Oxymoron

روانیم کردن، مشخص نیست؟

این پیشنهاد عالی‌ایه اگه مجبور نبودم هرشب تکرار کنم و با چهارتا بچه هیجده ساله بحث کنم که چرا ۴ صبح جیغ و داد کردن بالاسر یکی که ۱۸ واحد داره کار انسانیی نیست.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ به نظرم دوباره باهاشون صحبت کن و بهشون بگو توافق کنین یه ساعت خاموشی بزارید که از اون ساعت به بعد برقو خاموش کنید یا کلا سکوت باشه

این هفته نمی‌تونم چون هفته آخره و گفتن تخلیه کنید ولی یک شب دیگه هم با این شرایط نمی‌توووونم…

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ اتاقتو عوض کن و با بچه‌های هنر هم اتاقی نشو چون اکثرا ساعت خواب و کلاس هاشون اینجوریه

.

من چهارتا هم‌اتاقی دارم که رشته‌شون معماریه و ۸-۹ برمی‌گردن خوابگاه و تا صبح پای پروژه بیدارن. این باعث شده هرشب بالاسرم چراغ روشن باشه و بلند بلند صحبت کنن. هرچند من سرمو می‌کنم زیر پتو و با هدفون می‌خوابم. ولی این قضیه خوابمو به کلی مختل کرده، کلاسای‌ صبح رو جا می‌مونم و کل روز سردرد وحشتناک دارم و گیجم. دقت کنید که این قضیه ماه‌هاست ادامه داره، هرچند من بهشون یکبار خیلی جدی گفتم که مشکل دارم بالا سرم کار‌ کنن، بعضی وقت‌ها قبول کردن. ولی الان چون تعداد نابرابره قضیه نامتعادل شده. شما این مشکلو چطوری حل می‌کنید که سلامت روانتون به خطر نیفته؟

می‌خوام باهاتون یک قضیه‌ای رو در میون بگذارم و مشورت بدید.

از اول مفت‌خور.

دوست دارم دوست‌دختر سابق دوست‌پسر سابقمو پیدا کنم و این آهنگ رو براش بفرستم و‌ بگم نگاه عزیزم، بیین، گوش کن خوب، هیچوقت مجبور نبودی بخاطر داستان یکطرفه‌ی یه مرد پشت‌سرم اونهمه خشونت و نفرت به‌خرج بدی. الان جفتمون کجاییم؟ دقیقا.

تنها روش درمانم.

I’m only whatever you make me and you make me more and more a villain everyday.

I’m very neon genesis evangelion coded and perfect blue is my biopic.

من تو خوابگاه هرشب:

Sex, lies and videotape (1989)

“I am keeping a secret. I am sucking on it like a lozenge that just won’t get smaller. I am passing it back and forth between my teeth, like a ball on a field between the legs of a bored player. It is not a happy secret, like a diamond in a velvet box in a sweaty pocket. It’s a secret like a loaded gun sewn into the lining of my sweater’s hood, aimed directly for the back of my head. It is a cartoon piano suspended above me. It is a manhole threatening to spontaneously collapse beneath my feet. It is a cloud of noxious gas meticulously attached to only the molecules I misguidedly breathe. It is in my shadow, and it singes the concrete where I stand. It is the sad clink of an empty glass on New Year’s Eve. It is a nap in the passenger seat from which I will never wake up. I am keeping a secret. I am hoarding it. You will find it amongst yellowed mountains of books in a garage, when you find me. This is not a promise, it is a confession. I am keeping a secret.”

Neil Gaiman; I’m on my deathbed suffering a forty degree fever. Please, you need to write another children’s book before i say my goodbye to this nasty world of men.

Confess your undying love and also ask me fun stuff 🤝