خداوند با ماست@...@
Open in Telegram
327
Subscribers
No data24 hours
No data7 days
-130 days
Posts Archive
مجموعهای ۶۰ دقیقهای و به هم پیوسته از بهترین موزیک های عاشقانه و مفهومی استودیو موسیقی آی نغمه (Ai Naghme Music Studio)
@Eemmanuel
🎵 فهرست آهنگها:
0:00 جان و جانان: «گفتی بیا، گفتم کجا؟»، امید یاسین
3:40 نفس نفس (سوگلی): به گویش لری، شعر احمد حیدری
7:21 مبارک: «چه مبارک است این غم»، شعر هوشنگ ابتهاج (سایه)
11:42 باید خریدارم شوی: شعر رهی معیری
15:33 نوش در نوش: «مهتابشبی چو روز روشن»، از لیلی و مجنون نظامی گنجوی
19:59 مو وحشی: «چی شد که روسریت افتاد؟»، شعر بهروز باغبان
24:08 ساعت صفر: «گفتم ای دل! نروی»، شعر امید یاسین
28:22 نفس نفس (سوگلی)
31:58 روح خورشید: مطلع از امیرخسرو دهلوی، ادامهٔ شعر از سید امیر مهدویان
36:11 حالا چرا: «آمدی جانم به قربانت»، شعر شهریار
41:33 حق نداری: شعر مجتبی خوشزبان
47:18 تمنا: «گفتی که میبوسم تو را»، شعر سیمین بهبهانی
51:27 میخواهمت: شعر قیصر امینپور
54:37 رشک تا عرش: «شعله میگیرم»، شعر سید امیر مهدویان
59:41 شهر لرزهخیز: «در هم بپیچ مرا»، شعر محمد فرخطلب
18 Nov, 16:29
Repost from Pure Consciousness ♾️
گذشته را انکار نمیکنم، مسئولیت آن را میپذیرم، از آن آگاهی میگیرم و اجازه نمیدهم تکرار اشتباهات گذشته، آینده مرا تعیین کند. 🫰🏽
@innervoice963
18 Nov, 15:10
Repost from Pure Consciousness ♾️
https://youtu.be/fyjzCcxs4Zo?si=SU3yNNU1-LaDPo_P
Angelic Number 18:18 🪬✨
18 Nov, 09:52
Repost from Pure Consciousness ♾️
آن نفسی که باخودی یار چو خار آیدت
وان نفسی که بیخودی یار چه کار آیدت
آن نفسی که باخودی خود تو شکار پشهای
وان نفسی که بیخودی پیل شکار آیدت
آن نفسی که باخودی بستهٔ ابر غصهای
وان نفسی که بیخودی مه به کنار آیدت
آن نفسی که باخودی یار کناره میکند
وان نفسی که بیخودی بادهٔ یار آیدت
آن نفسی که باخودی همچو خزان فسردهای
وان نفسی که بیخودی دی چو بهار آیدت
جملهٔ بیقراریت از طلب قرار توست ✨
طالب بیقرار شو تا که قرار آیدت 🫀
جملهٔ ناگوارشت از طلب گوارش است
ترک گوارش ار کنی زهر گوار آیدت
جملهٔ بیمرادیت از طلب مراد توست🪄
ور نه همه مرادها همچو نثار آیدت🪬
عاشق جور یار شو عاشق مهر یار نی
تا که نگار نازگر عاشق زار آیدت
#rumi
#freedom
#acceptance
15 Nov, 23:13
Repost from Pure Consciousness ♾️
آزادی هنگامی آغاز میشود که درک کنید شما
<< فکرکننده >> نیستید.
همین که تماشاگر فکرکننده شوید ٫ سطح بالاتری از آگاهی فعال میگردد.
آنگاه به تدریج متوجه میشوید که در ورای فکر
گستره ی عظیمی از شعور وجود دارد که فکر فقط بخش کوچکی از آن است
@innervoice963 🌞
15 Nov, 08:27
*آدمای این زمانه عجیب غریبن*...😏
وقتی دستِ کسی را میگیری و راه را نشانش میدهی، دو اتفاقِ غریب منتظرت نشسته است:
*اگر موفق شود، همهچیز را به حسابِ درایتِ خودش میگذارد و نقشِ تو را در حدِ یک رهگذرِ بینامونشان پایین میآورد.*
اما اگر ببازد، تو میشوی *متهمِ ردیف اول؛ مقصرِ تمامِ گامهای اشتباه، سنگهای جلوی پا و بیراههها.*
*چرا آدمها پیروزی را ارثِ مادریِ خود میدانند و شکست را تقصیرِ دیگران؟*
چون روبهرو شدن با آینهی شکست، کارِ هرکسی نیست. پذیرش اینکه «من اشتباه کردم»، *غرورِ آدمها را خرد میکند. ذهن برای فرار از این درد، به یک قربانیِ امن نیاز دارد؛ کسی که دلسوزانهتر از همه جلو آمده بود.*
حقیقتی که دیر یا زود باید پذیرفت این است:
*در دنیای آدمها، کمک کردن به دیگران بهایی دارد. گاهی باید بهای دستگیری را از کیسهی آرامشِ خودت بپردازی و تحمل کنی خشمِ کسانی را که طاقتِ دیدنِ قامتِ شکستهی خودشان را ندارند.
*آگاه که باشی، دیگر تعجب نمیکنی؛ فقط یاد میگیری در اوجِ بخشش، فاصلهات را حفظ کنی.*
@Eemmanuel
13 Nov, 23:03
Repost from Pure Consciousness ♾️
خودآگاهی بهایی داره که کمتر کسی واقعاً دربارهش حرف میزنه.آدمها آرزوی خودآگاهی میکنن؛ انگار یه اتفاقه که وقتی بهش برسی، همهچیز سبکتر، روشنتر و آسونتر میشه. اما اینطور نیست. از خیلی جهات، همهچیز سنگینتر میشه. چون وقتی نسبت به خودت آگاه میشی، دیگه آسودگیِ ناآگاهی رو نداری. شروع میکنی به دیدن الگوهایی که قبلاً، بیاینکه متوجه باشی، توشون زندگی میکردی. وسط واکنش نشون دادن، وسط بهونهآوردن، وسط طفرهرفتن، مچ خودت رو میگیری. و همین، خیلی چیزها رو تغییر میده. دیگه نمیتونی همهچیز رو گردن شرایط بندازی. نمیتونی بگی «من همینم که هستم» و بعد با خیال راحت و وجدان آسوده از کنارش بگذری. میبینی کجا خودت هم سهم داری. کجا عقب میکشی، کجا سکوت میکنی و کجا راحتی رو به صداقت ترجیح میدی. و گاهی این آگاهی به تغییر فوری منجر نمیشه. فقط همونجا میمونه و تماشا میکنه. متوجه میشی چند بار حرفت رو فرو میخوری. چند بار میتونی حرف بزنی، اما برای حفظ آرامش سکوت میکنی. چند بار رفتار کسی رو درک میکنی، حتی وقتی همون رفتار آزارت میده. و همین درک کردن، همون جاییه که تنهایی خودش رو نشون میده. چون وقتی خودآگاه میشی، دیگه واکنشهای لحظهای مثل قبل سکوت نمیکنن. از منفجرشدن و خالی کردن خشمت، همون رضایت قبلی رو نمیگیری. نمیتونی نقش قربانی رو بازی کنی، بیاینکه بعدش سنگینی اون رو توی سینهات حس کنی. بیش از حد میبینی. میبینی چرا آدمها اونطور رفتار میکنن. میبینی درد از کجا میاد. ترس پشت رفتارها رو میبینی. و همین باعث میشه سختتر بتونی بدون درگیری درونی فاصله بگیری. سختتر بتونی ماجرا رو به جنجال بکشونی. سختتر بتونی بیملاحظه باشی. شروع میکنی به دوش کشیدن مسئولیتهایی که حتی کسی ازت نخواسته به عهده بگیری. بهاندوه خاموش هم همراه این آگاهی میاد. میفهمی چقدر از گفتوگوها میتونستن جور دیگهای پیش برن. چقدر از موقعیتها رو، قبل از اینکه بیشتر بفهمی، خوب مدیریت نکردی. و چقدر از نسخههای گذشتهی خودت رو دیگه درست نمیشناسی... و نمیتونی برگردی و اتفاقهایی رو که افتاده، پاک کنی. خودآگاهی گذشته رو از بین نمیبره؛ فقط باعث میشه آگاهانهتر بهش نگاه کنی. وادارت میکنه آهستهتر پیش بری. مکث کنی. کلمههات رو با دقت بیشتری انتخاب کنی. @innervoice963 🪬✨ و گاهی این خویشتنداری خستهکننده میشه. چون واکنش نشوندادن آسونتر بود. تقصیر رو گردن دیگری انداختن، بار کمتری روی دوشت میذاشت. ندانستن، راحتتر بود. اما حالا دیگه میدونی... و همین دانستن، قواعد رو عوض میکنه.
11 Nov, 03:08
Repost from Pure Consciousness ♾️
خودشناسی یعنی
بیداری آگاهی انسان
نسبت به سرشت حقیقی خویش 👁🫀
@innervoice963
05 Nov, 04:17
