📚 میزان Amizan@

🌍 در پیشگاه خرد و تاریخ؛ کالبدشکافی یک مغالطه‌ی رسانه‌ای در جهان پرآشوب رسانه‌ای امروز، حقیقت همواره در معرض تحریف و دستبرد قرار دارد. اخیرا ویدئویی از کانال تلویزیونی «ڕۆژهه‌ڵات» منتشر شده است که در اقدامی غیرحرفه‌ای، بار دیگر ادعای بی‌اساس تاسیس «سازمان پیشمرگان مسلمان کورد (دولتی)» را به اندیشمند و متفکر بزرگ کرد، کاکه احمد مفتی‌زاده نسبت می‌دهد. در ساحت روش‌شناسی نقد علمی، قاعده‌ای زرین وجود دارد: بار اثبات همواره بر دوش مدعی است. خرد سلیم ایجاب می‌کند که در برابر هر ادعای بدون سند، انرژی مصروف نگردد؛ چرا که پاسخگویی مداوم به غوغاسالاران، به معنای رسمیت بخشیدن به بازی باطل آنان است. با این وجود، قلمرو تاریخ ساحت امانتداری است. نوشتار پیش رو نه برای اقناع غرض‌ورزان، بلکه منحصرا برای ثبت در حافظه‌ی بیدار تاریخ و به احترام جویندگان حقیقتی به نگارش درمی‌آید که کرامت انسانی خویش را با پیروی کورکورانه از شایعات پایمال نمی‌کنند. این متن، ادعای مذکور را در سه سطح مبانی نظری، شواهد تاریخی و منطق درونی رفتار مدعیان، به بوته‌ی نقد و آزمون می‌سپارد. نخستین گام در تحلیل هر پدیده‌ی تاریخی، شناخت چارچوب فکری کنشگر است. بر اساس اسناد متقن، شالوده‌ی فکری کاکه احمد مفتی‌زاده بر دو اصل بنیادین استوار است: نخست، تقدم انسان‌سازی پیش از جامعه‌سازی و دوم، نفی استبداد و تاکید بر اصل حکومت شورا. در نقطه‌ی مقابل، ماهیت تاسیس یک نیروی نظامی نیابتی توسط نهادهای قدرت، ذاتا بر مبنای سلسله‌مراتب آمرانه و نگاه ابزاری به انسان استوار است. خرد تحلیلی در اینجا حکم می‌کند که میان آن مبانی استوار مدنی و این کارکرد نظامی، یک «امتناع ذاتی» وجود دارد. متفکری که رسالت خود را رفع ستم‌های سه‌گانه «رفع ستم ملی، رفع ستم مذهبی و رفع ستم طبقاتی» از مسیر آگاهی‌بخشی می‌داند، محال است معمار جریانی شود که خروجی محتوم آن، برادرکشی و تعمیق کینه‌هاست. قوی‌ترین حجت در رد یک ادعای تاریخی، بررسی تقویم رویدادهاست. در این ماجرا، ما با پدیده‌ای کم‌نظیر در تاریخ‌نگاری مواجهیم: «تکذیب پیشگیرانه». کاکه احمد مفتی‌زاده نه تنها نقشی در تاسیس این سازمان نداشت، بلکه ماه‌ها پیش از شکل‌گیری کامل این توطئه، گام‌هایی عملی در برائت از آن برداشت. هجرت تاریخی کاکه احمد و جمعی از یارانش در آبان‌ماه سال ١٣٥٨ به کرماشان، رساترین فریاد در نفی خشونت و جنگ‌افروزی بود. متعاقب آن، با استشمام بوی توطئه، طی اطلاعیه‌ای در دی‌ماه ١٣٥٨ در مسجد جامع سنندج نسبت به این اقدام فریبکارانه هشدار دادند. فصل‌الخطاب این روند، مرقومه‌ی رسمی ایشان در ۱۷ دی‌ماه ١٣٥٨ است که با قاطعیتی مثال‌زدنی اعلام می‌دارد: «اخباری پراکنده حکایت از آن دارد که گویا افرادی می‌خواهند دست به چنین اقدام‌هایی بزنند و کار خود را به من نسبت دهند. بدین‌وسیله انتساب چنین اقدامی را به خود تکذیب می‌کنم و چنین اعمالی را مخالف خط مشی اعلام شده خود می‌شمارم.» این توالی تاریخی نشان می‌دهد که ادعای رسانه‌های مغرض، حتی پیش از انعقاد نطفه، توسط خود متفکر ابطال شده بود. از سوی دیگر، نامه‌ی تاریخی کاکه احمد مفتی‌زاده به آیت‌الله منتظری (مورخ ۲ آبان ۵۹) پرده از روی یک پارادوکس رسواکننده برمی‌دارد و تضاد درونی این سناریو را عیان می‌سازد. طراحان این سازمان، در مناطقی که نیازمند جذب نیرو بودند، با سوءاستفاده از نام و اعتبار ایشان، جوانان را فریب داده و جذب می‌کردند؛ اما شگفتا که در همان زمان و در مناطقی که بر اوضاع مسلط می‌شدند، صراحتا شرط بقا در سازمان را برائت از کاکه احمد مفتی‌زاده و زمین گذاشتن سلاح برای هواداران ایشان اعلام می‌کردند. منطق ناب در اینجا می‌پرسد: چگونه ممکن است یک سازمان زاییده‌ی اندیشه‌ی یک رهبر باشد، اما شرط عضویت در آن، دشمنی با همان رهبر تعیین گردد؟! این تناقض درونی نشان می‌دهد که نام کاکه احمد عزیز، تنها پوششی مشروعیت‌بخش برای پیشبرد یک ماشین جنگی بوده است. در دادگاه عقل و تاریخ، غبار شایعات سرانجام فرومی‌نشیند و تنها اسکلت استوار حقیقت بر جای می‌ماند. انتساب این جریان نظامی به کاکه احمد مفتی‌زاده، مغالطه‌ای است که در هر سه ترازوی مبانی فکری، مستندات زمان‌مند تاریخی و تحلیل منطقی رفتار طراحان، وزنه‌ای پوچ و بی‌اعتبار دارد. تکرار این ادعا، چیزی جز نمایش فقر تحلیلی و اصرار بر مسیر مسدود غرض‌ورزی نیست. برای جان‌های آگاه و خردمندان منصف، همین اسناد کفایت می‌کند تا اصالت اندیشه‌ای را که همواره بر مدار مدارا، آگاهی و نفی خشونت می‌چرخید، پاس بدارند. حقیقت نیازمند هیاهو نیست؛ حقیقت با سکوت استوار اسناد سخن می‌گوید. ✍️ صدیق ابراهیمی @Seddighebrahimi