هنر ایرانی

تصنف دشتی «ای ایرانی» روی اول: آخری ای ایرانی! تا به کی نادانی؟چند (و) سرگردانی؟ بر اروپا بنگر، شور و غوغا بنگر، کز مژگان خون رانی باری، باری، بر خود کن نظری داد (و) از این در‌به‌دری، آه (و) از این بی‌خبری عزت تو، جلالت و شجاعتت کو؟ جلال تاریخی و آن برش شمشیر تو کو؟ کوروش و دارای مهین، خسرو شاپور‌گزین، غرش و آوای سواران جهانگیر تو کو؟ روی دوم: نه به دل از گفته‌ی زردشت (و) تو را هیچ (و) اثر نه ز محمد خبر و نی ز علی در تو اثر اهرمن اندر دل تو جسته مقر پند بزرگان، صدمه دوران، رفته ز یادت به نظر رستم دستان، سام نریمان، وان جگر شیر تو کو؟ 🖋@IRAJMIRZA_OFFICIAL

🔷🔶🔹🔸 تصنیف بسیار زیبای بلبل شوریده با صدای شادروان مرضیه با آهنگی از عارف قزوینی بلبل شوریده چو دلدادگان نقد روان داده به سودای گل بر دل ما داغ تمنای توست بر دل او داغ تمنای گل 🔷🔶🔹🔸 👇

. وقتی یک حکومت مسلح در برابر مردمی قرار می‌گیرد که «چیزی جز دست‌های خالی» ندارند، نتیجه معمولاً از قبل معلوم به نظر می‌رسد… اما #لهستان این معادله را برهم زد. این ویدئو روایتِ مسیری است که از تاریکیِ حکومت نظامی در اوایل دهه ۸۰ آغاز می‌شود و به تولد لهستانِ آزاد و توسعه‌یافته می‌رسد. چه شد که ورق برگشت؟ چرا حکومتی که همه ابزار قدرت را در اختیار داشت، نتوانست همان‌طور ادامه دهد؟ و چگونه یک جامعه، بدون آن‌که توازن قوا روی کاغذ به نفعش باشد، توانست مسیر تاریخش را تغییر بدهد؟ @tahlilvarasad

تصنیف ماهور «دیدی آخر» دیدی آخر دل ما را شکستی رفتی و رشته الفت گسستی دیده دریا شد از دوری رخت ای صنم قطره قطره بشد دل ز دیده روشنم عشقت زده آتش به مغز استخوانم سوزد ز تاب دوری ات جانا روانم تا کی پوید دل ره غمت آرام جانم آفتابا نما ابروی هلالت دیده کن روشن از پرتو جمالت روی بنما که جان دهم موی بگشا که وارهم از شکنج غمت نگارم دور از ماه روی تو آفتابا چو موی تو تیره گردیده روزگارم بر رهت نهاده ام هر دو دیده چون یعقوب در غمت نشسته بس نمودم صبر ايوب چون بر بستان ابر آذاری یا چون بلبلی-از عشق نو گلی-بنمایم زاری شور شیرینی همچون فرهاد جان شیرینم دادی بر باد از تیشه غم کندم بنیاد دوستان به هم آمیزید از قدح شرر انگیزید از حسود همه بگریزید خاک غم به سرش ریزید سالک به جهان-از جور زمان-ایمن نتوان ز قدح می زن شادان و خندان

باغِ بی‌برگی خنده‌اش خونی‌ست‌ اشک‌آمیز جاودان بر اسبِ یال‌افشان زردش می‌چمد در آن پادشاه فصل‌ها، پاییز باغ من، مهدی اخوان‌ثالث🍂

 🎙@Turk_Moozik

نیست ظالم را پس از مظلوم چندان فرصتی شمع با پروانه در یک شب ز محفل می‌رود #نجیب_کاشانی

مُشتی پرنده بازند مُشتی پرنده سازند مشتی در این میانه در فکرِ صیدِ بازند یک مُشت کارمندند مشتی فضانوردند چندی بروتِ پُر باد بر خویشتن بنازند مشتی عبا به دوشند مشتی چو چشم و گوشند مشتی لبو فروشند مست‌اند و بی‌نیازند مشتی عبا کشندند، مشتی دعا کنندند منصوروار آن‌گاه بر دار سرفرازند مشتی به ریش نازند مشتی سریش سازند مشتی به ریشه تازند این‌گونه در نمازند مشتی به فکرِ نافند مشتی فتیله بافند مشتی چراغِ قافند تا نور درگدازند وآنان که کوله‌باری جز ضربِ غم ندارند بر قلّه‌ی دماوند با بنده می نوازند خاموش باد نایی کز درد برنخیزد از سرزمینِ زرتشت یک مرد برنخیزد ناصر فرهنگ‌فر اسفند ۱۳۶۲-شهریور ۱۳۷۴ تهران @navayeirani