دکتر فریبا بشر دوست

عشق یا انتظار؟! تا بوده گفته‌اند آدم‌های عاشق، دیوانه‌اند. از برخی این‌طور نقل شده که کر و کورند. عده‌ای هم رُک و راست گفته‌اند اسیرِ هوس‌اند. اگر صادق باشیم می‌گوییم «همه این‌ها درست است.» اما شاید بشود این کلماتِ سرد و سخت و زُمخت را یک‌جورِ دیگر هم خواند. یک‌جوری که انگاری آن‌ها را یک آدمِ عاشق گفته است. مثلاً این‌طوری که «دست‌های معشوق‌، دیوانه‌خانه است و آدم‌هایی که دیوانه نمی‌شوند، چند تخته کم دارند.» یا این‌طوری که «معشوق، جوری دل‌رُباست که چشم و گوشِ عاشق، از دیدن و شنیدنِ هر چه جز اوست بیزار است.» یا شاید هم این‌طوری که «همه‌چیزتمامیِ معشوق، بلایی سر عاشق می‌آورد که چشمش به هر چه و هر سو می‌افتد، هوسِ معشوقش را می‌کند.» اصلاً از همه این‌ها گذشته، وصفِ حالِ آدم‌های عاشق، توی همین چند کلمه خلاصه نمی‌شود و بعضی کلمات هستند که مثل «دیوانه» و «کر و کور» و «اسیرِ هوس»، سنگین و پیچیده و دوپهلو به نظر نمی‌آیند و راحت‌تر درک می‌شوند. مثلاً بعضی‌ها به آدم‌های عاشق، می‌گویند «منتظر». یعنی آن‌هایی که همیشه مشتاق دیدارِ یارشان‌اند و آغوش‌شان، چهارطاق و یک‌سره، برای در سینه فشردنش باز است و دل‌شان برای دیدن صورت و قد‌ و ‌بالاش تنگ است و ایستاده و نشسته و به پهلو خوابیده، انتظار آمدنش را کشیده‌اند و وقت و بی‌وقت، صورت‌شان را به اشک شسته‌اند و خانه را هم آب و جارو کرده‌اند و دائم گوش به زنگند و شاید هم چشم به در. البته بعضی‌ها گفته‌اند «آدم‌های عاشق، منتظرند، یعنی متوقع‌اند.» پس شاید بشود منتظر را هم مثل دیوانه و کر و کور و اسیرِ هوس، یک‌جورِ دیگر خواند؛ یک‌جوری که معنیِ سرد و سخت و زُمخت و دل‌ریش‌کننده‌ای بدهد. اصلاً کاش یک‌نفر خطر کند و همه کلمات را یک‌جا از صفحه عالم بشوید. کسی چه می‌داند؟! شاید کلمات، تنها دلیلِ دوری عاشق‌ها از معشوق‌ها باشند. کسی چه می‌داند. مصطفی_سلیمانی https://t.me/DrBashardoost

ذهن ما به طور کلی راجع به خیلی از موارد بایاس دارد، بایاس را می‌شود به صورت قضاوت متعصبانه به نفع یا علیه یک گروه خاص تعریف کرد، به شکلی که قضاوت ما در مورد آن گروه، ناعادلانه باشد. مثلا این تصور که سیاه‌پوست‌ها بیشتر مرتکب جرم می‌شوند، افراد مسن خلاقیت کم‌تر دارند، فقرا بهره هوشی پایین‌تری دارند یا زن‌ها قادر نیستند مدیران موفقی باشند، سوگیری به حساب می‌ آید. در مورد زن‌ها سوگیری‌ها و پیش‌داوری‌های زیادی وجود دارد، مثلا: رانندگی زن‌ها خوب نیست. زن‌ها از پس کارهای سخت بر نمی‌آیند. زن‌ها از خشونت و بی‌توجهی خوششان می‌آید. زن‌ها به دستمزد کمتر قناعت می‌کنند. زن‌ها در انجام کارهای منزل تواناتر هستند. مشکل اینجاست که در موارد زیادی، زن‌ها خودشان این سوگیری‌ها را می‌پذیرند و در مورد خودشان چنین قضاوت‌هایی می‌کنند. مثلا باور می‌کنند که اگر یه مرد همراهشان هست، حتما آن مرد راننده بهتریست. برای همین لازم است که قبل از مردها، خانم‌ها باور کنند که این پیش‌داوری‌ها درست نیستند. اما شکستن سوگیری فقط به قضاوت‌های منفی ختم نمی‌شود، خیلی وقت‌ها جامعه با سوگیری‌های به ظاهر مثبت، ذهن‌ها را برای پذیرفتن سوگیری‌های منفی آماده می‌کند. اینجا است که مبارزه با سوگیری جنسیتی دشوار می‌شود، مثلا می‌گویند: زن‌ها زیباتر هستند. زن‌ها بیشتر احساساتی هستند. زن‌ها طاقت بیشتر دارند و بعد از یک روز سخت، بیشتر از مردها می‌توانند ادامه روز را تحمل کنند. زن‌ها بیشتر به جزئیات توجه می‌کنند. زن‌ها وفادارتر هستند. زن‌ها رنگ‌ها را بهتر تشخیص می‌دهند. دقت کنید که این‌ها هم سوگیری هستند و برخلاف ظاهر مثبتشان، آثار مخربی دارند. مثلا این تصور که زن‌ها زیباتر هستند، باعث شده که زن‌ها سالانه مقادیر زیادی پول و انرژی را برای آرایش از دست بدهند؛ و مدام در مورد ظاهر خود مضطرب باشند. یا این که زن‌ها احساساتی‌تر هستند، منجر به این شده که مردها از گفتگوی مستقیم و منطقی با زن‌ها پرهیز کنند. یا معنای دیگر طاقت بیشتر زن‌ها، این است که بعد از یه روز کاری سخت، مرد باید استراحت کند و زن باید غذا آماده کند. به عنوان حرف آخر، وقتی می‌گوییم سوگیری جنسیتی باید شکسته شود یعنی هر نوع پیش‌داوری، چه مثبت و چه منفی، برای هر جنسیت، چه مرد چه زن، غیرقابل‌پذیرش است و باید در مقابلش ایستاد. پوریا بختیاری https://t.me/DrBashardoost

کلینیک کاویان در تعطیلا'ت نوروزی بصورت انلاین در خدمت شماست: https://BOGHRAT.com/Clinics/kavianpsychological

ادرس ما در اینستاگرام: https://instagram.com/kauvianclinic?igshid=ZDdkNTZiNTM=

از قدیم گفته‌اند که آدم‌ها فقط سرِ یک‌چیز با هم دعوا ندارند، و آن «عقل» است. راست گفته‌اند. به هر کس‌ که نگاه می‌کنی می‌بینی خیالش از خودش تخت است. خودش را میزان و ترازوی عالم تصور کرده و بقیه را به نسبتِ فاصله از خودش می‌سنجد و ارزیابی‌اش که تمام شد، عنوان‌هایی می‌سازد به اسم «موافق» و «مخالف». انگار نه انگار که قرار بود آدم‌ها، هر جور که باشند و هرچه که باشند، حداقل احترام هم‌نوع بودن‌شان را با هم نگه‌دارند. و انگار نه انگار که هم‌نوع ندیدنِ دیگری یعنی اعلانِ جنگ با او. آدم‌ها همین‌که شروع به خط‌کشی می‌کنند و خودشان را از بقیه سوا می‌کنند، یعنی شمشیر را کشیده‌اند؛ حالا می‌خواهد شمشیرشان از جنسِ «احساسِ تأسف کردن برای دیگری» باشد یا «باتوم و گلوله». آن‌کس که وسعش نمی‌رسد و دستش به جایی بند نیست، با تحقیر دیگری خودستایی می‌کند و با هر زبانی که بتواند می‌گوید «من خوبم و هرچه من می‌گویم درست است و بقیه یک‌ مُشت الاغِ زبان‌نفهمند»؛ و آن‌کس که وسعش می‌رسد و دستش به جایی بند و پشتش به جایی گرم است، با دست و زبان و بندبندِ وجودش شروع به تحقیرِ دیگری و ستایشِ خودش می‌کند و می‌گوید «همه‌چیز باید همان‌طور باشد که من می‌گویم و تشخیص می‌دهم و بقیه خیر و صلاح خودشان را نمی‌دانند». و تصمیم می‌گیرد با تمام قوایی که در اختیارش هست، کاری کند که عقل خودش، به زور توی کله این و آن هم فرو برود. و تصمیم می‌گیرد با یک «گوشمالی» هم که شده بقیه را سر جا‌ی‌شان بنشاند و چیدمانِ دنیا را آن‌طوری طراحی کند که خودش دلش می‌خواهد. انگار نه انگار که قرار بود آدم‌ها، به هیچ‌کس زور نگویند الا به نفسِ خودشان. و انگار نه انگار که هیچ‌کس آن‌قدر بی‌عیب و بی‌گناه نیست که بتواند به دیگران بپردازد. حالا به هرکس که نگاه می‌کنی می‌بینی خیالش از خودش تخت است و خودش را عقل کل می‌داند و بقیه را گاو و الاغ و خس و خاشاک می‌بیند. انگار نه انگار که حتی خدا هم از آسمان و زمین اجازه گرفت که آیا می‌خواهند بار امانت را به دوش بکشند یا نه. و انگار نه انگار که وقتی گفتند «نه، نمی‌توانیم»، خدا اصرار نکرد. از قدیم گفته‌اند که آدم‌ها فقط سرِ یک‌چیز با هم دعوا ندارند، و آن «عقل» است، ولی شکر خورده‌اند. آدم‌ها برای این‌که بگویند از همان چس‌مثقال عقلشان راضی‌اند، به دعوا نیاز دارند. https://t.me/DrBashardoost

خطاهایِ قدّیس‌ساز بعضی‌ها می‌گویند آدم‌ها اصلاً نباید «خطا» کنند. به نظر آن‌ها اسم هر خطایی «گناه» است و ارتکابش باعث می‌شود آدم‌ها از اصل خودشان فاصله بگیرند. این‌جور آدم‌ها، نه به «توبه» اعتقاد دارند و نه برای «عذاب‌وجدان» ارزشی قائلند. به نظر آن‌ها فقط آدمی خوب است که توی سابقه‌اش، یک خطا هم نداشته باشد. به این خاطر، آدم‌ها به محض این‌که دست از پا خطا کنند، از چشم این‌ها می‌افتند. بعضی‌های دیگر، می‌گویند آدم‌ها «جایز‌الخطا» هستند. به نظر آن‌ها، بنی‌آدم، بی‌تجربه و شیرِ خام‌خورده است و کم پیش می‌آید بدون آزمون و خطا بتواند کاری را راست‌و‌ریست کند. این‌جور آدم‌ها با خطا کردن مشکلی ندارند و از سرزنش کردن هیچ‌کس خوششان نمی‌آید، ولی تکرار خطا را نشانه حماقت می‌دانند. به این خاطر، به کسی که تا آخر عمرش، یک‌سره «خطاهای بی‌تکرار» داشته باشد خرده‌ای نمی‌گیرند، چون بالأخره «هر اشتباهی یک تجربه است.» در این میان، بعضی‌های دیگر هم هستند که معلوم نیست با خودشان چند چندند. یعنی این‌جوری‌اند که هم به خودشان حق اشتباه می‌دهند و هم نمی‌دهند. این آدم‌ها توی تخیلات و افکارشان معتقدند باید مثل یک قدیس رفتار کنند، اما در عمل، هر خطا را هزاران بار تکرار می‌کنند و برای هر هزار بار هم خودشان را توجیه می‌کنند و می‌بخشند و هم‌چنان امیدوارند که یک قدیس باشند. این‌جور آدم‌ها هم ملَک عذاب خودشانند و هم فرشته نجات خودشان. و دقیق‌ترش این است که به سرزنش کردن همیشگی و بخشیدن دائمی خودشان معتادند. این آدم‌ها همان‌ کمال‌گراهای از خود متنفرند. همان‌هایی‌اند که یاد نگرفته‌اند «آدم باید در اشتباه کردن کامل باشد.» همان‌هایی‌اند که نفهمیده‌اند «آدم وقتی با تمام وجود خطا می‌کند، هيچ‌وقت اشتباه نمی‌کند.» و کیست که نداند آدم، به‌خاطر اشتباه‌کردنش است که قدیس است. مصطفی سلیمانی https://t.me/DrBashardoost

بهارتان خجسته باد دکتر فریبا بشردوست @drbashardoost

بهارتان مبارک لبخند از ته دل شادی از سر ذوق آرزومندم برای ایران و ایرانیان عزیز ❤️ ارادتمند شما : سمیرا قباخلو

ادرس ما در اینستاگرام: https://instagram.com/kauvianclinic?igshid=ZDdkNTZiNTM=

کلینیک کاویان در تعطیلا'ت نوروزی بصورت انلاین در خدمت شماست: https://BOGHRAT.com/Clinics/kavianpsychological

⁉️چگونه مصرف زیاد الکل باعث افزایش التهاب مغز می شود؟ 💠خلاصه: مولکول سیگنال‌دهنده ایمنی اینترلوکین 1B (IL-1B) در سطوح بالاتری در مدل‌های موش مبتلا به اختلال مصرف الکل وجود دارد. مسیر IL 1B نقش متفاوتی در مدل‌های حیوانی AUD ایفا می‌کند و باعث التهاب در نواحی مغزی می‌شود که نقش مهمی در تصمیم‌گیری دارند. منبع: پژوهشکده اسکریپس ☑️برای افراد مبتلا به اختلال مصرف الکل (AUD)، یک چرخه معیوب ثابت بین تغییرات در مغز و تغییرات در رفتار وجود دارد. AUD می تواند مسیرهای سیگنالینگ در مغز را تغییر دهد. به نوبه خود، این تغییرات می تواند نوشیدن الکل را تشدید کند! ☑️دانشمندان Scripps Research جزئیات جدیدی در مورد نقش سیستم ایمنی در این چرخه کشف کرده‌اند. آنها در مجله Brain, Behavior and Immunity در 28 فوریه 2023 گزارش دادند که مولکول سیگنال دهنده ایمنی اینترلوکین 1β (IL-1β) در سطوح بالاتری در مغز موش هایی با وابستگی به الکل وجود دارد. ☑️علاوه بر این، مسیر IL-1β نقش متفاوتی را در این حیوانات به عهده می‌گیرد و باعث التهاب در نواحی حیاتی مغز می‌شود که در تصمیم‌گیری نقش دارند. ☑️ماریسا روبرتو، دکترای پزشکی مولکولی و استاد علوم اعصاب در اسکریپس می‌گوید: «این تغییرات التهابی در مغز می‌تواند برخی از تصمیم‌گیری‌های خطرناک و تکانشگری را که در افراد مبتلا به اختلال مصرف الکل مشاهده می‌کنیم توضیح دهد. ☑️«علاوه بر این، یافته‌های ما فوق‌العاده هیجان‌انگیز هستند، زیرا روشی بالقوه برای درمان اختلال مصرف الکل با داروهای ضد التهابی موجود که مسیر IL-1β را هدف قرار می‌دهند، پیشنهاد می‌کنند.» ☑️ با نوشیدن کنترل نشده و اجباری و همچنین طیفی از شرایط از جمله سوء مصرف الکل، وابستگی و نوشیدن بیش از حد را در بر می گیرد، محققان قبلاً پیوندهای متعددی را بین سیستم ایمنی و AUD کشف کرده‌اند که بسیاری از آنها حول محور IL-1β هستند را نشان دادند. ☑️برای مثال، افرادی که دارای جهش های خاصی در ژنی هستند که مولکول IL-1β را کد می کند، بیشتر مستعد ابتلا به AUD هستند. علاوه بر این، محققان در کالبد شکافی افرادی که AUD داشتند سطوح بالاتری از IL-1β را در مغز پیدا کردند. ☑️فلورانس وارودایان، استادیار دانشگاه بینگهمتون و محقق  در آزمایشگاه روبرتو، می گوید: "ما گمان می بردیم که IL-1β نقشی در AUD بازی می کند، اما مکانیسم های دقیق در مغز نامشخص است." ☑️در مطالعه جدید انجام شده، روبرتو، وارودایان و همکارانشان موش‌های وابسته به الکل را با حیواناتی که الکل متوسط یا اصلاً مصرف نمی‌کنند مقایسه کردند. آنها کشف کردند که گروه وابسته به الکل حدود دو برابر بیشتر از IL-1β در قشر پیش پیشانی داخلی (mPFC)، بخشی از مغز که در تنظیم احساسات و رفتارها نقش دارد، داشتند. ☑️محققان سطوح بالاتر از حد معمول مولکول سیگنال‌دهنده ایمنی اینترلوکین 1β (سبز) را در نورون‌ها (با رنگ قرمز) از مغز موش‌های وابسته به الکل کشف کردند. 'تصویر' ☑️سپس تیم نشان داد که سیگنال دهی IL-1β در گروه وابسته به الکل نه تنها افزایش یافته است، بلکه اساساً متفاوت است. در موش هایی که در معرض الکل قرار نگرفته بودند، و همچنین در موش هایی که مقادیر متوسطی الکل مصرف کرده بودند، IL-1β یک مسیر سیگنالینگ ضد التهابی را فعال کرد. این به نوبه خود، سطوح انتقال دهنده عصبی مهارکننده گاما آمینوبوتیریک اسید (GABA) را کاهش داد، یک مولکول سیگنال دهنده که فعالیت عصبی را در مغز تنظیم می کند. ☑️با این حال، در موش‌های وابسته به الکل، IL-1β سیگنال‌های پیش‌التهابی را فعال می‌کند و سطوح GABA را افزایش می‌دهد، که احتمالاً به برخی از تغییرات در فعالیت مغز مرتبط با AUD کمک می‌کند. قابل ذکر است، این تغییرات در سیگنال دهی IL-1β در موش های وابسته به الکل حتی در طول ترک الکل نیز ادامه داشت. ☑️داروهایی که فعالیت IL-1β را مسدود می کنند قبلاً توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده برای درمان آرتریت روماتوئید و سایر شرایط التهابی تأیید شده اند. برای تعیین اینکه آیا این داروهای موجود می توانند در درمان AUD مفید باشند یا خیر، به کار بیشتری نیاز است. ☑️روبرتو می گوید: «ما قصد داریم این مطالعه را با کار بیشتر در مورد اینکه دقیقاً چگونه هدف قرار دادن اجزای خاص مسیر IL-1β ممکن است در درمان اختلال مصرف الکل مفید باشد، دنبال کنیم. https://neurosciencenews.com/aud-neuroinflammation-22720/ https://t.me/DrBashardoost