کولی

به باز تعریف مفاهیم رسیدم.

نت‌های پیانو شبیه به دم و بازدم‌های کوتاهیه که وصل نگهت می‌داره به زندگی. از پسِ دست‌های سنگین ویالن‌سل روی گلوت.

خلاصه اینکه، خیلی چیزی نمی‌خوام.

شاید چیزی شبیه به پوست انداختن رو دارم تجربه می‌کنم و ناخودآگاه ترجیح می‌دم، تا این پروسه کامل نشده، با فعالیت خاصی مختلش نکنم.

و این مسئله حتی به فعالیت‌های دیگه به جز کار هم کشیده می‌شه. این جابجایی اولویت‌ها خیلی فکریم می‌کنه که وحید چند سال پیش چه سوالی داشت که سفر اولویتش بود؟ آیا الان اون سوال‌ها، پاسخ داده شدن یا به کل رها شدن؟

حتی امروز با یکی از بچه‌ها صحبت می‌کردیم و وسط صحبت از سفرهای رفته و خواهد رفتش می‌گفت و هیچ شوق و علاقه‌ای به جابجایی و سفر احساس نمی‌کردم هم برام عجیب بود.

این سوال که، «الان دوست داشتی کجا باشی؟»، به شکل عجیبی هیچ جوابی ندارم براش و دارم به این فکر می‌کنم که بی‌جواب بودنش، مثبته یا منفی؟

صبح‌ها که مامان بیدار میشه، پرده‌ها رو می‌زنه کنار و چند دقیقه‌ای روی مبل، زیر نور خورشید، چشماش رو می‌بنده و بعد پا میشه و روزش رو شروع می‌کنه.

فردا که از این دیر کهن درگذریم «فردا» واقعا فرداست. حتی کمتر، پلک زدنیه. یه مدل پلک زدن دارم که بین بسته و باز شدنش فاصله است، شبیه به باز بودن لحظه تولد و بسته شدن لحظه مرگ.

که فرض کنم.

صبح بخیر عزیزم

دیدین جوراب‌های با کش سفت، رد میندازن و مدتی باقی می‌مونه و با اینکه درشون آوردی، هنوز حس می‌کنی جوراب پاته؟ به همین شکل هنوز حس می‌کنم سربازم. افکارم، احساساتم، علایق و دغدغه‌هام، هنوز تو اون قالب شکل می‌گیرن و واسه شکستن این قالب، قدم اولم یک ماه بی‌تغییر تو روتین زندگیم بدون سربازیه.

و تجربه کردن احساساتی که تو زندگی واقعی پیش نمیان یا ممکن نیستن، چقدر با این انیمه، با فاصله‌های کوتاه داره تکرار میشه!