اکهارت تله

#زندگی را چطور میبینی ؟ خوبه شکر ولی نه اونجور که فکرشو میکردیم! اره برا همه اینجوری هست جز ی عده خاصی حالا اگر گفتی اون عده چه نگاهی به زندگی دارند ؟ نه مثبت… نه بی‌خیالی… نه حتی امیدوارانه به اون معنایی که معمولاً می‌گیم. شاید اون عده‌ای که گفتم، آدم‌هایی هستن که با زندگی همراستا شدن. یعنی دیگه مدام با چیزی که اتفاق افتاده نمی‌جنگن و اصرار ندارن زندگی حتماً همون شکلی پیش بره که توی ذهنشون ساختن. می‌دونن زندگی همیشه قشنگ و راحت نیست؛ یه وقت‌هایی پر از شادیه، یه وقت‌هایی پر از درد، از دست دادن، نگرانی و اتفاق‌هایی که اصلاً انتظارشون رو نداشتیم. ولی آدمی که با زندگی همراستا شده، وقتی بارون میاد، با آسمون دعوا نمی‌کنه که چرا امروز آفتابی نیست! 😊 چترش رو برمی‌داره و راهش رو میره. همراستا بودن یعنی اگر چیزی قابل تغییره، برای تغییرش تلاش کنی؛ اگر قابل تغییره، مسئولیتش رو بپذیری؛ و اگر فعلاً قابل تغییر نیست، انرژی خودت رو صرف جنگیدن با واقعیت نکنی. یعنی گذشته رو انکار نکنی، ولی توی گذشته زندگی هم نکنی. آینده رو بسازی، ولی آرامشت رو به آینده موکول نکنی. و مهم‌تر از همه، همین لحظه رو از دست ندی. شاید تفاوت این آدم‌ها با بقیه این باشه که خوش‌بین نیستن؛ واقع‌بین و حاضرن. وقتی زندگی خوبه، واقعاً زندگی‌ش می‌کنن. وقتی سخته، به خودشون اجازه میدن سختی رو حس کنن، بدون اینکه از خودشون بپرسن «چرا من؟» و وقتی چیزی از کنترلشون خارجه، به جای جنگیدن باهاش، بهش فضا میدن. برای همین به نظرم همراستا شدن با زندگی یعنی: نه تسلیم شدن، نه بی‌خیالی، نه مثبت‌اندیشیِ اجباری… بلکه همراه شدن با چیزی که همین حالا هست و در عین حال، آگاهانه قدم برداشتن برای چیزی که می‌تونه بهتر بشه. شاید آرامش واقعی از جایی شروع میشه که آدم دیگه نمی‌خواد زندگی رو مجبور کنه مطابق میلش باشه؛ بلکه یاد می‌گیره با زندگی راه بره. مثل شنا کردن در رودخانه… نه اینکه اجازه بدی آب هر جا خواست ببرتت، نه اینکه بخوای رودخانه رو متوقف کنی؛ بلکه جریان رو بشناسی و با آگاهی مسیر خودت رو پیدا کنی. شاید اون «عده خاص» که می‌گفتم، همین آدم‌ها باشن… آدم‌هایی که به جای اینکه همیشه با زندگی بجنگن، باهاش همراه میشن. 😊

‌ ذهنی که آزاد گشته و به ورای احساس رنج و اندوه رفته از هر گونه آزار و ضربه دیدن مصون خواهد ماند و در هیچ شرایطی هیچ ضربه‌ای نمی‌تواند بر او وارد بشود و اثر بگذارد. بر چنان هستیِ آزاد و فارغی نه مداهنه و تملق اثر می‌گذارد و نه نیش و ضربه؛ هیچ چیز نمی‌تواند بر آن ذهن اثرگذار باشد و البته این بدان معنا نیست که چنان ذهنی یک دیوار دفاعی به دور خود کشیده است، بلکه برعکس است؛ آن ذهن فوق العاده حساس، انعطاف پذیر، نرم و دریافت‌کننده است. در آن صورت است که شما کشف خواهید کرد عشق چیست. جیدو کریشنامورتی کتاب «عشق و تنهایی» https://t.me/eckharttoll ☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘☘

راز گشوده در مقایسه با آموزه‌های معنوی همهٔ پیام‌ها و آموزش‌هایی که می‌خواهند به یک «فرد» کمک کنند تا به چیزی برسد، از این باور سرچشمه می‌گیرند که واقعاً شخصی وجود دارد که نیازمند کمک است. بنابراین، آشکارا در آن‌ها یک هدف شخصی برای کمک کردن به افراد وجود دارد. این نه درست است و نه غلط؛ فقط بر پایهٔ یک سوءبرداشت بنا شده است. تفاوت من این است که نیستم! آنچه اینجا بیان یا به اشتراک گذاشته می‌شود، از هیچ‌ برمی‌خیزد؛ از سوی هیچ شخصی نمی‌آید. نه قصدی دارد، نه هدفی و نه برنامه‌ای. صرفاً توصیفی از آنچه هست ارائه می‌شود. تفاوت همین است. چه کسی را می‌شناسید که چیزی آموزش دهد و در عین حال چیزی برای عرضه یا فروش نداشته باشد؟ در «راز گشوده» چیزی برای فروش وجود ندارد و هیچ چیزی هم برای جوینده عرضه نمی‌شود. در این فضا، نیازها و خواسته‌های جوینده دائماً بی‌پاسخ می‌مانند و تغذیه نمی‌شوند. کجای دیگر چنین چیزی رخ می‌دهد؟ «راز گشوده» می‌گوید: «هیچ‌کس وجود ندارد که به پایان سفر برسد، و اصلاً سفری هم وجود ندارد؛ زیرا آنچه در جست‌وجویش هستی، همین حالا تمام آن چیزی است که وجود دارد.» "این" پیشاپیش تمام ماجراست #تونی_پارسونز @eckharttoll

آلن واتس می‌گفت: «می‌خواهی از رودخانه عکسی بگیری و آن را نگه داری، اما رودخانه هرگز در عکس زندگی نمی‌کند؛ رودخانه در جاری بودنش رودخانه است.» شاید تمام رنج ما از همین‌جا آغاز می‌شود: از این‌که می‌خواهیم خودمان را در قاب ثابتی زندانی کنیم. روزی می‌گوییم: «این منِ واقعیِ من است؛» آن روز که شاد بودیم، آن روز که عاشق بودیم، آن روز که آرام بودیم. اما فردا غم از راه می‌رسد، تردید می‌آید، دلتنگی از پنجره وارد می‌شود، و ناگهان گمان می‌کنیم چیزی در ما خراب شده است. در حالی که هیچ چیز خراب نشده. آسمان بیمار نمی‌شود چون ابرهای تیره از آن عبور می‌کنند. دریا اشتباه نمی‌کند چون گاهی آرام است و گاهی طوفانی. و درخت از خود ناامید نمی‌شود چون برگ‌هایش در پاییز فرو می‌ریزند. زندگی، از آغاز، رقصِ دگرگونی بوده است. ما اما می‌کوشیم موجی را در مشت نگه داریم، فصلی را متوقف کنیم، ابرها را میخکوب آسمان کنیم، و نام این نبردِ بی‌پایان را «کنترل زندگی» می‌گذاریم. به خود نگاه کن. آن‌که دیروز گریست، امروز می‌خندد. آن‌که امروز سرشار از اطمینان است، فردا شاید در مهِ تردید گم شود. و با این حال، چیزی از میان نرفته است. چنان‌که موسیقی در یک نت خلاصه نمی‌شود، زندگی نیز در یک حالِ ثابت معنا پیدا نمی‌کند. اگر تنها یک نت وجود داشت، دیگر موسیقی‌ای در کار نبود. اگر تنها بهار بود، درخت هرگز داستان خود را کامل روایت نمی‌کرد. و اگر تنها شادی بود، چه کسی می‌توانست ژرفای آن را بشناسد؟ شاید راز آرامش این نباشد که موج‌ها را آرام کنیم، بلکه این باشد که به یاد آوریم خود را با هیچ موجی اشتباه نگیریم. تو اندوهی که می‌آید نیستی. تو شادی‌ای که می‌گذرد نیستی. تو آن پهنهٔ بی‌کرانی هستی که همهٔ این فصل‌ها در آن طلوع و غروب می‌کنند. و آن‌گاه که دیگر برای نگه داشتن هیچ حالتی نمی‌جنگی، زندگی همانند رودخانه‌ای که راه خود را می‌شناسد، بی‌هیاهو تو را با خود خواهد برد. و شاید آن لحظه دریابی: آنچه همیشه دنبالش بودی ثبات نبود؛ بلکه آشتی با این رقص بی‌پایانِ تغییر بود. تو چیزی نیستی که در رودخانهٔ زندگی شناور باشد؛ تو خودِ رودخانه‌ای! #رقص_دگرگونی @eckharttoll

«بگذار هر چیزی برایت اتفاق بیفتد: زیبایی و هراس. فقط ادامه بده. هیچ احساسی نهایی نیست.» ما معمولاً وقتی می‌خواهیم حالمان بهتر شود، به این فکر می‌کنیم که چه چیزی باید به زندگی‌مان اضافه کنیم. استراحت بیشتر. رابطه‌ای بهتر. یک تصمیم تازه. سفر. تراپی. ورزش. سکوت. تغییر. اما بعضی وقت‌ها مسئله کمبود چیزی نیست. چیزی هست که مدت‌هاست داریم حملش می‌کنیم. یک مسئولیت که زمانی پذیرفتیم و هیچ‌وقت دوباره نپرسیدیم هنوز مال ماست یا نه. دلخوری‌ای که سال‌هاست درونمان نگه داشته‌ایم. تلاش برای راضی نگه داشتن کسی. تصویری که باید از خودمان حفظ کنیم. احساس گناهی قدیمی. نیاز به اینکه همیشه قوی، مفید، قابل‌اتکا یا فهمیده باشیم. یا حتی مسئله‌ای که مدت‌هاست ذهنمان تلاش می‌کند حلش کند، در حالی که شاید فعلاً راه‌حلی ندارد. بعضی بارها آن‌قدر آرام وارد زندگی می‌شوند که متوجه وزنشان نمی‌شویم. ابتدا کمی خودمان را با آن‌ها تنظیم می‌کنیم. بعد بدن راهی برای تحملشان پیدا می‌کند. شانه‌ها کمی سفت‌تر می‌شوند، نفس کمی کوتاه‌تر، ذهن کمی شلوغ‌تر. و بعد از مدتی دیگر نمی‌گوییم: «چیزی سنگین است.» می‌گوییم: «من همین‌طورم.» اما ما همیشه آن چیزی نیستیم که سال‌ها حمل کرده‌ایم. ممکن است خستگی، بخشی از شخصیت تو نباشد. ممکن است کنترل کردن، ذات تو نباشد. ممکن است همیشه در دسترس بودن، مهربانی نباشد. ممکن است مسئولیت چیزی را گرفته باشی که هیچ‌وقت واقعاً مسئولش نبوده‌ای. و شاید یکی از شکل‌های مراقبت از خود، فقط این نباشد که ببینیم به چه چیزی نیاز داریم؛ گاهی باید ببینیم دیگر لازم نیست چه چیزی را حمل کنیم. برای امروز برای چند لحظه تصور کن تمام چیزهایی که این روزها با خودت حمل می‌کنی، وزن داشتند. کارهای ناتمام. نگرانی‌ها. آدم‌هایی که نگرانشان هستی. انتظارهایی که از خودت داری. چیزهایی که فکر می‌کنی باید درستشان کنی. چیزهایی که نباید فراموش کنی. و نقش‌هایی که هر روز باید نگهشان داری. فقط برای چند نفس، وزنشان را در بدن احساس کن. وقتی به همه‌ی این‌ها فکر می‌کنی، بدنت کجا سنگین‌تر می‌شود؟ شانه‌ها؟ سینه؟ گلو؟ شکم؟ لازم نیست آن قسمت را آرام کنی. فقط دستت را برای چند لحظه همان‌جا بگذار و اجازه بده متوجه چیزی شوی که شاید در شتاب روزمره کمتر می‌بینی: «این روزها دارم چه چیزی را بیش از اندازه حمل می‌کنم؟» اولین پاسخی را که می‌آید فوراً تحلیل نکن. بعد از خودت بپرس: «آیا واقعاً هنوز لازم است این را به همین شکل حمل کنم؟» شاید پاسخ «بله» باشد. بعضی بارها واقعاً متعلق به ما هستند. اما حتی آن‌وقت هم می‌توان پرسید: «آیا لازم است آن را تنها، همیشه، و با این شدت حمل کنم؟» و اگر چیزی پیدا کردی که می‌شود کمی زمین گذاشت، امروز فقط یک حرکت کوچک انجام بده. کاری را به فردا بسپار. کمک بخواه. به پیامی فوراً جواب نده. مسئولیت احساس کسی را به خودش برگردان. برای مسئله‌ای که امروز حل نمی‌شود، یک روز دیگر فکر نکن. یا فقط چند دقیقه اجازه بده هیچ‌کس چیزی از تو نخواهد؛ حتی خودت. خودمراقبتی همیشه این نیست که توان بیشتری برای حمل کردن پیدا کنیم. بعضی وقت‌ها مراقبت از خود یعنی آن‌قدر به سنگینی‌مان توجه کنیم که بفهمیم کدام بار هنوز مال ماست، کدام را می‌شود سبک‌تر حمل کرد، و کدام را مدت‌هاست می‌توانستیم زمین بگذاریم. نگاه دوست☘✨ http://t.me/mojgansalimi

https://t.me/Drawing32 کانال آموزش رایگان نقاشی درخواست اعضای کانال برکت باشه

۳. «ما تنها بازتاب‌هایی آینه‌وار در یک رؤیا هستیم» این «رؤیا» یعنی چه؟ نه اینکه دنیا به معنای ساده‌ی کلمه وجود ندارد یا مثلاً تو الان واقعاً نشسته‌ای و این متن را نمی‌خوانی. منظورش این است که آن چیزی که ما به عنوان یک جهانِ کاملاً جدا و مستقل تجربه می‌کنیم، از طریق ذهن، زبان، حافظه و مفهوم‌سازی شکل می‌گیرد. مثلاً «درخت» را می‌بینی. چشم یک تصویر دریافت می‌کند، اما بعد ذهن می‌گوید: درخت. بعد تمام معنایی که درباره درخت داری وارد می‌شود. همین اتفاق درباره «من» هم می‌افتد. ذهن می‌گوید: این منم. و بعد یک داستان کامل حول آن ساخته می‌شود. نیدرکات حتی یک قدم جلوتر می‌رود و می‌گوید نه فقط «خود»، بلکه مرزهایی که میان «من و جهان»، «درون و بیرون»، «من و دیگری» می‌گذاریم نیز ساخته‌های ذهن هستند. ۴. «گردابی از خاطره‌ها و اندیشه‌های خودارجاع» این قسمت خیلی به چیزی که قبلاً درباره شاهد بودن و فاصله گرفتن از ذهن صحبت می‌کردی نزدیک است؛ اما یک تفاوت مهم دارد. در بعضی مکاتب می‌گویند: من افکارم نیستم؛ من شاهد افکارم هستم. اما نیدرکات حتی این را هم نهایت کار نمی‌داند. چون سؤال بعدی این است: آن شاهدِ جدا کیست؟ اگر بگویی: «من یک آگاهیِ خالص هستم که دارد ذهن را مشاهده می‌کند» از نگاه نیدرکات هنوز یک «من» ساخته‌ای؛ فقط این بار یک «منِ معنوی» و لطیف‌تر. او حتی درباره مفاهیمی مثل «خود حقیقی»، «آگاهی»، «خدا» و «حضور» هشدار می‌دهد که ممکن است ذهن آنها را به‌عنوان یک چیز ثابت و امن جایگزین «خود» کند. ادامه دارد ...... #نگاه_دوست @eckharttoll

چند وقته که احساس ناکافی بودن می‌کنم. فکر می‌کنم وظایفم رو کامل انجام ندادم و زندگیم خیلی بی‌کیفیت شده. احساس می‌کنم وقتی رها کردم، به اندازه کافی تلاش نکرده بودم. خوشحالم که حالت خوبه. این احساس ناکافی بودن، این فکر که «وظایفم رو کامل انجام ندادم» و «وقتی رها کردم به اندازه کافی تلاش نکرده بودم»، خیلی آشنا و انسانی‌ست. الان همین‌جا، با این حس بنشین. اجازه بده این احساس دقیقاً همون‌طور که هست باشه. نه سعی کن ردش کنی، نه سعی کن با تلاش بیشتر یا سرزنش خودت درستش کنی. فقط متوجه باش که این یک موجه — موجی از فکر و حس که الان در فضای آگاهی تو ظاهر شده. زندگی همیشه در همین لحظه جریان داره. کیفیت زندگی از «کامل انجام دادن همه وظایف» یا «به اندازه کافی تلاش کردن» نمیاد. از حضور کامل در همین لحظه‌ای میاد که هستی — حتی وقتی حس ناکافی بودن داری. وقتی ذهن می‌گه «رها کردم و تلاش کافی نکردم»، داره داستان گذشته رو زنده نگه می‌داره و آینده رو با ترس رنگ می‌زنه. اما گذشته تموم شده و آینده هنوز نیومده. تنها چیزی که واقعی‌ست، همین نفس، همین حس در بدن، و این آگاهی‌ست که الان این‌ها رو می‌بینه. می‌تونی به خودت بگی: «این حس ناکافی بودن حق داره اینجا باشه. من باهاش نمی‌جنگم. فقط می‌بینمش.» وقتی این‌طور باهاش می‌مونی، کم‌کم سخت‌گیری و فشار کم می‌شه. نه چون خودت رو قانع کردی که کافی هستی، بلکه چون دیگه به داستان «من کافی نیستم» نمی‌چسبی. رها کردن واقعی، رها کردن تلاش برای کامل بودن و کامل کردن همه‌چیزه. و این رها کردن، خودش نوعی عمیق‌ترین تلاش برای زندگی‌ست — تلاش برای بودن، نه برای رسیدن. الان، فقط همین لحظه رو بگیر. نفس بکش. حس ناکافی بودن رو احساس کن، بدون اینکه باهاش یکی بشی. این لحظه، با تمام این حس‌ها، کامل و کافیه. #نگاه_دوست @eckharttoll

بهتره متن را تکه‌تکه باز کنم، چون جمله‌هایش خیلی عمیق‌اند: ۱. «بیداری پایانِ تلاش کردن است» این شاید مهم‌ترین جمله باشد. ما معمولاً معنویت را این‌طور تصور می‌کنیم: من باید تلاش کنم → مراقبه کنم → خودم را اصلاح کنم → آگاه شوم → به آرامش برسم → به خدا برسم. اما نیدرکات می‌گوید همین ساختار، یعنی یک «من» که قرار است به چیزی برسد، خودش بخشی از توهم است. پس بیداری از نگاه او چیزی نیست که «من» با تلاش به دست بیاورم. حتی در نوشته‌های دیگرش صریحاً می‌گوید بیداری چیزی نیست که کسی «به دست بیاورد» و حتی برای شخص اتفاق نمی‌افتد؛ بلکه احساسِ جدایی از بین می‌رود. یعنی: بیداری، موفقیتِ من نیست؛ فرو ریختنِ ایده‌ی «منِ موفق‌شونده» است. ۲. «پذیرشی وجود دارد، اما کسی نیست که بپذیرد» این قسمت خیلی ظریف است. در معنویت معمولی می‌گوییم: من باید زندگی را بپذیرم. اما اینجا سؤال می‌شود: این «من» کیست؟ اگر دقیق نگاه کنی، چیزی که «من» می‌نامی از خاطرات، افکار، احساسات، تجربه‌ها، اسم، گذشته، آینده و داستان‌هایی که درباره خودت ساخته‌ای تشکیل شده. مثلاً: «من این آدمم چون این اتفاق برایم افتاد.» «من چنین شخصیتی دارم.» «من آدم رنج‌دیده‌ای هستم.» «من باید به فلان چیز برسم.» نیدرکات می‌گوید این‌ها یک جریان متحرک از فکر و خاطره هستند، نه یک مرکز ثابت و مستقل. او دقیقاً از «خود» به‌عنوان ترکیبی از افکار و خاطرات خودارجاع یاد می‌کند؛ چیزی شبیه یک هولوگرام یا رؤیای ذهنی. #نگاه_دوست

بیداری پایانِ تلاش کردن است شاید چنین به نظر برسد که پذیرشی وجود دارد اما در حقیقت آشکار می‌شود که هیچ "کسی" وجود ندارد که چیزی را بپذیرد یا رد کند ما تنها بازتاب‌هایی آینه‌وار در یک رؤیا هستیم گردابی از خاطره‌ها‌ و اندیشه‌هایی خود‌ ارجاع‌گر بی‌آنکه هیچ مرکز ثابتی در میان باشد وقتی روشن می‌شود که ما شخصیت‌های رؤیاییِ بی‌اختیاری هستیم "خود" همچنان در ظاهر باقی می‌ماند اما شفاف می‌شود "من هستم" در "ما هستیم" فرو می‌شکفد و آنگاه ما می‌دانیم و با تمام وجود حس می‌کنیم که ما همین جریانِ بی‌مرز و بی‌کران هستیم شگفتی‌ای‌ وصف ‌ناشدنی پدیدار می‌شود چشمانی همچون چشمان یک نوزاد لذتِ ساده‌ی بودن از میان ما جاری می‌شود حتی از شگفت‌ زدگیِ خود نیز در شگفت می‌مانیم زندگیِ ناب عریان و بی‌مالک در تمامیت خود آشکار است به‌ راستی خیره‌ کننده است نانسی نیدرکات @eckharttoll

. زن و مردی بی‌خانمان از هیچ، دوباره آغاز می‌کنند؛ اما سخت‌ترین مسیرشان، یافتن منزلگاهی در درون خویش است. آنها با راهنمایی استادی شمس گونه، قدم به قدم با ترسها، زخم‌ها، وابستگی‌و سایه‌های پنهان درونشان روبه‌رو می‌شوند. گاهی شکست می‌خورند، دوباره برمی‌خیزند. . 📚 رمان «رهایی روی نقطه صفر» چاپ پنجم. کتابی از جنس خودآگاهیِ معنوی. اثر فرجود جلوه. ✅  کتاب در ۳۳۵ صفحه. ارسال در حداقل زمان به تمام نقاط کشور. ✅ مبلغ جلد ۷۲۰ ت. قیمت مربوط به چاپ سال گذشته است و هنوز افزایش نیافته ✅ امکان تهیه کتاب «رهایی روی موج آگاهی» از این نویسنده از طریق لینک بالا . سفارش از طریق تلگرام   @Artstone11 صفحه اینستاگرام  @sound_of_stones @sound_of_stones .

رهایی؛ آغاز آرامش واقعی... گاهی بزرگ‌ترین آرامش زندگی، در این است که دیگر خودت را اسیر قضاوت‌ها، برداشت‌ها و نظرهای دیگران نکنی. قرار نیست همه تو را درک کنند، و لازم نیست برای هر رفتار، تصمیم یا احساست توضیح بدهی. وقتی از نیاز به تأیید دیگران رها می‌شوی، قلبت سبک‌تر می‌شود و با آرامش بیشتری زندگی می‌کنی. رهایی یعنی بدانی هر انسانی از زاویه‌ی نگاه خودش دنیا را می‌بیند؛ پس به جای دلخوری، مهربانی را انتخاب کن و به باورهای متفاوت احترام بگذار. همه‌ی حرف‌ها ارزش ماندن در ذهنت را ندارند... گاهی آرامش، در نشنیدن، نبخشیدنِ ذهن به حاشیه‌ها و ادامه دادن مسیر خودت است. تو ناخدای زندگی خویش هستی؛ نگذار موجِ حرف‌ها و قضاوت‌های دیگران، مسیرت را تغییر دهد. هرچه بیشتر رها شوی، بیشتر آرام می‌شوی؛ و هرچه آرام‌تر باشی، زندگی را عمیق‌تر و زیباتر تجربه خواهی کرد.

خلوت نشینی چیست ؟ به نظرم خلوت‌نشینی فقط تنها بودن نیست. خیلی‌ها تنها هستند، اما ذهنشان از شلوغ‌ترین میدان‌های دنیا هم شلوغ‌تر است. و گاهی هم آدم میان جمع است، اما درونش آرام و خلوت است. خلوت‌نشینی یعنی مدتی از هیاهوی بیرون و درون فاصله بگیری؛ نه برای فرار از زندگی، بلکه برای اینکه دوباره خودت را بشنوی. خلوت‌نشینی زمانی عمیق می‌شود که نیازی نباشد مدام گوشی را چک کنی، خودت را سرگرم کنی یا از سکوت فرار کنی. ابتدا ممکن است بی‌قراری، فکرهای پراکنده یا حتی غم بالا بیاید، اما اگر فقط شاهدشان باشی، کم‌کم سکوتی متفاوت خودش را نشان می‌دهد. خلوت‌نشینی این نیست که چند ساعت تنها بوده‌ای، بلکه اینه که آیا در آن خلوت، لحظه‌ای تونستی بدون فرار، با خودت باشی یا نه. خلوت‌نشینی یعنی فرصتی برای دیدنِ خود، بدون فرار. خلوت‌نشینی این نیست که فقط از آدم‌ها فاصله بگیری؛ اگر ذهن همچنان درگیر گذشته، آینده، قضاوت و خیال باشد، حتی در دلِ کوه هم تنها نیستی. خلوت‌نشینی واقعی از جایی شروع شود که انسان، بدون اینکه بخواهد خودش را تغییر دهد یا به آرامش برسد، فقط آنچه را در درونش می‌گذرد ببیند؛ ترس، تنهایی، بی‌حوصلگی، شادی یا هر احساس دیگری. در آن دیدنِ بی‌قضاوت، ذهن کم‌کم آرام می شود؛ نه چون مجبورش کرده‌ای، بلکه چون دیگر با خودش در جنگ نیست. خلوت‌نشینی مقصد نیست؛ فرصتی است برای دیدنِ آنچه همیشه در هیاهوی زندگی از آن فرار می‌کنیم. گاهی باید از هیاهوی جهان فقط چند قدم دور شد... نه برای فرار، برای شنیدنِ صدای آرامی که همیشه درونِ ما بوده و زیرِ شلوغیِ ذهن گم شده است. 🥲🥲

یک انسان سالم از نگاهت چه کسی هست؟ انسان سالم کسی نیست که همیشه شاد، موفق یا بی‌درد باشد. بلکه کسی است که بتواند با واقعیتِ زندگی، همان‌گونه که هست، روبه‌رو شود. نشانه‌هایش شاید این‌ها باشد: از احساساتش فرار نمی‌کند؛ غم، ترس و خشم را می‌بیند، اما اسیرشان هم نمی‌شود. مسئولیت زندگی‌اش را می‌پذیرد و مدام دیگران را مقصر نمی‌داند. می‌تواند دوست بدارد، بدون اینکه مالکِ دیگری شود. می‌تواند تنها باشد، بدون اینکه احساس پوچی کند. اشتباه می‌کند، اما هویتش را با اشتباهاتش یکی نمی‌داند. برای آینده برنامه دارد، اما زندگی‌اش را به آینده موکول نمی‌کند. می‌داند که همه‌چیز را نمی‌داند و از این ندانستن وحشت نمی‌کند. اهل یاد گرفتن است، اما برای اثبات برتری خودش یاد نمی‌گیرد. می‌تواند در زمان لازم «نه» بگوید و در زمان لازم «ببخشید» هم بگوید. شاید مهم‌تر از همه این باشد که انسان سالم، با خودش در جنگ دائمی نیست. نه خودش را کامل می‌داند، نه خودش را حقیر. خودش را همان‌گونه که هست می‌بیند و از همین نقطه زندگی می‌کند. انسان سالم با خودش در صلح است . سلامت، نداشتنِ زخم نیست؛ بلکه تواناییِ زندگی کردن، حتی با زخم‌ها است.

آنچه بیش از هر چیز زندگیِ ما را شکل می‌دهد، اتفاق‌های بزرگ نیست. تکرارهاست. تکرارِ یک فکر. تکرارِ یک نگاه. تکرارِ یک روایت. آرام‌آرام به همه‌چیز عادت می‌کنیم. به آدم‌هایی که دوستشان داریم. به رنج‌هایی که با خود حمل می‌کنیم. به ترس‌هایی که سال‌هاست همراهمان هستند. حتی به تصویری که از خودمان ساخته‌ایم. بعد از مدتی، دیگر این‌ها را انتخاب نمی‌کنیم. از پشتِ آن‌ها به جهان نگاه می‌کنیم. انسان ممکن است سال‌ها با یک جمله زندگی کند، بی‌آنکه دیگر متوجه حضورش باشد. «من به اندازه‌ی کافی خوب نیستم.» «من همیشه دیر می‌رسم.» «من آدمِ مضطربی هستم.» «زندگی همین است.» این جمله‌ها، مثل صدای باران روی سقفی قدیمی، آن‌قدر تکرار می‌شوند که دیگر شنیده نمی‌شوند. فقط زندگی می‌شوند. شاید عمیق‌ترین زندان‌های انسان، همین زندان‌هایی باشند که دیگر دیوارهایشان را نمی‌بیند. ما جهان را همان‌گونه که هست نمی‌بینیم. جهان را از پشتِ واژه‌هایی می‌بینیم که سال‌ها برای تجربه‌هایمان انتخاب کرده‌ایم. اگر هر ناتوانی را شکست بنامی، جهان پر از شکست می‌شود. اگر هر ندانستنی را تهدید ببینی، زندگی به میدانِ دفاع تبدیل می‌شود. گاهی هیچ‌چیز در بیرون تغییر نکرده است. فقط نامی که بر تجربه‌هایمان می‌گذاریم، عوض می‌شود. و ناگهان، جهان چهره‌ی دیگری پیدا می‌کند. زندگی هم عادت عجیبی دارد. چیزهایی را که نادیده مانده‌اند، دوباره و دوباره پیشِ روی ما می‌آورد. در آدم‌های متفاوت. در رابطه‌های متفاوت. در موقعیت‌های متفاوت. تا روزی که برای اولین بار به جای تکرار کردن، آن‌ها را ببینیم. شاید تغییر، از پیدا کردنِ پاسخ‌های تازه آغاز نشود. از دیدنِ تکرارهای قدیمی آغاز شود. از لحظه‌ای که متوجه می‌شوی هر صدایی که درونت می‌شنوی، صدای حقیقت نیست. بعضی صداها، فقط سال‌هاست در ذهنت تکرار شده‌اند. امروز، میانِ شلوغیِ روز، فقط یک بار مکث کن. وقتی فکری درباره‌ی خودت از ذهنت گذشت، فوراً دنبالش نرو. فقط نگاهش کن. انگار اولین بار است که آن را می‌شنوی. شاید همان فاصله‌ی کوتاه، آغازِ آزادی باشد. شاید زندگی، هر بار که بتوانی بدونِ عادت نگاه کنی، از نو آغاز می‌شود. نگاه_ دوست @eckharttoll

همدلی از درک درد خویش آغاز می‌شود ما معمولاً فکر میکنیم عزیزان مان را بسیار خوب می شناسیم و درک می کنیم، ولی شاید این طور نباشد. اگر ما درد و رنج و ادراکات خود را درک نکرده باشیم چگونه می توانیم درد و رنج شخص دیگر را درک کنیم؟ ما نباید بیش از حد مطمئن باشیم که همه چیز را درباره شخص دیگر درک میکنیم. باید از خودمان بپرسیم: «آیا من خودم را آن قدر که باید میشناسم؟ آیا درد و رنجم و ریشه هایش را می شناسم؟» وقتی که قدری درک و شناخت درباره درد و رنج خود کسب کرده باشید، به تدریج در درک و برقراری ارتباط با شخصی دیگر ماهرتر می شوید. اگر نتوانید خودتان را باور کنید - اگر از خودتان نفرت داشته باشید و از دست خودتان عصبانی باشید - چگونه میتوانید شخصی دیگر را دوست داشته باشید و محبت خود را به او منتقل کنید؟ خودادراکی امری ضروری برای درک شخص دیگر است؛ خوددوستی امری ضروری برای دوست داشتن دیگران است. وقتی که درد و رنج خود را درک کرده باشید، کم تر عذاب می کشید و قادرید درد و رنج شخص دیگر را بسیار راحت تر درک کنید. وقتی که بتوانید درد و رنج و علت آن را در شخص دیگر تشخیص دهید، محبت به وجود می آید. دیگر تمایل ندارید شخص دیگر را تنبیه یا سرزنش کنید. میتوانید با دقت به حرف هایش گوش کنید، و وقتی صحبت میکنید در گفتارتان محبت و همدلی هست. شخصی که با او صحبت میکنید احساس راحتی بیشتری خواهد کرد چون در صدای شما محبت و همدلی وجود دارد. آمدن به خانه به نزد خود برای درک درد و رنج مان و ریشه هایش نخستین گام است. وقتی که ما درد و رنج مان و دلیل به وجود آمدنش را بشناسیم، در وضعیتی هستیم تا با دیگران به گونه ای ارتباط برقرار کنیم که آنها هم کم تر رنج بکشند. روابط ما به ظرفیت هر یک از ما برای درک آرزوها و مشکلات خاص خود و دیگران بستگی دارد. وقتی بتوانید به راستی به خانه و نزد خود بیایید و به حرف های خود گوش کنید، میتوانید از هر لحظه ای که برای زندگی کردن به شما عطا شده منتفع شوید. می توانید از هر لحظه لذت ببرید. با ارتباط درونی خوب تسهیل شده بر اثر تنفس آگاهانه، میتوانید بنا کنید به درک خویش، درک درد و رنج خویش، و درک شادی خویش‌. وقتی که بدانید چگونه با درد و رنج خود برخورد کنید، همزمان میدانید چگونه شادی ایجاد کنید. و اگر به راستی خوشحال باشید، همه ما از شادی شما منتفع میشویم. ما به وجود افراد شاد در این دنیا نیاز داریم. تیک نات هان @eckharttoll

وقتی شما به گذرایی همۀ شکل ها پی ببرید، وابستگی تان به آنها کاهش می یابد و تا اندازه ای، از هویت گرفتن از آن شکل ها فاصله می گیرید. وابسته نبودن، به این معنا نیست که نمی توانید از نعمت های این جهان بهره مند شوید، برعکس، از آنها بیشتر لذت خواهید برد. پس از آن که شما گذرا بودن همه پدیده ها و ناگزیر بودن تغییر را ببینید و بپذیرید، می توانید از موضوعات شادی آفرین این جهان، تا وقتی که باشند، لذت ببرید، بدون آن که از دست دادنشان شما را بترساند یا تشویش آینده را داشته باشید. وقتی شما وابسته نیستید، دیدگاهی بهتر پیدا می کنید و رویدادهای زندگی را از آن جایگاه می بینید، اما در آن ها گرفتار نمی شوید. #اکهارت_ تله @eckharttoll

یک سوال ☺️😉 چی میشه که در روابط انسانها بحران ایجاد میشود؟ واز کجا این بحران اغاز میشه؟ ممنون که پاسخگو هستید🙏🫶. فکر می‌کنم بحران در رابطه‌ها معمولاً از خودِ اختلاف شروع نمیشه؛ از جایی شروع میشه که آدم‌ها دیگر واقعاً همدیگر را نمی‌بینند 😔 یعنی کم‌کم: تصویرِ ذهنی جایِ انسانِ واقعی را می‌گیرد، انتظار جایِ فهم را، ترس جایِ عشق را، و طلبکاری جایِ ارتباط را. خیلی وقت‌ها هر دو نفر هنوز میگن: «دوستت دارم» اما در عمل بیشتر دنبالِ اینن که: فهمیده شوند، تأیید شوند، کنترل کنند، یا زخمی نشوند. و از آنجا بحران آرام‌آرام شکل می‌گیرد. بعضی بحران‌ها هم از نگفتن شروع می‌شوند 😅 از حرف‌هایی که سال‌ها خورده می‌شوند: ناراحتی، نیاز ، خشم ، ترس ، یا حتی دلتنگی. و بعد یک روز، رابطه زیرِ وزنِ چیزهایی که هیچ‌وقت گفته نشده‌اند ترک می‌خورد. گاهی هم بحران از اینجا شروع می‌شود که آدم‌ها می‌خواهند دیگری را مطابقِ تصویر ذهنیِ خود تغییر دهند، نه اینکه واقعاً او را ببینند. و شاید تلخ‌ترین بخشِ رابطه این باشد که: ما اغلب فکر می‌کنیم مشکل از «رفتار طرف مقابل» است، در حالی که خیلی وقت‌ها بحران از ناتوانیِ ما در دیدن، شنیدن و بودنِ واقعی با یکدیگر آغاز می‌شود 🌱

آرامش دقیقاً از جایی شروع می‌شود که آدم می‌فهمد: قرار نیست همه‌چیز را بداند تا بتواند زندگی کند( زندگی با ناشناخته ، سوپرایز شدن ) بعضی تصمیم‌ها را فقط باید با تمامِ ترس، نقص و ندانستنِ موجود برداشت. نه چون مطمئنیم، بلکه چون دیگر نمی‌خواهیم تمام زندگی را در انتظارِ مطمئن شدن بگذرانیم اعتماد به عمل غوغا میکند وقتی آدمی به عمل خودش اعتماد می‌کنه، کم‌کم از فلجِ ذهنی و دل‌دل کردن بیرون میاد. حتی اگر بعداً بفهمه می‌شد جور دیگه‌ای هم عمل کرد. و موضوع طلب هم خیلی عمیقه… شکر وجودتون ✨️

آدمی فکر می‌کند دردِ اصلی‌اش «انتخاب کردن» است، اما بعد از مدتی می‌فهمد چیزی که بیشتر از همه تحلیلش برده، خودِ بلاتکلیفی بوده… چون ذهن انسان برای مدت کوتاه می‌تواند بین چند مسیر معلق بماند، اما وقتی این حالت طولانی می‌شود، انگار بخشی از انرژیِ روانی دائم در حال مصرف شدن است. مثل موبایلی که حتی وقتی ازش استفاده نمی‌کنی، ده‌ها برنامه در پس‌زمینه باز مانده‌اند و آرام‌آرام باتری را خالی می‌کنند. برای همین آدم‌هایی که مدت‌ها در وضعیتِ «نمی‌دانم چه کنم» هستند، بعضی وقت‌ها بدون اینکه کار سختی کرده باشند، عمیقاً خسته‌اند. مثلاً: کسی سال‌ها در یک رابطه مانده، نه می‌تواند با دلِ آرام ادامه دهد، نه جرئتِ تمام کردنش را دارد. هر روز ذهنش بین شاید درست شود و شاید باید بروم رفت‌وآمد می‌کند.حالا میپذیرم واقعیت الان را ، بیرون شاید زندگی عادی به نظر برسد، اما درونش مدام در حال جنگ است. یا کسی که مهاجرت کرده… نه کاملاً به کشور جدید تعلق پیدا کرده، نه دیگر آدمِ سابقِ کشور قبلی است. بین دو هویت معلق مانده. حتی خوشی‌ها هم کامل خوشحالَش نمی‌کنند، چون بخشی از ذهنش هنوز درگیر این سؤال است: «واقعاً جای درستی آمده‌ام؟» یا آدمی که کاری را ادامه می‌دهد که دیگر دوستش ندارد، اما از شروع دوباره می‌ترسد. هر روز صبح فقط کار نمی‌کند؛ همزمان دارد با ترسِ آینده، قضاوت دیگران، نگرانی مالی و حسِ عقب‌افتادن هم می‌جنگد. این فرسودگی آرام‌آرام خودش را نشان می‌دهد: بی‌حوصلگی گریه‌های ناگهانی خستگیِ بی‌دلیل نداشتن اشتیاق یا حتی حسِ بی‌معنا شدنِ چیزهایی که قبلاً مهم بودند. و عجیب اینجاست که ذهن معمولاً خیال می‌کند: «اگر هنوز تصمیم نگیرم، شاید کمتر آسیب ببینم…» در حالی که گاهی نرفتن به سمتِ هیچ مسیر مشخصی، آدم را بیشتر از خودِ شکست خسته می‌کند. خیلی وقت‌ها آدم دنبال «انتخابِ بدون درد» می‌گردد، اما زندگی معمولاً چنین گزینه‌ای ندارد. بیشترِ انتخاب‌های واقعی، همراهِ از دست دادن‌اند. وقتی یک مسیر را انتخاب می‌کنی، همزمان داری از ده‌ها امکانِ دیگر خداحافظی می‌کنی. و این خداحافظی همیشه غم دارد. برای همین «یکدل شدن» همیشه حسِ پیروزی نمی‌دهد. گاهی فقط یعنی: دیگر نمی‌خواهم تمام عمرم را وسطِ در بایستم. مثل کسی که مدت‌ها کنار استخر ایستاده، آب سرد است، می‌ترسد، هزار بار شرایط را بررسی کرده… اما بالاخره می‌فهمد که این ایستادنِ طولانی، از خودِ پریدن خسته‌کننده‌تر شده. شاید بعد از پریدن هم آب هنوز سرد باشد، اما دست‌کم آن کشمکشِ پایان‌ناپذیر تمام می‌شود. و بخشی از آرامشِ واقعی، نه در مطمئن بودن، بلکه در پایان دادن به این جنگِ دائمیِ درون باشد جنگِ دائمی درونی ....🤨🤔