وُهومَن اَمشاسِپَند

#نماهنگ_جشن_اسفندگان جشن اسفندی است و روزی خوش کهن آیین شاد ایرانی. خاک در جنبش و زمین در جوش روز بانوی رادِ ایرانی سالِ نو در کمینِ سالِ کهن روزِ جشن و زمانِ بیداریست سبز پوشانِ خاک در راهند زندگی در تنِ زمین جاری ست..... 🎤 سرایش و آوایش: استاد هما ارژنگی. @khashatra

#زن_در_فرهنگ_ایران سنگ‌تراشه‌ ی برجسته ی تنگ قندیل در استان پارس، چنار شاهی جان، روستای قندیل، نقش‌برجسته‌ای از زمان شاهنشاهی ساسانی در شهر چنارشاهی جان به سوی ممسنی نرسیده به گلگون سمت چپ روستای مظفرآباد و در روستای قندیل است. این نقش‌برجسته نگاری است از  شهبانو  و  شاهنشاه بهرام دوم ساسانی با شهبانو شاپوردختک (دختر شاپورمی شاهنشاه) و هم چنین نوه ی شاپور یکم است. بهرام در میانه ی نگاره، شاپوردختک در سمت چپ و در پشت سر بهرام دوم به گزارش برخی از باستان شناسان کرتیر (موبد موبدان) در سنگ کنده کاری شده‌است اما در این  داستان همگی یکدل نیستند، و گروهی دیگر نگاره سمت راست را پسر بهرام دوم و شهبانویش شاپوردختک ،بهرام سوم می دانند. این یادگار فرهنگی در روز ۱۱ دی ۱۳۸۰ با شمارهٔ ۴۵۳۹ به‌سرنام یکی از یادگارهای  ملی ایران  شماره شده ‌است. کریم رزمجویی، از ساکنان روستای قندیل، نخستین گزارش را مبنی بر بودن این نگاره ‌برجسته در سال ۱۳۴۹ به‌اداره ی فرهنگ و هنر شیراز گزارش کرد، در سال ۱۳۵۰ علی‌اکبر سرفراز، رئیس وخت هیات باستان‌شناسی، با چاپ مقاله‌ای این اثر را شناسایی کرد. گزینش ونگرش: روانشاد موبد کورش نیکنام @khashatra

#جشن_سپندارمذگان_خجسته_باد ۲۹ بهمن خورشیدی برابر با پنجمین روز اسفند در گاهشمار کهن مزدیسی فرخخنده باد. @khashatra

‍ ✅ جشن اسفندگان و روز عشاق ایرانی خجسته باد. زرتشتيان به عنوان نخستين پاسداران مقام زن در درازای زمان، جشن بزرگداشت مقام  زن را هم زمان با جشن اسفندگان واپسين جشن از سری جشن‌ های ماهيانه ی زرتشتيان در روز ۲۹ بهمن گرامی می دارند. کمتر کسی ست كه بداند در ايران باستان، نه چون روميان از سه سده پس از زایش، كه از بيست سده پيش از زایش، روزی موسوم به روز عشق وجود داشته است. اين روز "سپندارمذگان" يا "اسفندارمذگان" نام داشته است. فلسفه ی بزرگ داشتن اين روز به عنوان "روز عشق" به اين صورت بوده است كه ، درايران باستان هر ماه را سی روز حساب می كردند و علاوه بر اين كه هر ماه نامی داشته، هر يک از روزهای ماه نيز یک نام داشتند. روز پنجم "سپندار مذ" بوده است. سپندارمذ لقب ملی زمين به چم گستراننده، پاک و سپند و فروتن است. زمين نماد عشق است، چون با فروتنی و گذشت به همه عشق می ورزد. زشت و زيبا را به يک چشم می نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود نگه می دارد. به همين شوه در فرهنگ باستان اسپندارمذگان را به عنوان نماد عشق می پنداشتند.... آيا زمان آن نرسيده است كه هم چون سال های کنونی و گسترش جشن های سده و مهرگان در ايران، نسبت به پيش تر، سپندار مذگان را هم گرامی بداريم. پس چه زیباست که از امروز با پیش کش یک شاخه گل به مادر، همسر و یا عشق مان، این روز پر شکوه و باستانی که یاد آور این است که ما ایرانیان، همیشه در همه ی مسایل خود ریشه ای داشته ایم و نیازی به ریشه ی بیگانه نداریم، پاسداری کنیم و در ترویج دوباره آن کوشا باشیم. بدین منظور همه ی محله های زرتشتی نشین در سراسر ایران، روز پنجم اسفند ماه در گاه شمار مزدیسنی که برابری نام روز و ماه است و برابر با ۲۹ بهمن خورشیدی ست را جشن اسفندگان ؛ روز آرمان پاک و عشق اهورایی و روز مادر می نامند و آن را با برپایی جشنی گرامی می دارند. #جشن_سپندارمزدگان برتمامی مهربانوان پاک دامن و نیک اندیش کهن سرزمین آریایی ایرانشهر ... این کهن سرزمین پاک خجسته باد. ✍ بردیا بزرگمهر ۲ @khashatra پایان🔺🔺

#سپندارمذگان_خجسته_باد. جشن باستانی سپندارمذگان، روز بزرگ داشت زن و زمین، روز عشق آریایی فرخنده باد. ۱ @khashatra

#سپندارمزد_امشاسپند. ✅ سپند آرامئیتی یا همان اسپند به چم (: معنی) بی‌نقصی و تندرستی کامل است. وی نگاهبان و پاسدار ایزد بانوی زمین سرسبز و در عین حال نشان باروری و زایش و فرمان برداری ، پرهیزگاری و نیایش است. این واژه که در اوستا «سْپِنْتَه آرمَئیتی» (Spenta-Ârmaiti) است و نام چهارمین امشاسپند شناخته می‌شود ، از دو بخش «سپنته» (Spenta) یا «سپند» به چم (:معنی) پاک و مقدس و «آرمئیتی» (Ârmaiti) به چم فروتنی و بردباری تشکیل شده است و این دو با هم به چم فروتنیِ پاک و سپند است. این واژه در پهلوی «سپندارمت» (SpandÂrmat) و در پارسی «سپندارمذ» و «اسفندارمذ» و «اسفند» شده است. سپنته آرمیتی یکی از ایزد بانوان و امشاسپندان زرتشتی است که در زبان اوستایی ، سپنته آرمیتی یا سپنت اَرمَیتی یا سپند آرامئیتی خوانده می‌شود ، در زبان پهلوی بدان سپندارمذ یا سپندارمت گویند و در پارسی ، سپندارمد نیز خوانده شده‌است. 👈 در فرهنگ پهلوی سپندرمت یا همان سپندارمذ ، نام یکی از امشاسپندان و در عین حال نام پنجمین روز ماه و دوازدهمین ماه سال در گاه شمار زرتشتی است. در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند. و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند. فرارسیدن روز سپندارمزد در ماه اسفند را جشن سپندارمزدگان یا اسفندگان و روز عشاق ایرانی می‌نامند. وی را همان الهه ی بسیار قدیمی اسفند دانسته‌اند و گفته‌اند که او را دو امشاسپند دیگر یعنی هورواتات (:خرداد) و امرتات (:اَمُرداد) همراهی می‌کنند و این سه گروهی از امشاسپندان را می‌سازند که قرینه‌ی سه امشاسپند نخستین ، یعنی وهمن (:وهومن یا همان بهمن) ، اشه وهیشته (:اردی بهشت) و خشتره وییریه (:شهریور) محسوب می‌شوند. این فروزه در انسان به گونه‌ ی فروتنی و مهر و خدمت به دیگران ، نمایان می‌شود. سپندارمزد در جهان خاکی ، نگاه دارنده‌ی زمین و زنان است. زمینی که بی‌هیچ چشم داشتی هرچه دارد در اختیار جانداران می‌گذارد و زنانی چون مادر که هم چون زمین ، مهربان و فروتنند ، مهر می‌ورزند بدون این که چشم‌ به راه پاسخی مهرانگیز باشند. زن و زمین همسانی‌های بسیاری دارند. زن و زمین هر دو نماد باروری و زایش هستند ، زندگی از زن و زمین است که جریان دارد. ❇️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش : سپندارمز‌ روز خیز ای نگار ، سپند آر ما را و جام می آر. می ‌آر از پی آن که بی می‌‌نشد ، دلی شادمان و تنی شاد‌خوار. سپند آر پی آن که چشم بدان ، بگرداند ایزد ازین روزگار. ❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم) ورز زمین کن. ◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار : به (شهریور) اندر شوی شادخوار ، کنی در (سپندارمز) کشت و کار‌. 🌺 گل بیدمشک نماد سپندارمزد امشاسپند است. @khashatra

#امروز به روز ، پیروز ‌و فرخ روز سپندارمزد امشاسپند و اسپند ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی. چهار شنبه  ۲۹ بهمن ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی. ۱۸ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی) ✔️ سپندارمزد = فروتنی پاک و سپند. ✔️ جشن سپندارمزدگان خجسته باد. @khashatra

#شهریور_امشاسپند ✅ خَشَتَرَه وَیریَه ، یا شهریور به چم «شهریاری و نیرومندی اهورایی» ، نام سومین امشاسپند است. این امشاسپند نشان از پیروزی دارد ، زیرا خویش کاری (:وظیفه‌ی) اصلی او پاسداری و نگهبانی از توپال ها (:فلزات) بر روی زمین است. خشَترا در اوستا نام سومین فروزه ی اهورامزدا از گروه امشاسپندان و نماد توانمندی و فَر و شکوه پادشاهی اهورامزدا ست. در اوستا «خشَثرَ وَیریَه» و در پهلوی «شَهرِوَر» و در فارسی «شَهریوَر» یا «شَهریَر» است. بخش نخست این واژه به چم (:معنای) شهریاری و شهر است (مراد از شهر ، همانا کشور است ، چنان‌که سرزمین ایران را ، ایران شهر می‌نامیدند). بخش دوم این واژه ، یعنی «ویریه» ، فروزه (: صفت) و به چم مورد پسند است. بر این اساس ، خشتره‌ویریه ، به چمار (: معنای) آرمان‌شهر یا شهریاری آرمانی یا توانایی مینُوی آرمانی است. در اساتیر زرتشتی و ایرانی این امشاسپند نماد شهریاری و فّر و فرمان‌ روایی اهورامزدا و نگاهبان فلزها و پاسدار فَر و پیروزی شهریاران دادگر و یاور بینوایان و دستگیر مستمندان است. شهریاری اهورایی از قانون اشا (:هنجار هستی) بر می خیزد و همه ی جهان را در بر می گیرد. در این روز نیکوست به خواستگاری رفتن و زن خواستن. در بندهش که از نامه های کهن ایرانی است از دیوی بنام سئورو یاد شده که دیو آشوب و تباهی است و از دشمنان و هماوردان خشَتریور می باشد. از سوی دیگر ایزدانی مانند : ایزد خور ، ایزد مهر و ایزد آسمان از یاران و همکاران او هستند. 👈 چهارمین امشاسپند و روز چهارم هر ماه و ماه ششم سال در گاه شمار زرتشتی شهریور نامیده می‌شود. در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می گیرند. و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می‌پرداختند. فرارسیدن روز شهریور در ماه شهریور را جشن شهریورگان می‌نامند. ❇️ مسعود سعد سلمان می‌سراید : ای تنت را ز نیکویی زیور ، شهره روزی ست روز شهریور. ◀️ چکامه ای از «مسعود سعد سلمان» شهریور است و گیتی از عدل شهریار شاد است ، خیز و مایه ی شادی به من بیآر. باده شناس ، مایه ی شادی و خرمی ، بی باده هیچ جان نشد از مایه ی شاد خوار. ◀️ سروده‌‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش : این تنت را ز نیكویی زیور ، شهره روزی است روز شهریور. تا به اقبال شهریار جهان ، بگذرانیم جان به لهو و بطر. ❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم) خوش باش. ◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ ی استاد ملک‌الشعرای بهار : به (شهریور) اندر شوی شادخوار ، کنی در (سپندارمز) کشت و کار. 🌺 گل شااسپرغم نماد شهریور امشاسپند است. @khashatra

#امروز به روز ، پیروز ‌و فرخ روز اردی بهشت امشاسپند و اسپند ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی. دو شنبه  ۲۷ بهمن ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی. ۱۶ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی) ✔️ اردی بهشت = بهترین راستی و پاکی. @khashatra

🇮🇷به دلیل احتمال جنگ و اعتراضات و به دنبال اون ملی شدن اینترنت یک سری چنل پولی براتون پیدا کردم که به صورت رایگان پابلیک میکنم حالشو ببرین 🏴 🚫 ظرفیت لینک 300 نفر 🚫

🔴اینم هدیه مدیر به اصرار شما عزیزان بهترین چنل های V.I.P رو که فروشی هستن رو امشب رایگان قرار میدیم 🔵لیستی از چنلای برتر این فرصتو از دست ندید

#اردی_بهشت_امشاسپند. ✅ اَردی بهشت به چم «بهترین پاکی و راستی» و یکی از اَمشاسپندان دین زرتشتی است که در جهان مینوی نماد پاکی ، اَشویی و نشان اَشا (قانون دگرگون‌ناپذیر جهان) است. اَردی بهشت یا اَرته‌وَهیشتَه یا اَشه‌وَهیشتَه در استوره‌های زرتشتی و ایرانی دومین اَمشاسپند است. او زیباترین نماد از نظام جهانی قانون ایزدی و نظم اخلاقی در هر دو جهان است. این امشاسپند نه تنها نظم را در جهان برقرار می‌سازد ، بلکه نگاهبان نظم دنیای مینوی و دوزخ نیز هست. نماینده ی جهانی او آتش است. اَمشاسپند اردی بهشت ، از نظر اهمیت و ارج دومین اَمشاسپند پس از اَمشاسپند وُهومَن است. این موجود در اصل همان آرتا یا ریتای هندی است ، که در زمان‌های بعد اَشاواهیشست نام گرفت که به چم اَشای برتر یا بهترین اَشَهَ یا برترین اَرتَه (راستی) است. این اَمشاسپند پاسدار و نگهبان آتش و یا عناصری که در عین حال بازگو کننده‌ ی طبیعت آتش هستند ، می‌باشد. او ضامنِ پایداری نظم جهان است ، چه نظم اخلاقی و چه نظم فیزیکی (نظم مادی). 👈 اَردی بهشت یا «اَشا‌وَهیشتا»، نام سومین روز ماه و دومین ماه سال در گاه شمار زرتشتی است. در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند. و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند. فرارسیدن روز اردی بهشت در ماه اردی بهشت را جشن اردی بهشت گان می‌نامند. واژه ی اَشَهَ در اوستا و به ویژه در گاهان بسیار به کار رفته‌ است. «اَشا» یا هنجار هستی در زندگی انسان‌ها به گونه‌ ی توانمندی در نظم دادن به زندگی ، خانواده ، هازمان (:جامعه)، زیست‌بوم ، طبیعت و … نمودار می‌شود. از همین‌ رو بر انسان شایسته است تا پیوسته این توانایی را در خود پرورش داده تا بتواند با «‌اَشا‌» هماهنگ شود و راستی را در خود بپروراند. اَشو زرتشت در گاهان تنها راه رسیدن به بارگاه خدایی را راه اَشَهَ می‌داند. در یسن ۴۴ بند ۱۱ می‌گوید : «تا توش و توان دارم می‌کوشم مردم را به سوی اَشَهَ رهنمون باشم.» یکی از سپندترین دعاهای زرتشتی دعای [اشم وهو] است که در آن اَشَهَ و راستی ستایش می‌شود که یک ذکر ۱۲ واژه‌ای است که سه بار در آن نام اَشَهَ برده شده است. دعایی که برای تمرکز ذهن بر روی اَشَهَ استوار است از این قرار است : اَشَهَ نیک، اَشَهَ نیک‌ترین است. مطابق آرزوست، مطابق آرزو خواهد بود ، اَشَهَ از آن اَشَهَ‌وَهیشتَه است. در آموزه‌های آیین اَشوزرتشت پاکی برون نیز به اندازه‌ ی پاکی درون اهمیت دارد. پاکی برون به چم پاک نگه داشتن تن و محیط زندگی از همه‌ ی ناپاکی‌ها است و به همین شوند ، سِدره و کُشتی ، لباس آیینی و نشانه‌ زرتشتیان ، به رنگ سپید است تا هرگونه ناپاکی را نمایان کند. 🌺 گل مرزنگوش نماد اردی بهشت امشاسپند است. @khashatra

#امروز نَبُر به روز ، پیروز ‌و فرخ روز اردی بهشت امشاسپند و اسپند ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی. دو شنبه  ۲۷ بهمن ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی. ۱۶ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی) ✔️ اردی بهشت = بهترین راستی و پاکی. @khashatra

#چهار_روز_نبر ✅ روزهای نبر در کیش زرتشت چهار روز در هر ماه است. به عبارت دیگر ، زرتشتیان ۴۸ روز در سال نبر یا (پرهیز از خوردن گوشت و کشتار حیوانات سودمند) را می‌گیرند اما نه پشت سرهم. زرتشتیان برای زیاده روی نکردن در خوردن گوشت جانوران ، روزهای #دوم و #دوازدهم و #چهاردهم و #بیست_و_یکم هر ماه زرتشتی از خوردن گوشت پرهیز می کنند. این چهار روز متعلق به چهار امشاسپندِ و ایزدان  #وهمن #ماه #گوش و #رام می‌باشد. در نزد زرتشتیان برای هر سی روز ماه اسم خاصی وجود دارد. یکی از این روزها «وهومن» است که بعدها به نام بهمن تغییر ریخت داده و به چم‌ منش نیک است. روز «ماه» ، روز «گئوش» یا گوش و روز «رام» نیز به همراه روز «وهومن» روزهایی هستند که گوشت خوردن درآن نکوهیده شده و به آن نبر(Nabor) می گویند. "نبُر" فعلی جزو سنت زرتشتیان می‌باشد. به چمار نبریدن و منظور از آن نکشتنِ حیوانات و سر آن ها را نبریدن بوده است. در قدیم ، برخی از زرتشتیان در کلِ ماه بهمن نیز لب به گوشت نمی زدند. نیک است بدانید که نمادِ بهمن ، سپیدی و پاکی است از همین رو موبدان زرتشتی سپید می پوشند چرا که ؛ منش نیک به چم سپیدی ست. هم چنین برای اطلاعاتِ عمومی می‌ گویم که وهومن نزدِ مزدیسنان بزرگی زیادی دارد. چرا که با وهومن است که یک مزدیسن هوخت/Hovakht و هورشت/Hovarasht را می فهمد و رعایت می کند. به چم این که با اندیشه ی نیک به کردار نیک و گفتار نیک نیز می رسد و منطقی می شود. زرتشتیان باید در سه بخش #مینویِ #شنوایی ، #اندیشه و #احساس همیشه کوشا باشند. به آن چم که با این سه حس ، از نیکی و "امر نیک" دور نشوند. و “اندیشه و احساس و شنوایی” باید همیشه سرشار از نیکی باشد. @khashatra‌

#وهومن_امشاسپند ✅ وهومن امشاسپند ؛ واژه‌ ی «وهومن» دو بخشی است یعنی «وهو» به چم نیک و خوب و «منه» از بن «من» به چمار اندیشیدن شناختن و فهمیدن است. هر دو بخش یعنی اندیشه ی نیک. بهمن از فروزه‌های اهورا مزدا ست در جهان مینوی نماینده‌ی اندیشه ی نیک. بهمن در اوستا وهومنه خوانده می‌شود. «من» در ادب پارسی به چم منش و روان و دل به کار مى رود. 👈 وهومن امشاسپند دومین روز از هر ماه سی روزه‌ و یازدهمین ماه سال در گاه شمار زرتشتی است. ❇️ استاد فرزانه فردوسی سترگ می‌سراید : سرش سبز بادا ، منش ارجمند ، منش بر گذشته ز چرخ بلند. وهومنه نخستین آفریده‌ی اهورامزد هست و یکی از مهین ایزدان مزدیسنای هست. در جهان مینویی نماد پاکى اندیشه و خرد و دانایی خداوندگار هست. آدمی را به خرد و اندیشه کردن و دانایی بهره مى‌بخشد و آدمی را به پروردگار هستی نزدیک مى‌سازد. وهمن همان بزرگ امشاسپند و ایزد بزرگ هست که در خواب روان اشو زرتشت اسپنتمان را به پیشگاه اهورامزدا رهنمون کرد. ایزد وهومنه به آدمی سخن نیک و گفتار برتر آموزش مى‌دهد و آدمی را از ژاژگویی و هرزه‌گویی باز مى‌دارد. اندیشه‌ی نیک و منش نیک اهورایی و نخستین امشاسپند و پرستار جانوران هست. نخستین روز نبر در ماه زرتشتی هست و در این روز از خوردن گوشت پرهیز مى‌دارند. با ایزد ماه ، گوش و رام روز همکار هستند. اندیشه‌ی نیک ، اندیشه‌ای است که مردمان سراسر جهان را به‌سوی اشا سو می‌دهد و اندیشه ی بد اندیشه‌ای است که مردمان را به فریب و کژ راهی انداخته و آن ها را از اشا دور می‌سازد. در گات ها سناریوی آزاد اندیشی و دموکراسی اجتماعی به‌ روشنی به‌ چشم می‌خورد. وهومن به اندازه‌ای در آیین مزدیسنی مهم است که گفته می‌شود آن زندگی بهترین زندگی به‌ شمار می‌آید و تنها از راه اشا می‌توان به آن رسید. واژه‌ی وهومن در گات‌ها ۱۲۷ بار آمده است. اشوزرتشت با نیروی خرد و به کارگیری اندیشه‌ی نیک به شناخت خداوند دست یافت‌. اندیشه ی نیک یا خرد سپند یا بهمن نمادی از گوهر خرد اهورامزدا است که خود سرچشمه ی خرد است. 🌺 گل یاسمن سپید نماد وهومن امشاسپند است. @khashatra

#امروز نَبُر به روز ، پیروز ‌و فرخ روز وهومن امشاسپند و اسپند ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی. یک شنبه  ۲۶ بهمن ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی. ۱۵ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی) ✔️ وهومنه = منش نیک. ✔️ نَبُر = پرهیز از خوراک های گوشتی. و پرهیز از کشتار حیوانات سودمند. @khashatra

ایریس تنام. اوروانُو. یَزه مَئیده. یا اَشَه اُونام. فرَوَشَه یُو. به روان وفروهر آزاد شده ی پارسایان درود باد. به روز اورمزد از ماه اسفند که پرسه ی همگانی به یاد جانباختگان رویارویی ایرانیان با تازیان در جنگ قادسیه است ، آمرزش روان همه ی درگذشتگان را خواهانیم. روان نیکوکاران به مینو شاد، یادشان گرامی باد. 📚 بُن مایه : برگرفته از تارنمای روانشاد ؛ موبد گورش نیکنام. ✍ رونوشت : بردیا بزرگمهر. @khashatra

✅ سرورمان «اشوزرتشت» در قالب آموزه‌های اهورایی گات‌ها به مردمان جهان آموخت که هستی(آفرینش) از دوبخش «گیتی» و «مینو» تشکیل شده است. این دو بُعد آفرینش اهورایی چنان درهم آمیخته‌اند که هر کرداری در گیتی، برابر با قانون اشا بازتاب مینوی نیز درپی خواهد داشت. در پیام اهورایی گات‌ها، مرگ پایان زندگی ما انسان‌ها نبوده و می‌آموزد که زندگانی انسان در بُعد مینوی ادامه خواهد داشت و انسان پادافره خود را چه در دوران زندگی گیتی و چه زندگی مینو دریافت خواهد کرد. چنان‌که از کتاب اوستا بر می‌تابد در بامداد روز چهارم پس از مرگ در دادگاه سراسر دادگری اهورایی «ونا» (گناه) و «کرفه» (ثواب) روان ما انسان‌ها با ترازویی مینوی که سراسر اشویی و دادگری است، سنجیده خواهد شد و هر یک به سرانجام نیک و بد کردارهای خویش خواهیم رسید. کرفه‌ کاران در «وَهیشتم مینو» (بهشت یا بهترین جایی که در اندیشه می‌گنجد) و گناه‌کاران در «اَچیشتم مینو» (دوزخ یا بدترین جایی که در اندیشه می‌گنجد) جای خواهند گرفت. آن گونه که از کتاب اوستا بر می‌تابد سرنوشت نهایی روان ما انسان‌ها بازگشت به‌سوی ذات‌ بی‌پایان و بی‌کران خداوندی است. چه، روان ما حداکثر پس از سی‌ سال به فروهر خود در «گروسمان» (سرای نور و سرود) می‌پیوند (ممزوج می‌شود) و در روشنایی‌ بی‌پایان ذات خداوندی، جاودانه می‌آرمد. باید بدانیم بهشت و دوزخ، در دین زرتشتی مفاهیمی از روشنایی و تاریکی است و کاملا صورتی مینوی داشته و مختص روان یا حقیقت وجودی ما انسان‌هاست و جنبه‌های کاذب مادی و فیزیکی به دور است. امید آن‌ که با یاری یکتا آفریدگار رایومند و خروهمند و همازوری در راه اشا بتوانیم از هرگونه اندیشه‌ی اهریمنی دوری جسته، راستی‌ها و نیکی‌ها را دریابیم و وجدان، اخلاق، عشق، نوع‌ردوستی و انسانیت را چنان‌ که آرمان دین‌ بهی است، بیش از پیش پیشه‌ی خویش ساخته و بگسترانیم. ایدون باد ایدون ترج باد. 📚 بُن مایه : برگرفته از : (تارنمای برساد ؛ فرید شولیزاده) ✍ رونوشت : بردیا بزرگمهر. ۲ @khashatra (پایان🔺🔺)