Dispersed

📅 ۰۹ آذر ۱۴۰۳ ⏰ ۲۱:۵۷:۴۷ متن پیام: سلام ،از صبا ورزشکار خبری نداری؟دلم برا کانالش تنگ شده

نمی‌دونم واقعا.

📅 ۰۹ آذر ۱۴۰۳ ⏰ ۲۱:۵۵:۱۴ متن پیام: چطوری تو ایران به میزان بیشتر از بخور و نمیر پول دربیاریم 😐

بیاید یکم حدود نیم ساعت چهل مین گپ بزنیم اما حرفای ساده. https://t.me/iHarfBot?start=329510418

به هر حال خوش گذشت. آدمای مهربون و پذیرا و نازنینی که خانواده‌ی خوشگله‌ی منن.

این تنها عکسیه که دیروز گرفتم. برام هنوز هضم نشده که چطوری بعد از بچه‌ها توی مهمونی‌های آمریکاییا اینقد عکس و فیلم می‌گیرن. بین آدم‌هایی که من باهاشون میرم و میام خیلی عجیبه این که کسی عکس بگیره و بذاره اینور اونور.این مشاهده‌ی منه و قابل تعمیم نیست اما من تا حالا هیچ‌وقت حس نکردم جو‌ جوریه که میشه این کارو کرد🥲

امروز دوباره یادم اومده که چند وقته به خودم نگفتم هزار باده‌ی ناخورده در رگ تاک است! هزاران هزار.

یک کشف فرهنگی! فرهنگ فقط یک نگاه قومی-بومی نوستالژیک و رسم و رسومات گوگولی نیست. نیمه‌ی تاریک فرهنگ قدرت زیادی داره. حتا این قدرت رو داره که یک پزشک را مجبور کنه که دارویی تجویز کنه که باعث ناهنجاری جنینی در بیمارش بشه. بله دقیقن به خاطر فرهنگ! گایدلاینی که انجمن بیماری‌های عفونی آمریکا (IDSA) برای درمان آنتی‌بیوتیک‌ها ارائه داده صراحتن اعلام کرده که پیش از تجویز آنتی بیوتیک در یک خانم جوان که از نظر جنسی فعاله حتمن باید تست بارداری درخواست بشه. مخصوصن در مورد آنتی بیوتیک‌هایی که ریسک شناخته‌شده‌ی آنومالی‌های جنینی دارن. ما چنین گایدلاینی را در کشور خودمون نداریم. علتش هم واضحه: خانم‌های متاهل که به صورت شهودی می‌دونن حامله هستن یا نیستن و نیازی به تست نداره. خانم‌های مجرد هم که غلط کردن حامله باشن. برای همینه که اگه یک خانم جوان با علایم عفونت ادراری به یک پزشک مراجعه کنه، پزشک محترم هیچ دلیلی نمی‌بینه تست حاملگی درخواست کنه و خودش رو به زحمت بندازه و با ننه آقای محترم بیمار مجردش درگیر بشه که این حرف و حدیث‌ها در شان دختر آفتاب مهتاب ندیده‌شون نیست. به همین دلیل با خیال راحت کوتریموکسازول یا سیپروفلوکسازین می‌نویسه و به هیچ جاش هم نیست که این داروها باعث ناهنجاری جنینی می‌شه. اون هم در کشوری که ممنوعیت سقط جنین وجود داره. بله، فرهنگ چنین توانایی عظیمی داره. به انار دون شده و فال حافظ در شب یلدا و مهریه و پاتختی و....محدود نمی‌شه. @hafezbajoghli

نیاید بگید کی، می‌خواستم اسم ببرم می‌بردم.

یکی از این بلاگر سوکالد محبوبا که میره و میاد و نوشته‌های خوشگل می‌ذاره و همه براش به‌به چه‌چه می‌کنن، باگ خیلی بزرگی داره و اینه که سالی دو سه بار می‌خواد چیزی رو «شروع» کنه و تغییر مسیر بده. شروع و ارزیابی و تغییر مسیر از فاکتورهای رشد و هوشه و من خیلی بهش باور دارم. توی کار، توی رابطه، بیزنس، درس خوندن، برخورد با بقیه و خلاصه همه چیز شروع، ارزیابی و تغییر مسیر اگه لازمه خیلی مهمه اما از اون طرف موندن توی مسیر هم خیلی مهمه. اگه من سالی دو سه بار تغییر مسیر بدم و این کارو چند سال انجام بدم و توی مسیری نمونم که جا بیفته که بتونم خودمو ببینم به خودم شک می‌کنم و افسار خودمو می‌کشم و از خودم می‌پرسم آیا به موندن و صبر کردن و مهارت پیدا کردن هم می‌رسم وقتی مدام در حال شروع نو و جدیدم؟ مدام شروع کردن برای خود من می‌تونه نشونه‌ی resilience نداشتن باشه. اقلا من اینجوری مچ خودمو می‌گیرم و ارزیابی می‌کنم.

گاهی اوقات توی زندگی یک چیز بزرگ و مهم هست که می‌خوای انجامش بدی یا منتظرش هستی و هی نمی‌شه و یا تلاش نمی‌کنی و خلاصه سر خودتو با چیزهای دیگه گرم می‌کنی اما هر کاری می‌کنی اون حفره‌ی خالی پر نمی‌شه. چون اون حفره فقط با همون چیز مشخص پر می‌شه.

آمریکا یعنی همین: تنوع!

امروز توی اتوبوس دانشگاه راننده چینی (یا کره‌ای) بود و این موسیقی رو گذاشته بود: https://youtu.be/DxYI7nngKFs?si=UseLWXfBlun3bkXO قشنگ بود!

زیباست که داره برف میاد.

اما خدایی گل مورد علاقه‌ی من لیلیومه. عاشق لیلیومم. اینجا همون بوی خیلی خوب رو میده اما یه سری لیلیوم ایران توی گل فروشی بغل خونه‌ی شیراز بود که بوی بهشت می‌داد و خیلی هم بوش موندگار بود.

اومدم خونه دیدم خوشگله‌ی مهربونم برام‌ ارکیده خریده گذاشته روی میزم🫠

منظورم کارهای واضحا نامناسب نیست منظورم اینه خجالت نمی‌کشن همیشه سر هر چیزی.

مورد بعدی اینه که ما ایرانیا کلا خیلی از خودمون ایراد می‌گیریم و همیشه نگرانیم غربیا در مورد ما چه فکری می‌کنن (تاثیر عزت نفس نابود شده توی این سالها) در حالی که خیلی فرهنگ‌های دیگه همه کارایی که توی توییتر می‌گن ایرانیای بی‌فرهنگ!!! می‌کنن رو می‌کنن به هیچ‌جاشونم نیست غربیا در موردشون چه فکری می‌کنن.