Art+

قطعه‌ی "تو بمان" ساخته‌ی #محمد_دارابی‌فر #شطحیات ‏آمده باشی مرداد را آسان کنی برای من که زاده‌ی تابستانم و با لبخند یکایک از تنم درآری تیرها را که آغشته به مهر بودند و دشنام آمده باشی شرم کند آفتاب پاورچین بخزد در لانه‌اش دست از سر زخم‌هایم بردارد دریا #یاسر_متاجی #تصمیم_تو_باریدن_نبود @artplAs

Dikur Natem Vone Song by #Dirk_Maassen Album: Zenith Released: 2015 کجا خواب می‌کنی تا من جبین لابه بگسترانم. #قاسم_هاشمی‌نژاد @artplAs

I Woke up One Autumn, and Suddenly, I Felt Like I Was Dead Song by #Ardill Released: 2025 ‏ظلمتِ دگری‌ست؛ نوری که نجوشد از تو. #آدونیس پ.ن: فقط اسمش. @artplAs

Skekzi Song by #Minismus Released: 2020 Album: Unwritten در کنجِ حیاط در میان حباب‌های ریزِ آب چند شاخه گلِ سرخ در زیر بارِ رایحه‌ی خوشِ خود خمیده‌اند همان گل‌های سرخی که هیچ کس آن‌ها را نبوییده است. هیچ تنهایی‌ای کوچک نیست... #یانیس_ریتسوس برگردان: بابک زمانی پ.ن: چه قطعه‌ی عجیبیه، شاید هم گمان من اینطوره و البته باز هم ریتسوس، ریتسوسِ شاعر. @artplAs

Solitude Song by #David_Gomez Released: 2021 Album: Spring in the Dark _‏آیا فکر می‌کنی به همین سادگی است که برای رهایی از یک زخم آن را ببندی؟ خونِ یک شاعر #ژان_کوکتو @artplAs

Naval Song by #Yann_Tiersen Album: Tabarly Released: 2008 #شعر_جهان گاه در من بیدار می‌شود شب و مرا یارای کاری نیست، جز آن‌که «ماه» باشم. #محمود_درویش برگردان: #صالح_بوعذار @artplAs

Lights In Front Of A Dead Sea Song by #Crows_In_The_Rain Released: 2018 Album: Ashes of the Past #Post_Rock گفته‌اند کلئوپاترا خوشش می‌آمده که سنجاق‌های طلایش را به سینه‌ی کنیزکانش فرو کند و از ضجه و فریادشان لذت ببرد. حتماً می‌گویید این‌که مال عهد جاهلیّت بوده، خوب، اگر بخواهیم راجع به بربریّت و جاهلیّت حرف بزنیم، هنوز هم دوره‌اش نگذشته؛ چرا که در زمان ما هم ‌ــ‌‌ حالا به تناسب زمانه ــ‌ سنجاق در سینه‌ی هم فرو می‌کنند. یادداشت‌های زیرزمینی #فیودور_داستایفسکی ترجمه‌: حمیدرضا آتش‌ برآب @artplAs

Grace Song by #Luca_DAlberto Released: 2018 Album: Exile جانور نمی‌تواند به ستم‌بارگی انسان باشد، که ستمش بسیار هنرمندانه است. ببر فقط می‌درد و به دندان می‌کشد، از او جز این بر نمی‌آید. هرگز به فکر میخ کردن مردم با گوش نمی‌افتد، حتی اگر قادر به چنین کاری باشد. این تُرکان از شکنجه دادن به کودکان هم لذت می‌بردند؛ با شکافتن رحم مادران، کودکان را بیرون می‌کشیدند، و کودکان را به هوا می‌انداختند و؛ پیش چشم مادران‌شان، آنها را با نوک نیزه می‌گرفتند. انجام این کار در پیش چشم مادران، به سرگرمی چاشنی می‌داد. این هم صحنه‌ای دیگر که به نظرم آمد بسیار جالب است. مادری لرزان را مجسم کن، با کودکش در بغل، و دایره‌ای از تُرکان مهاجم بر گردش. آنان تدارک تفریحی را دیده‌اند؛ کودک را ناز و نوازش می‌کنند، می‌خندند و تا به خنده‌اش وادارند. موفق می‌شوند؛ کودک می‌خندد. در همان لحظه، یکی از تُرکان لوله‌ی طپانچه‌ای را در فاصله‌ای بسیار نزدیک به صورت کودک می‌گیرد. کودک از شادمانی می‌خندد، دست‌های کوچکش را به سوی طپانچه دراز می‌کند، و آن ترک ماشه را می‌کشد و مغز کودک را متلاشی می‌کند. هنرمندانه بود، نبود؟ برادران کارامازوف #فئودور_داستایوفسکی مترجم: صالح حسینی @artplAs

کجای جهان بگذارم‌ات تا زیباتر شود آن‌جا ؟ برگ به برگ و ساقه به ساقه به باغ‌های جهان داده‌ام نام‌ات را و چشمان‌ات را به آسمان داده‌ام تا ببینی مرا هم که نمی‌بینم جز تو را با هزار چشم و هزار ستاره‌ی مسامات‌ام شعر و صدا: #منوچهر_آتشی @artplAs