drfarideh_kolahi

چرا وقتی فشارهای اقتصادی بیشتر می‌شود، اولین چیزی که ته می‌کشد، «حوصله» ماست؟

مسئله فقط کم‌شدن قدرت خرید نیست. مسئله این است که ذهن ما مجبور است بی‌وقفه، در پس‌زمینه در حال حساب‌وکتاب باشد: «چطور این ماه را به آخر برسانم؟» «اگر فلان هزینه پیش بیاید چه؟» «از کجای زندگی باید زد؟» این حساب‌وکتاب‌ها با کنار گذاشتن ماشین‌حساب تمام نمی‌شوند. آن‌ها مثل ده‌ها برنامه‌ی باز در پس‌زمینه‌ی یک گوشی، شارژ روانی ما را مصرف می‌کنند؛ حتی وقتی ظاهراً در حال استراحت هستیم. برای همین، طبیعی است که گاهی تمرکزمان کم شود، تصمیم‌های ساده برایمان سخت شود و زودتر از کوره در برویم. ظرفیت ذهن محدود است و بخش بزرگی از آن درگیر یک مسئله‌ی حل‌نشده‌ی بیرونی است. این‌گونه است که تنش‌های یک وضعیت بیرونی، به درون خانه‌هایمان سرایت می‌کند. وقتی دستمان به مسبب اصلی مشکلات نمی‌رسد، ناخودآگاه یقه‌ی همسر خودمان را می‌گیریم. گاهی دعوا سر چیزهای بی‌اهمیت است، اما ریشه‌اش از جای دیگری آب می‌خورد. درک این بار شناختی، اصلاً به معنای پذیرش شرایط یا عادی‌سازی این وضعیت نیست. هیچ‌چیز این شرایط «طبیعی» نیست که بخواهیم با آن آشتی کنیم. بلکه دعوتی است به «شفافیت». وقتی می‌فهمیم ریشه‌ی این عصبانیت کجاست، اجازه نمی‌دهیم این مشکلات ایجاد شده، علاوه بر وضعیت مالی، «رابطه‌هایمان» را هم تخریب کنند. ما آدم‌های ضعیف یا کم‌طاقتی نشده‌ایم؛ ما فقط در حال تحمل یک بار شناختی سنگین هستیم. آگاهی به این موضوع، کمکی است برای حفظ همبستگی و مراقبت از یکدیگر در روزهایی که بیشتر از همیشه به هم نیاز داریم.

کیس امروز | وقتی کودک در جمع نمی‌داند چه بگوید؟ 👧 دختر ۱۰ ساله در جمع‌های خانوادگی معمولاً سرش در گوشی است و وارد گفت‌وگو نمی‌شود. می‌گوید: «نمی‌دونم چی بگم.» در جمع همسالان هم، به‌خصوص وقتی چند کودک مشغول بازی هستند، برای وارد شدن به بازی مشکل دارد. 🔹 مسئله اصلی چیست؟ نه لزوماً خجالتی بودن و نه نداشتن حرف برای گفتن؛ بلکه مهارت ورود به گفت‌وگو و شروع تعامل را بلد نیست. در جلسه چه کار کردیم؟ به جای اینکه بگوییم: ❌ «باید اجتماعی‌تر باشی.» ❌ «گوشی رو بذار کنار و با بقیه حرف بزن.» مهارت را خرد کردیم: 👀 نگاه کن → 👂 گوش بده → 🔗 وصل شو → ❓ سؤال بپرس مثلاً اگر بزرگسالان درباره سفر صحبت می‌کنند: «من یه قسمتش رو شنیدم؛ کجا رفتید؟» یا: «منم شمال رو دوست دارم. شما کدوم شهر رفتید؟» یعنی کودک لازم نیست موضوع جدیدی پیدا کند؛ از همان چیزی که شنیده، یک پل برای ورود به گفتگو بسازد. 🎯 جمله‌های طلایی که با کودک تمرین کردیم وقتی دیگران در حال صحبت‌اند: • «ببخشید، درباره چی صحبت می‌کردین؟» • «چه جالب! بعدش چی شد؟» • «منم این موضوع رو دوست دارم.» • «منم یه تجربه شبیه این داشتم…» • «تو چی فکر می‌کنی؟» برای ورود به بازی: • «می‌تونم منم بازی کنم؟» • «نوبت بعد منم می‌تونم؟» • «قانون بازی چیه؟» • «من این بازی رو بلدم، می‌تونم باهاتون بازی کنم؟» یک تمرین ساده برای والدین هر روز یک موقعیت کوتاه را با کودک Role Play کنید. والد نقش یک جمع را بازی کند و کودک تمرین کند: شنیدم → مرتبط شدم → سؤال پرسیدم → ادامه دادم مثلاً: 👩: «امروز رفتیم سینما.» 👧: «چه فیلمی دیدین؟» سطح بعد: 👧: «منم سینما رفتن رو دوست دارم. چه فیلمی دیدین؟» نکته مهم برای والدین هدف این نیست که کودک در هر جمعی پر حرف باشد. هدف این است که وقتی می‌خواهد ارتباط برقرار کند، بداند چطور وارد گفتگو شود و چه جمله‌ای شروع‌کننده باشد. و مهم‌تر از همه: «لازم نیست حرف خیلی جالبی داشته باشی؛ کافی است از چیزی که شنیدی، یک پل برای ارتباط بسازی.» این یک مهارت است؛ و مثل هر مهارت دیگری با تمرین‌های کوتاه و تکراری بهتر می‌شود. ارادتمند دکتر کلاهی❤️

یک کیس کوتاه از جلسه امروز 🌱 کودکی ۱۰ ساله در جمع‌ها معمولاً سرش در گوشی است و می‌گوید: «نمی‌دونم چی بگم.» در جمع همسالان هم برای وارد شدن به بازی مشکل دارد. 🔹 مداخله جلسه: به جای برچسب «خجالتی»، مهارت ورود به گفت‌وگو را آموزش دادیم: 👀 نگاه کن → 👂 گوش بده → 🔗 وصل شو → ❓ سؤال بپرس مثلاً اگر بزرگسالان درباره سفر صحبت می‌کنند: «من یه قسمتش رو شنیدم؛ کجا رفتید؟» یا: «منم سفر رو دوست دارم. چه جایی رفتید؟» برای ورود به بازی: «می‌تونم منم بازی کنم؟» «قانون بازی چیه؟» «نوبت بعد منم می‌تونم؟» 🎯 تمرین جلسه: Role Play با موقعیت‌های واقعی و تمرین جمله‌های شروع‌کننده. گاهی کودک نمی‌داند چه بگوید، نه اینکه نخواهد ارتباط برقرار کند. پس به جای گفتن «اجتماعی باش»، باید خودِ مهارت ارتباط را به او یاد بدهیم.

📣آغاز ثبت‌نام ترم پاییز در انستیتو روان‌پویشی دکتر معنوی‌پور 🔻علاقه‌مندان به تحصیل و آموزش تخصصی روان‌پویشی کوتاه‌مدت در اولین و تنها انستیتو روان‌پویشی D-ISTDP در ایران می‌توانند از ۲۸ مردادماه تا ۱۶ شهریورماه ۱۴۰۵ به وب‌سایت: distdp.com مراجعه کرده و پس از مطالعه آیین‌نامه آموزشی، پیش‌ثبت‌نام روان‌پویشی را تکمیل کنند. پس از بررسی فرم‌های پیش‌ثبت‌نام اولیه، با واجدین شرایط برای انجام مصاحبه، هماهنگی‌های لازم انجام خواهد شد. 🔺شایان ذکر است که تکمیل فرم پیش‌ثبت‌نام و حضور در مصاحبه به منزله‌ی پذیرش قطعی متقاضیان نمی‌باشد و پذیرش نهایی بر اساس شاخص‌های مورد نظر صورت می‌گیرد.

روانشناسانی که علاقه مند هستند به شدت توصیه میکنم این دوره های انستیتو رو بگذرانند

🔹 در این کلیپ حدود ۳ دقیقه‌ای، یکی از مهم‌ترین رسالت‌های ما در انستیتو روان‌پویشی دکتر معنوی‌پور را ببینید و بشنوید. www.DISTDP.com 🌱

🔹آشنایی با رویکرد روان‌پویشی کوتاه‌مدت متمرکز D-ISTDP ▪️روان‌پویشی کوتاه‌مدت متمرکز DISTDP، رویکردی فعال و نوین است که تمرکز آن روی احساسات سرکوب‌شده در ناهشیار، اصلاح سبک دلبستگی و بهبود روابط بین‌فردی‌ست که به درمان‌گر کمک می‌کند به تعارض‌های درون‌روانی و الگوهای ناهشیاری که در پسِ مشکلات مراجع قرار دارند نزدیک شود. ▪️در این رویکرد، درمان‌گر فقط شنونده‌ی روایت‌های مراجع نیست، بلکه می‌آموزد چگونه احساسات، اضطراب و دفاع را در فرایند زنده‌ی درمان تشخیص دهد و متناسب با ظرفیت روانی مراجع، مداخلات خود را تنظیم و درمان را آغاز کند. ▪️یکی از ویژگی‌های مهم D-ISTDP، تمرکز بر آن چیزی است که همین حالا در اتاق درمان و در رابطه‌ی میان درمان‌گر و مراجع اتفاق می‌افتد. به همین دلیل، یادگیری آن فقط با مطالعه‌ی مفاهیم نظری کامل نمی‌شود و به آموزش ساختارمند تکنیک‌ها، تمرینات بالینی، آموزش‌های عملی، سوپرویژن و درمان و رشد مهارت‌های شخصی و حرفه‌ای درمان‌گر نیاز دارد. ▪️ما در انستیتو روان‌پویشی دکتر معنوی‌پور، آموزش این رویکرد را با هدف پیوند میان دانش نظری و مهارت‌های بالینی و عملی دنبال می‌کنیم. مسیری که دانشجو در آن، علاوه بر یادگیری مبانی و تکنیک‌ها، فرصت می‌کند نگاه خود را به مفاهیم علمی و انسانی توامان باهم عمیق‌تر کند، فرایندهای درمانی را بهتر مشاهده و تحلیل کند و در مسیر آموزش، درمان شخصی و سوپرویژن تخصصی قرار بگیرد و بیاموزد که: انسان‌شناسی مقدم بر مباحث روان‌شناختی است. ▪️این دوره می‌تواند فرصت مناسبی باشد برای شمایی که می‌خواهید توانمندی خود را از دانستن نظریه‌ها به سمت آن‌چه که درون روان یک انسان در حال رخ دادن است حرکت دهید و چارچوبی منسجم برای فهم عمیق‌تر مراجعان و فرایند درمان به دست آورید. ▪️اگر می‌خواهید بدانید D-ISTDP دقیقا چیست، چه مبانی و تکنیک‌هایی دارد، فرایند درمان در آن چگونه پیش می‌رود و چرا آموزش ساختارمند آن اهمیت دارد، مقاله‌ی کامل را در سایت بخوانید. 📖 آشنایی با رویکرد روان‌پویشی کوتاه‌مدت D-ISTDP 🌱

افتخار میکنم‌ فارغ التحصیل انستیتو و روان‌درمانگر پویشی هستم

اگر دختر بالای ۸ سال دارید، باید از الان آماده باشید. شروع رشد سینه‌ها یعنی زمان آموزش جدی‌تر درباره پریود رسیده است. در بیشتر دخترها، جوانه‌زدن سینه‌ها اولین نشانه بلوغ است و معمولاً بین ۸ تا ۱۳ سالگی شروع می‌شود. اولین پریود معمولاً حدود ۲ تا ۳ سال بعد از شروع رشد سینه‌ها اتفاق می‌افتد. پس منتظر اولین پریود نمانید. شروع رشد سینه‌ها فرصت خوبی است که کم‌کم و متناسب با سن درباره تغییرات بدن، پریود، نوار بهداشتی و اینکه اگر اولین پریود در مدرسه اتفاق افتاد چه کار کند، صحبت کنید. آگاهی قبلی می‌تواند ترس و غافلگیری کودک را کمتر کند. با هم یک کیف کوچک پریود آماده کنید. داخل کیف می‌توانید نوار بهداشتی، لباس زیر اضافه، شلوار اضافه و یک کیسه برای لباس‌های لک‌شده بگذارید. بهتر است این کیف همیشه در کوله‌پشتی مدرسه باشد تا اگر اولین پریود زمانی اتفاق افتاد که شما کنارش نبودید، بداند وسایل موردنیازش همراهش است. قبل از اولین پریود، استفاده از نوار بهداشتی را به او یاد بدهید. به او نشان دهید نوار چطور باز می‌شود، کجا قرار می‌گیرد و بعد از استفاده چطور دور انداخته می‌شود. هدف این است که اولین مواجهه او با پریود، مواجهه با یک اتفاق کاملاً ناشناخته نباشد. به او یاد بدهید اگر در مدرسه پریود شد، چه کار کند. می‌تواند به دستشویی برود، خودش را تمیز کند، نوار بهداشتی بگذارد، در صورت نیاز لباسش را عوض کند و لباس لک‌شده را داخل کیسه بگذارد. همچنین بداند اگر به کمک نیاز داشت، می‌تواند از معلم، مربی یا یک بزرگسال قابل اعتماد کمک بخواهد. به او یادآوری کنید که پریود موضوعی خجالت‌آور یا کثیف نیست. اگر لباسش لک شد، اتفاقی طبیعی افتاده است؛ نه چیزی که بابت آن شرمنده باشد. در عین حال، حق دارد درباره بدن و پریودش حریم خصوصی داشته باشد. پدرها را از این آموزش کنار نگذارید. پدر هم می‌تواند بداند پریود چیست، وسایل موردنیاز دخترش کجاست و اگر زمانی مادر حضور نداشت، با آرامش و بدون دستپاچگی کنارش باشد. دختری که می‌بیند پدرش بدون شرم درباره پریود صحبت می‌کند، می‌آموزد که تغییرات بدنش موضوعی طبیعی است. وقتی اولین پریود اتفاق افتاد، قبل از هر چیز احساس فرزندتان را ببینید. ممکن است خوشحال، هیجان‌زده، خجالت‌زده، گیج، نگران یا حتی گریان باشد. لازم نیست فوراً احساسش را تغییر دهید. می‌توانید بگویید: «این یک تغییر طبیعی در بدنته؛ می‌فهمم که اولین بارش می‌تونه حس خیلی تازه و عجیبی داشته باشه.» از او بپرسید: «سؤالی داری؟» و فضایی ایجاد کنید که بتواند حتی سؤال‌هایی را که برای خودش خجالت‌آور به نظر می‌رسند، مطرح کند. اگر جواب چیزی را نمی‌دانید، لازم نیست حدس بزنید. بگویید: «نمی‌دونم، ولی با هم جواب درستش رو پیدا می‌کنیم.» اگر دوست دارد، اولین پریودش را به شکلی کوچک و شخصی جشن بگیرید. یک خوراکی موردعلاقه، هدیه‌ای کوچک، یک آغوش یا زمانی دونفره می‌تواند این روز را به خاطره‌ای مثبت تبدیل کند. اما جشن گرفتن نباید اجباری باشد. از خودش بپرسید: «دوست داری برای این روز یه کار کوچیک و خاص با هم انجام بدیم یا ترجیح می‌دی معمولی بگذره؟» قبل از گفتن خبر اولین پریودش به دیگران، از خودش اجازه بگیرید. این تجربه متعلق به بدن اوست . ممکن است دوست نداشته باشد مادربزرگ، خاله، دوستان یا دیگران از آن مطلع شوند. خصوصی بودن با خجالت‌آور بودن فرق دارد. به او نگویید: «دیگه خانم شدی.» شروع پریود به معنی بزرگسال‌شدن روانی و عاطفی نیست. او همچنان کودکی در حال رشد است. بهتر است بگویید: «بدنت وارد مرحله تازه‌ای از رشد شده.» و خیالتان درباره قدش راحت باشد: شروع پریود به معنی توقف رشد قدی نیست. دخترها بعد از اولین پریود هم همچنان قد می‌کشند؛ فقط معمولاً سرعت رشد قدی کمتر می‌شود و میزان رشد باقی‌مانده در هر دختر متفاوت است. در نهایت، هدف فقط این نیست که دخترتان بداند وقتی پریود شد چه کار کند. هدف این است که درباره بدن، بلوغ و تغییراتی که تجربه می‌کند، شما را منبعی امن، آگاه و بدون قضاوت بداند؛ حتی اگر شما پدرش باشید.

آدمهای ناسپاس آدمها را فقط مصرف میکنند !

گاهی بعد از اینکه نیازت رو بیان می‌کنی، نه می‌گی یا مرز می‌ذاری، به‌جای اینکه سبک بشی، اضطرابت بیشتر می‌شه؛ ذهنت شروع می‌کنه به مرور حرف‌ها، عذاب وجدان می‌گیری یا حتی بدنت واکنش نشون می‌ده… این همیشه به معنی اشتباه‌ بودن رفتارت نیست‼️ اگر مدت‌ها عادت داشتی برای حفظ آرامش، راضی نگه ‌داشتن دیگران یا جلوگیری از تعارض، خودت رو الویت قرار ندی و بذاری اخر، بیان نیاز می‌تونه در شروع برای ذهنت ناآشنا و حتی تهدیدکننده باشه.💔 برای همین ممکنه رفتارت سالم‌تر شده باشه، اما احساست هنوز با اون هماهنگ نشده باشه. ❌هر اضطرابی بعد از مرزبندی، نشونه‌ی این نیست که باید برگردی و حرفت رو پس بگیری. فقط یعنی داری رفتاری رو تمرین می‌کنی که قبلاً برات ناآشنا بوده. کم‌کم، با تکرار و تجربه، یاد می‌گیری که داشتن مرز و نیاز و ابرازشون چیزهایی نیستن که بابتشون باید احساس گناه کنی.🫂✨

کودکی خوب یعنی کودکی شاد؟ اصلا! شما می‌توانید شادترین، مرفه‌ترین و بهترین خاطرات فرزندتان را در کودکی بسازید و او در نوجوانی درگیر اعتیاد، افسردگی، روابط سمی یا بزهکاری شود…. چون شما مغزی را پرورش دادید که هدفش خوشحال بودن است، در حالی‌که کودکی دورانی است که فرزندتان در محیط امن خانه بیاموزد…. تمام احساسات از خشم، تا حسادت تا اضطراب طبیعی هستند، چطور آن‌ها را تحمل کند و چطور آن‌ها را مدیریت کند. چطور در مواقع سخت تصمیم بگیرد، چطور مشکلات را حل کند. چطور خودش را با تمام نقص‌هایش دوست بدارد. چطور از اشتباهات نترسد و چطور با ناکامی مواجه شود. چطور احساساتش را ابراز کند، ارتباط برقرار کند و با استمرار به خواسته‌هایش برسد… کودکی خوب یعنی بچه‌ها در محیط امن خانه یاد بگیرند که زندگی همیشه مطابق میلشان پیش نمی‌رود. گاهی چیزی را که می‌خواهند به دست نمی‌آورند. گاهی شکست می‌خورند و ناامید می‌شوند. کودکی خوب یعنی فرزندمان بداند اختلاف، پایان رابطه نیست. می‌شود از هم عصبانی شد، می‌شود اختلاف داشت، و بعد برگشت، صحبت کرد، عذرخواهی کرد و رابطه را ترمیم کرد. این تجربه به بچه‌ها یاد می‌دهد که رابطه‌ی سالم، رابطه‌ی بدون تعارض نیست؛ رابطه‌ای است که ظرفیت ترمیم دارد. و شاید یکی از مهم‌ترین بخش‌های کودکی خوب این باشد: فرزندمان مجبور نباشد تمام کودکی‌اش را صرف راضی نگه داشتن ما کند. قرار نیست نسخه‌ای باشد که ما برای آینده‌اش تصور کرده‌ایم. اگر خودمان کودکی شادی نداشتیم و هدفمان کودکی شاد فرزندمان باشد، بار سنگینی روی دوش آن‌ها گذاشته‌ایم. چقدر برایشان سخت خواهد بود که مجبور باشند همیشه خوشحال و راضی باشند. و چه قسمت‌های مهم شخصیتشان را باید سرکوب یا تبعید کنند تا با شاد بودن همیشگی قدر تلاش‌های ما را بدانند. کافی است با فرزندتان درباره احساساتش حرف بزنید. احساساتش را تأیید کنید، به توانایی‌های او باور داشته باشید، قانون و مرزهای سالم بگذارید و توقع داشته باشید در حد توانایی‌هایشان رفتار کنند. دکتر رویا نوری

قلدری در کودکان و نوجوانان فقط کتک زدن نیست! یکی از مسائلی که در کار با کودکان و نوجوانان با آن مواجه می‌شویم، قلدری و آزار از سوی همسالان است. گاهی والدین فقط زمانی آن را جدی می‌گیرند که کودک کتک خورده باشد؛ در حالی که قلدری می‌تواند شکل‌های مختلفی داشته باشد و بعضی از آن‌ها اصلاً قابل مشاهده نیستند. ۱. قلدری کلامی 🗣️ مسخره کردن، توهین، تحقیر، لقب گذاشتن یا تهدید کردن. مثال: چند نفر در مدرسه مرتب یک نوجوان را به خاطر ظاهر، نحوه صحبت کردن یا عملکرد درسی‌اش مسخره می‌کنند و او را با یک لقب تحقیرآمیز صدا می‌زنند. ⸻ ۲. قلدری فیزیکی 👊 هل دادن، ضربه زدن، گرفتن وسایل، خراب کردن وسایل یا ایجاد مزاحمت بدنی. مثال: یک دانش‌آموز هر روز در مسیر کلاس، دیگری را هل می‌دهد، وسایلش را می‌گیرد یا عمداً وسایلش را خراب می‌کند. ⸻ ۳. قلدری اجتماعی یا رابطه‌ای 👥 هدف قرار دادن روابط و جایگاه اجتماعی کودک؛ مثل کنار گذاشتن عمدی، تحریک دیگران به قطع رابطه یا شایعه‌پراکنی. مثال: یک گروه از دانش‌آموزان تصمیم می‌گیرند یک نفر را عمداً وارد جمع نکنند و بقیه را هم تشویق می‌کنند با او دوست نباشند. ⸻ ۴. قلدری روانی و هیجانی 🧠 ترساندن، تهدید، تحقیر یا ایجاد احساس ناامنی به شکل مداوم. مثال: چند دانش‌آموز مرتب به یک نوجوان می‌گویند: «اگر این موضوع را به کسی بگویی، برایت دردسر درست می‌کنیم.» کودک ممکن است به دلیل ترس، ماجرا را از والدین و مدرسه پنهان کند. ⸻ ۵. قلدری آنلاین یا سایبری 📱 آزار و تحقیر از طریق شبکه‌های اجتماعی، پیام‌رسان‌ها، گروه‌های کلاسی یا بازی‌های آنلاین. مثال: فردی در گروه کلاسی مرتب یک دانش‌آموز را مسخره می‌کند، درباره او شایعه منتشر می‌کند یا محتوای تحقیرکننده‌ای درباره او در فضای مجازی منتشر می‌شود. ⸻ یک نکته مهم برای والدین هر دعوا، اختلاف یا شوخی‌ای لزوماً «قلدری» نیست. در بررسی قلدری معمولاً به سه موضوع توجه می‌کنیم: آسیب‌زا بودن رفتار + تکرار یا احتمال تکرار + وجود نابرابری قدرت این نابرابری قدرت می‌تواند فیزیکی باشد، اما همیشه این‌طور نیست؛ ممکن است از طریق محبوبیت بیشتر، تعداد افراد یک گروه، موقعیت اجتماعی یا قدرت روانی ایجاد شود. بنابراین اگر فرزندتان می‌گوید: «همیشه منو مسخره می‌کنن.» «منو توی جمع راه نمی‌دن.» «می‌ترسم به کسی بگم.» به جای کوچک شمردن موضوع، گوش کنید، دقیق بررسی کنید و کمک کنید یک راه امن برای مقابله با آن پیدا شود. بپرسید چکار میشه کرد این موضوع کمتر تکرار بشه!؟ و مهم‌تر از همه: کودکی که مورد قلدری قرار گرفته، مسئول رفتار فرد قلدر نیست. ارادتمند:دکتر فریده کلاهی❤️

نوجوانی تعریف می‌کرد: «از کلاس ششم شروع شد؛ بچه‌ها مدام منو با یک لقب صدا می‌زدند و مسخره می‌کردند. اول فکر می‌کردم شوخیه و اهمیت ندم. ولی کم‌کم دیگه دوست نداشتم توی جمع حرف بزنم. حتی الان هم وقتی کسی درباره من شوخی می‌کنه، خیلی اذیت می‌شم.» گاهی یک رفتار که برای دیگران «شوخی» به نظر می‌رسد، برای نوجوان می‌تواند تجربه‌ای تکرارشونده از تحقیر و طرد شدن باشد. مهم است بدانیم: اثر قلدری ممکن است حتی بعد از تمام شدن خودِ رفتار، مدتی باقی بماند. گ

هر چی بزرگتر شدم بیشتر فهمیدم که: ‏- سکوت یه پاسخه ‏- اذیت‌نشدن یه مهارته ‏- نه، یه جمله کامله ‏- اکثر چیزای فوری می‌تونن صبر کنن ‏- احترام‌ > توجه ‏- عذرخواهی بدون تغییر، پوچه ‏- تحرک دواست ‏- تو مناسب همه نیستی، و این اوکیه

5/5/5 الهی امروز محال‌ترین آرزوی قلبی‌ات برآورده شود، بزرگترین گره جهانت باز شود، بهترین اتفاق ممکن برایت بیفتد و شاهد ثانیه‌های خوب‌تر و آرام‌تری باشی... الهی امروز هرثانیه‌اش برای تو معجزه باشد و خدا به روی شهر تو، گرد شادی بپاشد و بهترین آدم‌ها را ملاقات کنی و ناب‌ترین لحظات را رقم بزنی و خوشحال‌ترین باشی... الهی امروز، روز خوبی برای تو باشد و جهان، بهترین آدم‌ها و اتفاقاتش را برای تو کنار گذاشته باشد.❤️