Nima Mohyeddin

روایتی از سکوتِ نخستین و حضورِ گربه‌ها ​در دلِ این هیاهوی نامتناهی و آشوبِ برخاسته از توهمِ مالکیت، گربه‌ها حضورِ نابِ سکوتِ نخستین‌اند. آن‌ها آمده‌اند تا به انسانِ شتاب‌زده و در بندِ دویدن، اصالتِ «بودنِ خالص» را هشدار دهند. ​در ژرفای حکمتِ کهن، ماه پاره‌ای جداافتاده از همین خاک بود و گربه، این موجودِ زمینی، پیوندی پنهان و شگرف با ماه دارد؛ پیوندی که آینه‌دارِ عمیق‌ترین لایه‌های روان و ناخودآگاهِ ماست. در این آیینِ دیرینه، او از نیروی ماه و شعله‌ی سیاره‌ی زهره بهره برده است؛ ماه، غرایز و جریانِ زمینیِ وجودش را بیدار می‌کند و زهره، لطافتِ مهرورزی‌اش را صیقل می‌دهد. گربه‌ها با این پیوندِ کیهانی، امانت‌دارانِ رازهای درون و عواطفِ جاریِ هستی‌اند. ​اگر گربه‌ها را فرشتگانِ این خاک می‌دانیم، نه از آن روست که بالی برای پریدن دارند، بلکه از آن جهت که گوهرِ درونشان را به بندِ هیچ وابستگی و قفسی نمی‌کشند. فرشته‌بودن در مرامِ آن‌ها یعنی زیستن در نهایتِ رهایی؛ یعنی هم‌سفر بودن با تو، در عینِ اسیرِ تو نبودن. آن‌ها تجسمِ زنده‌ی نیروی خاموش در نقطه‌ی صفرِ زمان‌اند که با چشمانی لبریز از سکوتِ ازلی، راهِ بازگشت به خویشتنِ اصیل را پیشِ روی ما می‌گذارند. ​فرشته‌ی زمینی بودن یعنی چه؟ ​گربه باری از گذشته بر دوش نمی‌کشد و فردایی را به گرو برنمی‌دارد؛ او معنای محضِ «اکنون» است. ​او در کنارِ توست، اما ملکِ طلقِ تو نیست؛ حضوری است فاقدِ زنجیر و مالکیت. ​چشم‌هایش آینه‌ای است که بازتابِ همان سکوتِ نخستین را به جان می‌تاباند؛ سکوتی که پیش از هبوطِ نام‌ها و زبان، وطنِ جانِ ما بود. ​گربه‌ها بر این خاک قدم برمی‌دارند تا ما بیاموزیم چگونه بی‌هیچ تقلا و زحمت، نفس بکشیم و تنها با «بودن» حضور یابیم. آن‌ها فرشتگانی با جامه‌ی نرمِ سکوت‌اند. ​اکنون باید پرسید: در این شلوغیِ پرهیاهوی روزمره، آیا ما تابِ تحملِ این همه رهایی و سکوتِ زنده‌ای را داریم که در ژرفای چشم‌هایشان موج می‌زند؟ 👤#نیما_محی_الدین @Nima_Mohyeddin