پاندول

📝 اگر توپِ گرد می‌توانست ردِّ خون را از وجدانِ آدمی پاک کند اکنون تمامی جهان گلستانی بود که انسان در گوشه‌گوشه‌اش به خوشی‌های بدونِ اندیشه می‌پرداخت. تو در بهترین حالت مُسکِّنی برای چند لحظه هستی آن‌هم در صورتی که از خودت اختیارِ تام داشته باشی و اسیرِ شوت‌های دیکتاتورها و ستم‌کارانِ حاکم بر کره‌ی زمین نشده باشی. راهت را بگیر و برو توپِ گِرد. هیاهوی کاذب نکن. اکنون بر چمن‌زاران میهن رگبارِ خون نشسته است. #محمدعلی_حسنلو #یادداشت #زن_زندگی_آزادی @mali_pendulum

📝📝📝 خون از نامِ جوانان وطن جوانه زده است وُ بارانِ آبان اگرچه تند می‌بارد نمایِ سرخِ صورت‌ها از یاد نخواهد رفت. ۱۹ آبان ۱۴۰۱ وقتی که ستم شهر به شهر پرسه می‌زند تو می‌توانی گلوله نیز بباری بر سرِ ستمکاران ای آسمانِ بی‌وقت. ۱۹ آبان ۱۴۰۱ #محمدعلی_حسنلو #شعر_امروز #زن_زندگی_آزادی @mali_pendulum

دکلمه‌ی تصویری تیر ۸ از کتاب "تیرنامه" شعر و صدا: محمد علی حسنلو از تمامِ درزهای زمین صدا می‌آید از تمامِ مرزهای پیدا و پنهان جغرافیایی شلیکِ دهان‌ها، شلیکِ عقاید، شلیکِ افکار در کُنجی خاموش مرگ اجازه‌ی ارزنی‌ست با نفس‌های مُنقطع با تصاویرِ خُرد شده وُ پراکنده که بی‌فرصت وُ نامطمئن دیگر امکانِ تشکیل شدن ندارند ما شاعران، باید به اعترافِ حقیقت بازگردیم تار وُ پودِ لکه‌ها را بشکافیم وُ فرزانگیِ کلمات را از شکمِ پروار شده‌ی تاریخ بیرون آوریم شاید که درزها، زمینِ دیگری بیافرینند مرزها نمانند وُ کره‌ی جغرافیا رویای موجوداتِ دیگری باشد. @mali_pendulum #زن_زندگی_آزادی #مهسا_امینی #woman_life_freedom #zan_zendegi_azadi #mahsa_amini #محمدعلی_حسنلو #تیر_نامه #شعر_امروز

📝 📝 📝 چون آبان درونِ قلبم خیمه بزن تا تمامِ ماه‌های بعد از خود را از یاد ببرم. ۷ آبان ۱۴۰۱ در سرزمینِ موهای تو هر زنی نامش وطن است به لب‌هایت که برسم به آغاز خونین آبان رسیده‌ام و ماهی که پایان ندارد. ۸ آبان ۱۴۰۱ #محمدعلی_حسنلو #شعر_امروز #زن_زندگی_آزادی @mali_pendulum

دکلمه‌ی تیر ۱۲ محمدعلی حسنلو #زن_زندگی_آزادی  #مهسا_امینی #محمدعلی_حسنلو #تیر_نامه #شعر_امروز #woman_life_freedom #zan_zendegi_azadi #mahsa_amini @Poetry_401

دکلمه‌ی تیر شماره‌‌ی ۳۰ از کتاب (( تیرنامه )) #محمدعلی_حسنلو #تیر_نامه #شعر_امروز #woman_life_freedom #zan_zendegi_azadi @Poetry_401

با تشکر از دست‌اندرکاران کانال ادبی 401

اگر ادبیات را چگونگی نحوه‌ی برخورد افراد یک جامعه با وقایع جاری در زمانه بدانیم اکنون مدت‌هاست که او جانِ دوباره‌ای یافته است. آغاز مسیرِ تازه‌ای در فرایند دگردیسی و تحول آن که با خود پیشنهاد مقاومت، مبارزه، نافرمانی و به‌طور کلی سبکِ تازه‌ای از بودن را می‌آوَرد. در چنین وضعیتی ادبیات و هنر هر دو در حالِ تکثیر و تولیدِ الگوهایی هستند که نهاد زور و ستم از این فرم‌های تازه اطلاع و آگاهی چندانی نمی‌تواند داشته باشد. چنین قدرتی با این حد از بازنمایی حقایق زمانه،امروز در اختیار هیچ نهادِ دیگری نیست. هر فرد الگویی از بودن خود را خلق می‌کند. قرمز شدن حوض‌ها، تولید یادداشت‌ها و شعرهایی با درجه‌های کیفی متفاوت از لحاظ ادبی، یادآوری هر روزه‌ی تصاویرِ قربانیان در میدان‌ها و خیابان‌ها و صفحات مجازی، زایشِ نمادها و شعارهایی که عمدتا از عمقِ جان و خشمی نهادینه حیات گرفته‌اند و . . . در چنین وضعیتی انفجار الگوهاست که تمامِ الگوهای مسلط و دستوریِ پیش از خود را به زیر می‌کشد. عصیانی که بتواند بلوغ پیدا کند خلاق و شجاع از تمامی امور پیش از خود آشنایی زدایی خواهد کرد و آن‌ها را به انحصار در می‌آورد. هیچ حاکمی را توانایی کنترلِ عصیانِ الگوها نیست، گویی رقصِ زندگی است که اکنون هر مکانی را صحنه‌ای یافته است که در آن باید ابراز وجود کند: (( من هستم آقایان! ما هستیم آقایان! )) جنبشِ جدیدی که از اندیشه‌ها برخاسته است. در حالِ خیزش و رُخ دادن با زبانی رازورزانه، نمادین و زاینده. مانندِ اژدهای بی‌سری است که هر سرش را بزنند سرهای دیگری از خود می‌زاید. شکوهمندی او در چیدمان‌های بی‌شماری است که می‌تواند به هر رخدادی مع نا ببخشد. قدرتی مهارناشدنی و لایزال. این‌بار شاید ادبیات است که در گونه‌ای تازه می‌خواهد اعماق جانِ تاریخِ یک کشور را به شکلی نمادین و آرام‌آرام حیات ببخشد و سامان بدهد. ادبیات و فرم‌های گوناگون و غیرقابلِ پیش‌بینیِ آن. #محمدعلی_حسنلو #یادداشت @mali_pendulum

جهانی که در آن انسان‌ها به‌راحتی به زندان بُرده می‌شوند. زندان با دلایلی نامعلوم آتش می‌گیرد. برخی از زندانیان لحظه‌ای به رهایی از چنگال ظلم می‌اندیشند. بعد فرار می‌کنند و بی‌خبر از مین‌هایی که اطرافِ زندان کارگذاری شده است مجروح و کُشته می‌شوند. در چنین جهانی زیستن هر روز ننگ‌آورتر و شرم‌آورتر از روزِ قبل است. ۲۴ مهر ۱۴۰۱ #محمدعلی_حسنلو #یادداشت @mali_pendulun

آتشی درونِ سینه‌ام روشن شده است. گرمابخش و تپنده هر روز بیش‌تر از روزِ قبل زبانه می‌زند. گویی قرن‌ها بی‌اعتنایی و اجبار از او آتش‌فشانی خاموش ساخته بود. اکنون در حالِ مهیا شدن است. در حالِ آماده شدن برای پرتابِ سنگ‌هایی سوزاننده و گدازنده. هر شب زمزمه‌ی این عبارت بر آستانه‌ی لب‌هایم می‌آید و می‌گوید تکرار کن: (( پاینده باد شعله‌های درونم. )) ۱۸ مهر ۱۴۰۱ #محمدعلی_حسنلو #یادداشت @mali_pendulum

📚 انتشار مجموعه شعر تیرنامه اثر محمدعلی حسنلو مجموعه شعر #تیرنامه اثر #محمدعلی_حسنلو برای نخستین بار به صورت الکترونیک و به همت سایت ادبیات اقلیت منتشر شد. این کتاب دربردارندۀ ۳۳ شعر از این شاعر، به همراه پیشگفتار، مقدمه و مؤخره‌ای دربارۀ مؤلف است که در پاییز ۱۳۹۹ در ۹۳ صفحه منتشر شده است. 🔺 متن کامل خبر و لینک دانلود رایگان کتاب در سایت ادبیات اقلیت: 🔺 bit.ly/3ifZOZF @Aghalliat

صدا می‌زند مردمِ زیبای خود را وطن لب‌ها را کلمه می‌بخشد وُ قیامِ زنده‌گی را به گیسوی زنان گره می‌زند با طرحی از شمایلِ قلب‌ها در تپش‌های گره‌خورده‌ی آزادی حلقه بر پیوندِ دست‌ها می‌گذارد وُ می‌گوید: برخیزید! ۲۸ شهریور ۱۴۰۱ #محمدعلی_حسنلو #شعر_امروز @mali_pendulum

📝 اکنون آن‌چه برایم از هر شعری زیباتر است تعمق در تولد این شعار است: (( زن، زندگی، آزادی. )) انسانی‌ترین و پاک‌ترین شعاری که در این سال‌ها شنیده‌ام. از زاویه‌های مختلف می‌توان به آن پرداخت. پای‌بند به هیچ ملیت و قومی نیست مگر احترام به ارزشِ وجودی انسان‌ها. گویی حروفِ سازنده‌ی کلمات این شعار مرا به رَحَمِ مادرم بازمی‌گردانند. به من می‌گویند که دوباره زاده شو. رویش کن. به کمال زندگی کن و بدان که همه‌چیز در گرویِ آزادی‌ست. آن‌جا که آزادی نباشد صحبت از سایرِ چیزها فرافکنی است. بذرهایی که باید اذهان جامعه را روشن کنند محتاج به انتخابِ کلماتی درست و ساختن شعارهایی این‌چنین هستند. فرهنگ‌نامه‌ای از زندگیِ انسان‌ها در همین سه کلمه موجود است که صدای عشق و مهر می‌دهند. دعوتمان می‌کنند به همدلی، به دوست داشتن، به شجاعت و یافتن بلوغ عاطفی و فکری. آیا نباید برای چنین زایشی شادمان و قدردان باشیم‌؟ این شعار بخشی از حقیقتِ تاریخیِ جامعه‌ی رنج‌کشیده‌ی ماست که بابت رسیدن به آن مقاومت کرده و خون داده است. (( زن، زندگی، آزادی. )) ۲۷ شهریور ۱۴۰۱ #محمدعلی_حسنلو #یادداشت @mali_pendulum

سرد و بی‌راه در این خانه، پیِ راه گشتن، ویرانه به ویرانه. آه ای منکوب شده‌گان، ای جسم‌های مُجسمِ تهی‌گشته، ما از تاریخ خالی شده‌ایم. ما از وجودِ بی‌وجودِ خود پُر شده‌ایم. پُر و خالی، این‌چنین سرگردان، در عصرِ تن دادن به هر ستم، ستم‌گر به خویش‌های دیگر شده‌ایم. مرده‌گانی بی سن و سال که ماییم، در عصرِ ستم، به مرگ نیز ستم کرده‌ایم. ۲۶ شهریور ۱۴۰۱ پانوشت: اشاره به رباعی زیر از خیام نیشابوری: آن‌قصر که با چرخ همی زد پهلو بر دَرگَهِ او شهان نهادندی روی دیدیم که بر کنگره‌اش فاخته‌ای بنشسته همی گفت که کو کو کو کو #محمدعلی_حسنلو #یادداشت @mali_pendulum