسائل در آنجا با این جهان خیلی فرق ندارند. دل‌بستگی‌ها ، پیش‌داوری‌ها، حسادت‌ها ، آنجا هم هستند. آن لذت نیز برای هر کسی که بر نفس متمرکز باشد فناپذیر است. به خاطر خوشی‌ها، آنگاه ذهن انسان در جستجوی حقیقت به درون متوجه نخواهد شد. او چه اتلافی است! پس از اینکه جزای اعمال خوب{Karma} که به انسان لذت‌های ملکوتی را داد تمام شود او باید برگردد. آنچه که نیاز است که باید انجام شود تفحص این است : " این آرزوی برای لذت ملکوتی برای چه کسی است؟ " چنین تحقیقی ضرورتی مطلق است. زائر : مردم اشتباهاً همیشگی‌بودن را بر لذت‌های ملکوتی اضافه می‌کنند. باگوان : او چگونه می‌تواند باشد؟ سعادت همیشگی فقط با نابودی گردونه تولد و مرگ بدست آورده می‌شود. ملکوت محل برای درک حقیقت نیست. زائر : این به معنای آنست که ما نباید برای ثمرات عمل‌ها برانگیخته باشیم بلکه آن‌ها را به خدا تسلیم کنیم. این همچنین دلالت بر آن می‌کند که ما باید اینجا و اکنون تلاشی برای دستیابی خود‌شناسی بسازیم. باگوان : ما نه می‌دانیم ملکوت کجا است و نه اینکه او چگونه است. اما ما برای چیزهای ناشناخته برانگیخته هستیم. برخلاف آن، همه ملزومات برای خودشناسی سر دست آماده هستند. چرا برای چیزهای ناشناخته زحمت کشید وقتی که فرزانگان خود مسیر دستیابی خویش‌شناسی را اینجا نشان داده‌اند؟ شری رامانا ماهارشی N.N.Rajan, More Talks With Ramana Maharshi, 13.4.42