حنا

بین اشتباهام تو بهترینشونی

تمام سیم‌های احساساتم را قطع کردم، تمام خودم را برای زنده ماندن وقف کردم، حالا رو به روی زندگی ایستاده‌ اما حسی ندارم، می‌خواهم لحظه‌ای درد را بفهمم اما حوصله‌ی آسیب زدن به خودم را هم ندارم. پس دست میکشم از بودنم از ماندنم روی این سیاره و ماهیتم و هر آن چیز که منم. دستم میکشم و به جای دیگری کوچ می‌کنم جاییکه کنار پروانه‌ها بتوانم آرزو کنم جاییکه کسی باورهایم را لگد نکند جاییکه هرروز بغضم را پشت جرعه جرعه لبخند دفن نکنم جاییکه وطنم باشد آن را آرزو نکنم.

.نه الان،نه هیچ وقت دیگر اين تكه هاراكنار هم نمیگذازم به خودم اجازه نميدهم تورا به ياد بياورم.داستان تو پراکنده است درمن.انطور كه خودت بودى. گاهی بودى دراين ميانه،گاهی هیچ هیچ هیچ.اما حجم هاى تو عجين شده با من، انقدر عظيم هست كه وقت را تا انتهاى بى نهايت براى اندك سخنى، پاره حرفي، كلمه اى بكشم و نيست كنم كه بفهمم حرف حسابم با چشم هاى تو چه بود آخر.

چند سالی یه بار میرم سراغ این اهنگا…

انگار که این آخرین شانسمه

تو از چشمای من خوندی که از این زندگی خستم

اگه قیامت قصه باشه…