دکتر فریبا بشر دوست

🔲⭕️ معرفی خطاهای شناختی که همه ما مرتکب می‌شویم: 🔹ذهن‌خوانی mind reading فکر می کنید، بدون شواهد کافی می دانید که دیگران به چه چیزی فکر می کنند. مثل : ”جواب سلامم را نداد، پس حتما از دست من ناراحت است. 🔸پیش‌گویی furtune telling پیش بینی می کنید که حوادث آینده، بد از آب در می آیند یا این که خطرات زیادی شما را تهدید می کند. مثل : ”در امتحان شکست می خورم” یا ”کاری گیر من نخواهد آمد”. 🔹فاجعه‌سازی catastrophizing معتقدید هر چه اتفاق افتاده یا خواهد افتاد به شدت افتضاح، ناخوشایند و غیر قابل تحمل است. مثل : ”افتضاح می شود اگر در دانشگاه قبول نشوم”. 🔸برچسب زدن labling به خودتان یا دیگران، صفات کلی و منفی نسبت می دهید. مثل : ”من آدم بدبختی هستم” یا من آدم بی ارزشی هستم”. 🔹نادیده گرفتن جنبه‌های مثبت discounting positives مدعی هستید که کار های مثبت خودتان یا دیگران پیش پا افتاده و ناچیز هستند. مثل: ”این کار از عهده همه بر می آید” یا ”قبول شدن در کنکور که کار مهمی نیست”. 🔸فیلتر منفی negative filter تقریبا همیشه جنبه های منفی را می بینید و به جنبه های مثبت توجه نمی کنید. مثل: ”هیچ کس مرا دوست ندارد”. 🔹تعمیم افراطی overgeneralizing بر پایه یک حادثه، الگو های کلی منفی را استنباط می کنید. مثل: ”این اتفاق همیشه برای من اتفاق می افتد” یا ”در همه کار ها شکست می خورم”. 🔸تفکر دوقطبی dichotomus thinking به وقایع پیرامون و انسان های اطراف با دید همه یا هیچ نگاه می کنید. مثل : ”همه مرا طرد می کنند” یا همه وقتم تلف شد“. 🔹باید اندیشی should به جای این که حوادث را بر پایه چیزی که هستند ارزیابی کنید. بیشتر آن ها بر اساس چیزی که باید باشند، تفسیر می کنید. مثل : ”باید کارم را خوب انجام بدهم” یا ”باید در کنکور قبول شوم”. 🔸شخصی‌سازی personalizing علت بروز حوادث منفی را به خودتان نسبت می دهید و سهم دیگران را در بروز مشکل نادیده می گیرید. مثل : ”ازدواجم بهم خورد، چون من مقصر بودم”. 🔹سرزنش‌گری blaming دیگران را علت مشکلات و احساسات منفی خود می دانید و از طرفی مسئولیت تغییر رفتارتان را نیز فراموش می کنید. مثل : ”دیگران باعث عصبانیت من می شوند” یا ”والدینم باعث و بانی همه مشکلات من هستند”. 🔸مقایسه‌های نا عادلانه unfair comparisons حوادث را طبق معیار های ناعادلانه تفسیر می کنید. خودتان را با کسانی مقایسه می کنید که از شما برترند و به این نتیجه می رسید که آدم حقیری هستید. مثل : ”او خیلی موفق تر از من است” یا ”شاگرد اول کلاس در امتحان خیلی بهتر از من عمل کرد”. 🔹تاسف‌گرایی regret orientation (کشکول ای کاش) به جای این که در حال حاضر به کاری فکر کنید که از دستتان بر می آید، بیشتر به این مسئله می اندیشید که ای کاش در گذشته بهتر عمل می کردید. مثل : ”اگر تلاش کرده بودم ، شغل بهتری پیدا می کردم” یا ”ای کاش این حرف را نمی زدم”. 🔸چی می‌شد اگر what if دائم از خودتان سوال می کنید چی می شود اگر چنین اتفاقی بیفتد و با هیچ جوابی راضی نمی شوید . مثل : ”حرف شما درست است، اما چی می شود اگر مضطرب شوم؟” یا ”چی می شود اگر نفسم در سینه حبس شود؟” 🔹استدلال هیجانی emotional reasoning از احساسات خود برای تفسیر واقعیت استفاده می کنید. مثل : ”چون دلم شور میزند، پس اتفاق ناگواری می افتد." 🔸نادیده‌انگاری شواهد متناقض ignoring counter evidences شواهد یا استدلال های ناهمخوان با تفکر خود را ردرد می کنید. مثل : ” هیچ کس مرا دوست ندارد”. هر گونه شواهد متناقض را نادیده می گیرد و در نتیجه فکرتان همیشه تایید می شود. 🔹قضاوت‌گرایی judgment focus به جای این که خودتان، دیگران و حوادث پیرامون را بپذیرید و درک کنید، اغلب آن ها را در قالب ارزیابی های سیاه و سفید می نگرید. دائم خودتان و دیگران را طبق یکسری معیار های دلبخواهی، ارزیابی می کنید و متوجه می شوید که خودتان و دیگران پایین تر از آن حدی هستید که باید باشید. مثل : ”در دوران دانشگاه خوب عمل نکردم” یا ”اگر تنیس بازی کنم، از پس آن بر نمی آیم” یا ”سارا چقدر موفق است، ولی من اصلا موفق نیستم”. ▪️منبع: تکنیک های شناخت درمانى 🖋 نوشته: رابرت لی هی 📝 ترجمه: حسن حميدپور https://t.me/DrBashardoost

💕مردی با سگش در جنگلی دچار سانحه ای شده و هر دو بشدت زخمی میشوند در کلبه جنگلی شب تا صبح سگ میتواند درد را تحمل کند مرد نمی تواند چون مرد : میداند اسم دردش چیست میداند اگر امکانات کافی حاضر بود زودتر از درد میتوانست خلاص بشود میداند اگر فلان اشتباه را نمیکرد ممکن بود اصلا زخمی نشود میداند اگر زود درمان نشود ممکن هست عفونت کند ولی برای سگ درد فقط چیزی ست که هست و تحمل می شود! آگاهی بر رنج با افزودن دانش در مورد رنج تفاوت بسیار دارد. سیل عظیمی از تعالیم رنج های انسان را به باد تمسخر گرفته و تحقیر کرده و آن را خواب یا حتی دیوانگی و چیزی اضافه که هرگز نباید تجربه شود میدانند. پذیرش این شکل تعالیم آستانه تحمل رنج ها را بالا نمیبرد بلکه پایین می آورد. چیزی که بسیاری از سالکان به آن دچار میشوند. https://t.me/DrBashardoost

آموزش مهارت های زندگی به زبان فلسفه ✍️مهارت هایی که کودک در این کلاس ها یاد می‌گیرد : ۱- تمرکز و توجه ۲- مهارت چالش و کسب تجربه ۳- حل مسئله و درک از مشکل خود ۴- پذیرش خود با تمام ویژگی هایی که دارد ۵- روبرو شدن با ترس های بیرونی و ذهنی خود ۶- یادگیری مهارت رقابت سالم سه شنبه هر هفته ساعت ۱۸ الی ۱۹:۱۵ 👩‍💼 سمیرا قباخلو روانشناس بالینی گروه سنی : ۶ - ۱۳ سال @kauvianclinic

آموزش مهارت های زندگی به زبان فلسفه ✍️مهارت هایی که کودک در این کلاس ها یاد می‌گیرد : ۱- تمرکز و توجه ۲- مهارت چالش و کسب تجربه ۳- حل مسئله و درک از مشکل خود ۴- پذیرش خود با تمام ویژگی هایی که دارد ۵- روبرو شدن با ترس های بیرونی و ذهنی خود ۶- یادگیری مهارت رقابت سالم سه شنبه هر هفته ساعت ۱۸ الی ۱۹:۱۵ 👩‍💼 سمیرا قباخلو روانشناس بالینی گروه سنی : ۶ - ۱۳ سال @kauvianclinic

⛔️ مدام نگوییم: «ایرانی‌ها فلان هستند!» ✍ دکتر_مجتبی_لشکربلوکی تا همین چند وقت پیش؛ ▫️ملت با چوب و سنگ، سگ و گربه‌‌ها را می‌زدند؛ ولی الان می‌بینیم برایشان غذا می‌گذارند و انجمن برای نگهداری‌شان ايجاد شده. ▫️اگر کسی که پشت فرمان کمربند می‌بست را مسخره‌ می‌کردیم؛ ولی الان تا ماشین را روشن می‌کنیم ناخودآگاه اول کمربندمان را می‌بندیم. ▫️اگر خانمی متارکه می‌کرد با نگاه سنگین‌مان اذیتش می‌کردیم؛ ولی الان به تصمیمش احترام می‌گذاریم! ▫️اگر کسی نظر مخالفی داشت، غوغا به پا می‌کردیم؛ ولی الان می‌گوییم خب نظرش این است؛ هرکسی نظرش برای خودش محترم است! [حتی اگر ناراحت شویم دست‌کم خوددارتر شده‌ایم.] ▫️تا چند وقت پیش و در روزهای تعطیل، پارک‌ها و جنگل‌ها تبدیل می‌شدند به سفره‌ای از زباله‌ها؛ اما الان برخی از مردم [نه همه] علاوه بر زباله‌های خود زباله‌های دیگران را نیز جمع می‌کنند. آهسته‌ آهسته داریم تغییر می‌کنیم! شاید هنوز خیلی راه مانده تا به‌ جامعه ایده‌آل برسیم؛ اما همین که آغاز کردیم خیلی خوب است. مرتب نگوییم ایرانی‌ها فلان هستند! ایران یعنی من، یعنی تو. تو مطالعه کن، رفتارهای اجتماعی نامناسبت را اصلاح کن و به من هم یاد بده که همین کار را بکنم، اما با مهربانی؛ نه با نگاهِ از بالا به پایین و با لحنی که: «تو بی‌فرهنگی و من بافرهنگ» (نویسنده: نامعلوم) ☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی نتوانستم نویسنده اصلی را بیابم، اما می‌خواهم چند نکته‌ای به آن بیافزایم. با نگاه به سال‌های دور، متوجه می‌شوم فرهنگ ما مبتنی بر پدرسالاری، بزرگ‌سالاری و معلم‌سالاری بود. همه این‌ها با تمام تفاوت‌های‌شان، در یک چیز مشترک بودند. اینکه یک نفر فکر می‌کند، یک نفر حکم می‌راند و بقیه «فقط» اطاعت می‌کنند. تعریف آدم خوب در گذشته آدم مطیع بود؛ آدمی که در نهایت کارمند می‌شد. اصلا قرار نبود ما فکر کنیم! پدر به جای ما تصمیم می‌گرفت که چه رشته‌ای بخوانیم، با چه کسی ازدواج کنیم، شیخ و بزرگ قبیله تصمیم می‌گرفت که چه کسی باید چه کاری کند و حتی چه عقیده‌ای داشته باشد. معلم بود که ... ما در طول این سال‌ها بسیاری از عقاید و رفتارهای اشتباه را به مرور کنار گذاشته‌ایم. فهمیده‌ایم که قرار نیست همه دکتر و مهندس شوند. بیزنس من یا کارآفرین شدن هم مسیر دیگری است. در طول این سال‌ها، معلمان محدودتر شده‌اند. پدرها منطقی‌تر و محتوای درس‌ها تعاملی‌تر شده‌اند. نسل جدید جسورتر، خلاق‌تر، نقادتر و عاقل‌تر از ماست و به راحتی هر چیزی را نمی پذیرد. این اصلا چیز کمی نیست! این آغاز ماجراست. این را مدیون چه کسانی هستیم؟ مدیون اولین‌ها! ▫️مدیون اولین کسی که به کارتن خواب‌ هم به دید یک انسان نگاه کرد و او را عوضیِ مفنگیِ معتاد خطاب نکرد. ▫️مدیون اولین کسی که به جای لگد زدن به گربه برایش غذا گذاشت. ▫️مدیون اولین نفری که نه تنها زباله خودش که زباله دیگران را جمع کرد. ▫️مدیون اولین مدیر مدرسه‌ای که با معلم زورگوی مدرسه درگیر شد و او را اخراج کرد. ▫️مدیون اولین معلمی که به ما آموخت حرف دیگران را خوب بشنویم، حتی اگر آن را قبول نمی‌کنیم. ▫️مدیون اولین پدر و مادری که پشت بچه‌شان ایستادند و گفتند که اگر می‌خواهی پزشکی انتخاب نکنی، نکن و برو به عشقت عکاسی برس. ▫️مدیون اولین خانواده‌ای که گفت نظر دخترمان شرط است و ما به جای او تصمیم نمی‌گیریم. این آدم‌ها برای اولین بار کاری کردند متفاوت. پس از آن، کم‌کم فهمیدیم که اوه! می‌شود جور دیگری هم فکر کرد، تصمیم گرفت و زندگی کرد. این‌ها قهرمان‌های ناشناخته این سرزمین اند. ما چه می‌توانیم انجام دهیم؟ هر کسی می‌تواند یک معلم/مبارز/خط‌شکن باشد. چگونه؟ آنچه خوب است، آنچه منطقی است را به دیگران بیاموزد و خسته نشود. فرهنگ در طول سال‌ها شکل گرفته است و با یک بار گفتن و نشان دادن تغییر نمی‌کند. مطمئنا فرهنگ پدرسالاری و قبیله‌سالاری با سریال «پدرسالار» و فیلم «عروس آتش» تغییر نکرد اما آن کارگردانان در این مبارزه نقش داشته‌اند. اگر اولین نبودیم؛ اولین ها (پیشروها) را حمایت کنیم. ظرفیت رشد یک جامعه مرتبط است با دادن امکان متفاوت بودن. عجالتا در تنگنای کنونی، ما چهار مسیر در توسعه داریم (لینک) که پیش روی ما باز است. (اول: نیلوفرآبی یعنی خلق توسعه‌های کوچک، محلی و محدود، دوم: نتوکراسی یعنی حل مسائل ملی از طریق شبکه‌سازی، سوم: مشق شب یعنی تدوین و تفاهم پیش‌نویش طرح‌ها، برنامه‌ها و قانون‌ها برای روزی که پنجره‌ای باز شود و چهارم: تربیت نسل یعنی تربیت نسلی توسعه آفرین، آگاه، توانمند و آینده ساز). استراتژی چهارم را دست کم نگیریم. برتراند راسل زمانی گفته بود: «از خودتان انسانیت به یادگار بگذارید و نه انسان، تولیدمثل را هر جانوری بلد است!» می‌خواهم توصیه کنم به تفاوت تولید مثل و تولید نسل (استراتژی چهارم توسعه) بیشتر بیاندیشیم . https://t.me/DrBashardoost

نگاهی به بیماری اجتماعی «کودنی» از دید «دیتریش بونهوفر»، متفکر آلمانی که به دست نازی ها اعدام شد. https://t.me/DrBashardoost

⭕️ تفاوت عزت نفس با اعتماد به نفس بسیاری این دو عنوان را یکی می‌دانند و گاهی آنها را به جای یکدیگر به‌کار می‌برند. اما میان آنهاتفاوت زیادی وجود دارد. اعتماد به نفس به معنای میزان کارآمدی فرد در زمینه یا زمینه‌هایی خاص است. مثل اعتماد به نفس در سخنرانی،در بازیگری یادر رانندگی. اما عزت نفس به معنای میزان ارزشی است که فرد برای خود قائل است. ارزشی که به سخنران خوب بودن، بازیگر ماهر بودن یا راننده‌ی چیره‌دست بودن خلاصه نمی‌شود. به بیان دیگر، فرد دارای عزت نفس، ارزشمندی خودش را در نقش‌ها و مهارت‌هایش نمی‌بیند. او جدا از توانایی‌هایش برای خود ارزش قائل است و اگر به دلیلی آن توانایی را از دست بدهد، زندگی‌اش بی‌معنا نخواهد شد درحالی که بسیارند افرادی که از اعتماد به نفس بالا و عزت نفس پایین رنج می‌برند. آنها به دلیل عدم احساس ارزشمندی، مدام با به نمایش گذاشتن توانایی‌های‌شان، سعی می‌کنند به دیگران نشان دهند چه وجود ارزشمندی دارند. آنها با افزایش روزافزون مهارت‌های‌شان، در مسابقه‌ای ابدی با دیگران، می‌خواهند خلاء ناشی از کمبود عزت نفس خود را پر کنند https://t.me/DrBashardoost