CinemaCigarette

آفرین... امضا و نقطه‌ی پایانی به موقع برای سینمای ایران؛ سینمای تحتِ لوای وزارتِ ارشاد منظورمه.. زین پس فقط با دلقک خونه‌ی لوده پروری مواجهیم که تقریبا این یکی دو سالِ اخیر روی پرده‌ی سینماها دیدیم. «شب داخلی دیوار» آخرین مورد از فیلم‌های با مجوزی محسوب میشه که رنگ و بوی واقعیِ اون‌ها و جنسِ و نگاهِ سازنده‌هاش، اجازه میده که سینمای ایران، به واسطه‌ی این فیلم، بدوردِ شکوهمند و در عینِ تناقض، غریبانه‌ای، با پرده‌های سالن‌ها داشته باشه.. با صف، بلیت و تماشای دسته جمعیِ فیلم‌ها... زین پس این سینمای دو پاره‌ یا چند پاره‌‌ی ماست. مشتی لوده، شِبهِ دلال، لُمپن، آموزش ندیده، درس نخونده و پول پرست و.. یک طرف، مدعی‌ان که سکان به دست گرفته‌‌ن و اونایی هم که عشق‌شو دارن باید زیرِِ زمین و قایمکی و با هزار و یک بدبختی، یک دقیقه پلان ضبط کنن... #پ_ن