Petrichor

“فعل "سپردن" چقدر قشنگ و امن است. انگار چیزی رو که برامون بسیار مهمه، میان پر قو قرار میدیم، جایی نرم و گرم و مطمئن.”

خنتو میگه امیدوارم خیر و شادمانی‌ت در یک اتفاق باشن.

برچسب جنگ‌طلبی را برداشته‌اند و دیوانه‌وار به هر طرف می‌دوند که "تو جنگ را آوردی. تو جنگ را می‌خواستی. تو!" جنگ را آن دیوی آورد که در نهاد شما جا خوش کرد، سوی نگاه شما را ربود، و خِرَد شما را به زنجیر کشید. او که از بازی دادنِ شما لذت می‌برد و خوش‌اقبالی‌اش را در این مورد، باور نمی‌کند. او که نیم قرن اژدها را به میدان خواند، که "بیا بجنگیم. من رقیب تو هستم." خب، اژدها آمد. مگر ارباب شما همین را نمی‌خواست؟ از عادتِ ضعیف‌کشی او دچار توهم شده بودید؟ اژدها همچون جوانی نیست که با دست خالی برای خواسته‌اش فریاد بزند و به راحتی شکار گلوله شود. اژدها می‌آید و می‌سوزاند. پوست اژدها از آهن سخت است. اژدها حیله‌گر است و رحم ندارد، چنان که دیو بود. اژدها دیو را می‌دَرَد، و بد به سرنوشت آن‌ها که اسیر دیو شده‌اند. آتش اژدها همچون اسبی رمیده است. نگاه نمی‌کند. حساب نمی‌کند. می‌تازد و خاکستر می‌کند. امان از روزگار که سرنوشت ما را به شما گره زد!

برای هر اوج و شکوهی، حتی پیش از اتفاق افتادنش، فرود و زوالی در نظر گرفته شده. و این چیزی نیست که هر انسانی بتونه بپذیره، به‌خصوص وقتی سوار بر رخش و در اوج خودش، در قلب دشت‌های طلایی تاخت میزنه. امروز خورشید نیرومنده و آفتابِ بخشنده صورت نرم آسمون رو نوازش می‌کنه؛ فردا ابرهای تاریک از راه می‌رسن، خورشید پنهان میشه، و رعدها آسمون رو دو تکه می‌کنن. هر چیزی که داده شده، پس گرفته میشه، گاهی بی‌رحمانه و سخت.