حنا

چند سالی یه بار میرم سراغ این اهنگا…

انگار که این آخرین شانسمه

تو از چشمای من خوندی که از این زندگی خستم

اگه قیامت قصه باشه…

ای که دیوانه وار در اعماق چشمت خانه ام را نشانم دادی راه را نشانم دادی . که پوست سرخ صورتم را بچسبانم به پوست نازک قفسه ی قلب ات و با هر تپش اش مرگم را به تعویق بیندازم نفس که میکشی من هوا را میبوسم حبسش میکنم و عمیق ترین کام را از لب هایت میگیرم . که در هر دم اش شاعری آغشته به عطش میزاید چشمانت برکه ی سیاه نورم که هر بار مرا میمیراند و لب هایت دوباره روئین تنم میکند . شهد من ، شراب من ، اب گوارای چشمه ی من نقش ات بر رویایم چنان نورانیست که شب همیشه ام را به صبحی پر از بودنت بدل کرده است . روشنی ام .بیا تا آفتابمان ،گرگ و‌میش غروب اش را برای همیشه از یاد ببرد. حنا

این زجر و رنجی که کشیدیم باور کردنی نیست.

رها کردن چیزی که میدونی برای تو درست نیست یا دیگه کار نمیکنه، بی نظیره. بعدش یه درهایی برات باز میشه که اگه رها نمیکردی، پیداشون نمیشد. آدم اشتباه و رها کنید، کار خسته کننده رو رها کنید، هر چیزی که اذیتتون میکنه رو رها کنید.