روز سرد

من آدم خوبی نیستم، نبودم، شاید هم هیچوقت نخواهم بود. فقط در لحظاتی، دلم برای آن لکه‌های سفید و پاک باقی‌مانده در وجودم تنگ می‌شد، برمی‌گشتم، بها می‌دادم به صحبت‌هایشان، چشم‌هایی الکی می‌گفتم و می‌رفتم پیِ کارِ بدکارِ خودم. نیرویی، ارتشی، جمعیتی، ملیتی و نهایتی و بی‌نهایتی تاریک در خویش حس می‌کردم، می‌کنم و خواهم کرد. در تاریکی صدای سربازانی از خویش را می‌شنوم، که می‌دوند و تیراندازی می‌کنند به پیکرِ معصومان جهان، می‌خراشند و خراش برمی‌دارند، می‌ریزند و میریزانند. در این همه ظلم و جبّاریت، اگر من نیز مقصر نباشم چه؟ اگر سازندگانم، پروردگارانم، خلاقانم، صاحبانم، مرا بدین شکل دست‌آموز کرده باشند چه؟ اگر همه‌اش توهمی بیش نباشند. خوبی و بدی، نیکی و زشتی ... #حسام_یعقوبی

تازه زمانی که به خانه رسیدم، فهمیدم که چقدر خسته‌ام. #حسام_یعقوبی

او، به سانِ ابر‌های بارانیِ نبارنده، به سانِ مهتابِ در مه، درختِ در بیشه، جنگلِ در کمین، خاکِ در آستین، مهر، کین و هزاران تشابه رنگین، به سانِ مثال‌های بر روی زمین بکر بود و خرّم. سخت بود و شکننده و پرآب، گنگ بود و زلال، عاشقِ در رویا، زنده‌ی در خواب. روحِ او، پروازنده، نوازنده، وزنده و درنده در پیِ شعوری نو از جهانِ کهنه می‌گشت، به دورِ خورشیدِ خیال سِیر می‌کرد، زیبایی در نگاهش ذوب می‌شد، رقص طرب طلب می‌کرد، عیش و مستی در مژگانش به هر زنش پای می‌کوبید و زمان در قاموس‌اش ساکن و رام، ماهیت خود را زیر سوال می‌برد. در این کائناتِ وجودش، چه‌ها که بر سرِ او رفت و کس نزد آهی؟ چه‌ها که در غم او سروده شد و در چشمانش پراکنده شد، بر لبانش خشکید و دمی برون نتراوید ... #حسام_یعقوبی

در گوشه‌های وجودِ من، شواهد متناقضی به چشم می‌خورند. لحظه‌ای آرام است، لَختی طوفانی، درنگی صبور و آنی خروشان. در من، تناقض، تعارض و ناهمگونی، به وضوح مشاهده می‌شود؛ گویا اضداد گردِ هم آمده‌اند، شورای نگهبانی از مرا تشکیل داده‌اند، مصلحت را تشخیص می‌دهند، قوانینِ ضد و نقیض وضع می‌کنند، وِز وِز کنان در گوشِ خویش می‌بافند و گل‌واژه‌های موهوم تفت می‌دهند، میمیرند و میمیرانند و دستِ آخر، من، به منِ یکپارچه، به منِ موجود در کالبد شک می‌کند. من را زیر سوال می‌برد و من را به آتش می‌کشاند هرروز و روزی چندبار. #حسام_یعقوبی