( مبارک نصیری ) شعر و نوشته

شێعرەیل بڵۆ کەم خونێن ناو شێعرەیل کووتا ، دەسۆ تەنگە بڵۆ بڵۆ میا کوڵۆ کووتا دەنگ ئڵارێم شعرهای بلند کم خواندە می شود شعر های کوتاە دستشون نمی رسد بلند بلند باید کوتاە حرف بزنیم ! ( مبارک نصیری )

دوعا کەر دِئاخر شەو حساو شەلێ درئەورد میا بۊنی رووزەیل ڤر ئژ ئاسک و ئێمکە دێ هیچ نڤت ژنا ها ڤ ئی هەمێ چێیەیلە فگِر د کرد چنێ ماڵ چنێ هەمە چی راسی تۆ چتەور سر  ئژەو دِ درەوردی ؟ ژنا دەور سرێ دا پیا نڤێیێ پیا چوویی ! ( مۆبارەک نەسیری )

**مِردِن دِ ڤلاتِ مِ دوو ڤِ تەوقێ کەفێ دِ مِلِت چ بخوازی چ نە مەنِن ڤِ بەنێ بنە!** مُردن در دیار من طوقی است کە به گردنت می‌آویزد زندگی به مویی بند است! #موبارەک‌نەسیری

شەو مەی دۆتِ فرە رەنگینێ ئەرازەنە ئەو برمێەیل ساف لەو  و ری و دەم و دنۆنێ ـ چی گوروە، خڕ جۆمێ سێیێ هە د ڤرێ خوێ پوشیەسێ زۆنێ ڤ ریێ ک چییە ئەو دوما نێئەڵگەردی! مهتاب دختر بسیار زیبایی آراستە با ابروهای صاف لب و چهره و دهان و دندان گرد ، همانند گربه پیراهنی سیاه برتن خودش پوشیده می داند راهی که رفته است بر نمی گردد ! ( مبارک نصیری )

چ رووزەیلۆ چ شەوەیل چ سالەیڵی ک میا بچوو تا تۆ ڤ دی بیای زۆنم نشۆنِ کلکەیلێ  ئایمەیل چییەک نییە هەر کەسێ خوەیە ئەما میا بزونی چنێ دڵم ڤەرت تنگە ! چە روزها چه شب ها چه سال های که بایدبگذرد تا تو به دنیا بیایی می دانم اثر انگشت ٱدم ها شبیه هم نیست هر کسی خودش است اما باید بدانی چه قدر دلم برایت تنگ شده است! ( مبارک نصیری )

روزی می رسد ، روزی از هیچ چیز ناراحت نخواهی شد برادرت از هم می پاشد و تو غرق بال های سوخته ی دیگری! بر ان بوسه می زنی احساست را به منصه ی ظهور می رسانی کسی نمی داند چه قدر باید بمیری تا بیشتر زنده بمانی !

نقدداستان طالع وگردو از مبارک نصیری در تلگرام انجمن ادبی چکاوک منتظر نقدها وتحلیل وزین شماهستیم https://t.me/+QeMLyKlYLQxWNoRd

خوابم برده بود، یاد داشتی بالای سرم بود.مدتی بود که دیر تر از خواب بلند می شدم.زود بلند شدن و صبحانه خوردن چیزی جز اضافه وزن نبود. هنوز یاد ان چند روزی می افتم که یکی دو روزی هیچ نخوردم در عوض چنان لاغر و تکیده شدم که نگو. به سرعت از پله های ساختمان سیزده طبقه ی شهرداری پایین رفتم .زدم بیرون. باورم نمی شد این همه سبک شده باشم. خوشم می ٱمد بیشتر راه بروم. هر روز زانوهایم درد می کرد‌ و به ٱسانی نمی توانستم خودم را از میان جمعیت تهران سُر بخورم و پیش بروم. هم می شد بترسم که چرا لاغر شده ام و هم خوشحال بودم که به راحتی یک اسب رها شده می توانستم بدوم. کجا را داشتم جز کتابخانه ای که وقتی به ان جا می رفتم ،این همان تفاوتی بود که مرا به تربیت اولیه ام بر می گرداند. کودکی هایم،وقتی که بزرگ شدم ، ٱشناییم با بوستان و گلستان سعدی ، و پدری داشتم و بی ان که مجبورم کند مرا علاقه مند به کتاب و کتاب خانه کرده بود .امروز هم یکی دو کتابی بردارم و نگذارم این ادمی که این همه انسانیت به خوردش داده بودم زیر چنگال های بی توجه زندگی ،زیر دست ادم هایی که فقط خانه روی خانه می ساختند و پول و سرمایه جمع می کردند تا از رقیبانشان عقب ننشسته باشند. عقب نمانم. گاهی فکر می کردم اگر متانت به خرج می دادم و برای کسب درامدی بیشتر نبایداین شغل ساده را می پذیرفتم چه خدمت بزرگی به خودم کرده بودم. حالا این همه خود خوری نمی کردم .اخر مرا چه به نگهبانی و کارگری . حالا نه این که خودم را از کار گر ها بهتربدانم. کارگری هم در جای خود ارزش خود را دارد. مجموعه شعرم را تازه چاپ کرده بودم. صاحب کارم نام مهندس را با خودش داشت و حالا اخرین جلدکتاب شعری که از من مانده بود می خواست ، او هم برای دوست دخترش که تازه عکسش را به من نشان می داد. و زن خودش بلند فدوقشگ و زیبا تراز ان بود که ٱن یارو دخترکی چاق و تپل را به او ترجیح بدهد. بد بختانه حتی پدرم هم بهم گفته بود این مرد ها هستند که خیانت می کنند. ان ها تنوع طلب اند. حقوق امروزم را مهندس بهم داد ، همین قدر هم حقوق بازنشستگیم می شد ، همه اش حوله می دهم برای خانمم تا قسط های بانگ را واریز کند. و کمی هم برای خودم بردارم . امروز من می توانم مرغ بخورم ٱشپز شمالی است و همراه مرغی که درست کرده گردوی زیادی در ان ریخته است . نصف غذا را میخورم و نصف دیگرش رابرمی دارم . یک پیچ خیابان و ساختمانی که از پایین به زور طبقه یبالایی اش را می بینی زنی چاق و پا از ریشه کنده شده روی ویلچر دوباره چشمش به من می افتد . به او سلام می کنم. ــ نصف این غذا را من خورده ام. : عیبی ندارد تو هم مثل برادر خودمی. یاد داشت را بر می دارم و به ان نگاه می کنم .بایدبروم ، ناهار مهمان کسی باشم . ان را به پیام گوشی عوض می کنم . اگر می توانی کمی از ان غذا را بیار ! بدنم سنگین است و از جایم نمی توانم تکان بخورم . کاش می دانستم ان روز چه طور لاغر شده بودم ! ٔ( مبارک نصیری ) https://telegram.me/sheroneveshteh

تحلیل شعری از جناب مبارک نصیری در انجمن ادبی چکاوک.منتظرحضورسبزتان هستیم https://t.me/+QeMLyKlYLQxWNoRd

بە او کە مرا بە خودم بر گرداند ! گاهی حرف هایی شنیده ای که همه ی فکر هایت را به هم بریزد؟ من چنین بلایی به سرم ٱمد. چنان مغرور ، شیفته راهی می شوی که فکرمی کنی همه ی دست نیافته هایت را به دست ٱرده ای. چه کاره ای؟ ــ منظورتون شغلمه؟ : نه منظورم ٱن چیزی است که تو را مشغول کرده. ــٱری دارم نقش یک نویسنده را بازی می کنم. : پس شما بازی گرید؟ ــ نه نه اشتباه نکن می خواهم کاری را شروع کنم که کار ِ من نیست. : میشه کمی توضیح بدهید؟ ــ مثلا من شاعر بودم ، حالا هم هستم . اما حالا فکرمی کنم شعر کاری را ازپیش نمیبرد . : یعنی چه ؟ مگر شعر باید کاری از پیش ببرد مگر بااین شعر یا داسنان نویسی می خواهند یکشبه همه چیز را به هم بریزند و دنیا راعوض کنند ــ پس کار شاعری یا نوسندگی چیه ؟ : همه ی هنر ها کارشون یک چیزه؟ ــچه چیزه ؟ :این که نشون بدن ــچه نشون بدن : درد ها را، شکل ها را .ندانستن، بد فهمیدن، این که کتاب ها زیر دست و پای ٱدم ها دارند لگد می شن این که نمی فهمی چه کتاب هایی را بایدبخوانی. این که کتاب ها قبل از ٱدم ها می میرند ــ چه چیز سبب شده این حرف ها را بزنی. : خودم هم نمی دانم ــ پس چتە ؟ :افتادم دنبال زبان ٱبا اجدادیم ــاین زبان مال کیه؟ : مال خیلی وقته. شایددنباله ی ٱن گونه گویش های دوره ی مادی وپهلوی است. ــحالا چرا ناراحتی؟ : چون زنده کردن این زبان کارسخیه ــ پس چرا دنبالش میری : به قول یکی از شاعران خودمان چون زبان پدران و پدر بزرگان ما بوده . ــ مگر چه عیبی داره : این واژه ها و زندگی ٱن موقع به هم می ٱمدند. ـ چه طوری؟ : مثلا واژه ی"درێوەنی" بە کسی می گفتند کەفصل "درێو" محصول می رفت و بایک "داس " ٱن را درو می کرد. حالا ممکن است آدم ها یادشان رفتە خودشان این کار را می کردند . یک ماشین بزرگ به نام " کاموا " می اید و ان کار را در حجمی گسترده و در در زمانی کوتاه کار رابه انجام می رساند نه خبری ازمرد درو گر هست و نه خبری از داس و نه ازدرو . ــ نگرانیت در مورد شعر وداستان چە بود ؟ : اها خوب یادت ماندە. شعر هم مثل همین کلمات جامانده است که روزگارشان عوض شده.نه خبری از ان عاشق و معشوق گذشته است نه خبری از می و سبو ،کسی باورش نمی شود این حرف ها مال امروز باشد. این ها هم مثل گویش های گذشتگان فقط یک حس شاعرانگی به ان ها داریم. داستان نوشتن هم همین طور شده. دیگر کسی نمی تواند همه ی راه کارهای داستان را مراعات کند ،مخاطب امروز حوصله و وقت و زمان گذشته راندارد. چه طور دلت تنگ نمیشود که همه چیز ازدست رفتنی است. ــ حق با شماست . من هم حس و حال تو را پیدا کردم : ما در زبان فارسی مثلی داریم " کاری کن نه سیخ بسوزه نه کباب" .گذشته ات را نگاه کن و ٱن را بشناس و از ٱن حس شاعرانگی لذت ببر و از طرفی هم چهار چشمی مواظب دنیای امروزت باش که همه اش مال دیگران نشود همه چیز درتغییر و تحول است ! ( مبارک نصیری ) https://telegram.me/sheroneveshteh

نامەێ ڤەر خوەم ! سڵام ! ڤ تونم خوەم ! ڤەزت چ تەورە؟ ئژ دۆنەڤێلا خوازم نامەێ ڤەرت بنیسنم . راسێ خوازی ئژ زیڤێلا دێ کەس ڤەر کسێ نامە نێنیسنێٚ. ئێمکە دێ تلیفۆ یەتیە . مەردم دِ ڤِ گووشی پیام ڤ یەک دن . ئێمکە هەین دِ کوورا؟ دِ کوو بینمێت؟ تۆ هەم جا خودا گرتینە . ئڤی ئژ رگ مل ڤ مِ نزیکترە ؟ تۆ هەم خوەمی. نەکە هێ خوەت خودای و مِ خەڤەر ناشتم. تاکەگڵێ ئژێت بێ خەڤەرم .ئژ یاێم دِ چوو حواڵت بپرسم . نێزونم زونی ئایمەێل ڤِ گەردِ تۆ چنە دن یەنێ ڤِ گەردِ خوەو ؟ یێگل یەکێ دیم ها چنە دیا. ڤتم یە چشە ؟ ڤتن قرت دارە ڤِ گەرِ خوێ ها حسەو کرێ. ئێمکە مِ هە حەرفێلێ دێرم خوازم ڤِ تۆ بەشمەو ، یعنێ ڤ گەردِ خوەم. ڤەتێ ئایم ەا چنە دێ ڤ گەردِ خوێ دمتڤە کرێ. دەنگێ نئشنێووی ئەما زونی ەا چنە دی. ئایمێ کِ سیگارگیشێ ڤاسرێنگی ئەڤرێ تۆخیاڵ کری ڤیرِ ڤسەی هە لا؟کێ ؟ همەێ ڤەختێ چیێی نیسنن ەا ڤِ گەردِ خوەو فکِ کرن. ئژ یە کِ ڤەختت گرتم بوەخش هەێ ئشنە خوەسم حواڵت بپرسم ڤِ گردت چنە بم ! ( مۆبارەک نسیری )

با سلام خدمت اعضای محترم کانال. برای خواندن نوشته‌های کُردی، با این لینک وارد شوید. https://t.me/+A1QkLI3dhXA2NDJk

نێزۆنم ئێڤە دِ کۆچِکی مەتەڵ ڤەرتۆ ڤتنە یا نە ؟ مِ باوکم مەتەڵ نێڤت. ساڵفە تیاورد. ئایمیل دۆنا خواو دەسِ کەم نێگرن ڤِ لا خواو بێشتر ئژ عەقڵو مایە دِنن. داڵکەڵ هەم مەتەڵ دِ ڤتن. متەڵیڵ هێ یانەسان بینِ ڤ دمتقە و داستان. دِڵ ئڵ عەقڵ زوور گرت یە سا ژنەڵ چێو حسێڤ کوور کەفتنە ئەوو نووا! نێزۆنم مەتەڵِ "خەر و گایار" ئشنفتنە یا نە؟ یە کِ رواڵە نۆنیڵەی گایارە خوەرن. ئژ ئێمکە تا ئاسِک هەم فرە بدمۆ ئژ روالەە نیای. ئاونی هەم منەی چێیی ڤەر خواو دِکِردن. نێزونم ڤەر چە هەر کِ فقیرترە ئشێمن دروزنە، ڕنبازە. دێ نێ ڤشێمن ئاونە کِ فرە دێرن ، ماڵ و ماتووڵ نانە ئڵ ێک ، بچەلاو  خوو زنەی کرِن، ئی همە پیلە ئژ کوو ئاوردنە؟ ( مۆبارەک نسیری ) https://telegram.me/sheroneveshteh

ئێمڕوو ڕووزێکە جوورِ هەڕوو. ئەفتاو گز کردێە ئڵ زمی. هەڕ ڕووْ هەسەێ، ئژووتا قەدرێ نێزونێم. ئەفتاو کِ دێ، زمی ڤیڕِڤیرێ دِچوو، شەو مینێ، دووارە ڕووز دوو. ڤرئژ ئێمە هەم بێەسێ. هە دێ  ئی زمین و ئی ئایمەیلە دِ جایێ‌تر هەم بووواو. کێ زونێ کێ خەڤەر دێرێ؟ دو بئت ئژ باوکم ( ملا تهماس ) وەرتو نیسِنمٕ:   بسی گویند بە منظومات آباد ز حیوان و گیاهش بهره‌ای داد زمین هم دانه‌ای زان اختران است بَرِ پیشینیان شهرت جهان است! ( موبارەک نەسیری ) https://telegram.me/sheroneveshteh

هێگوا دۆناس. باوکم کەفت ئەو نووا؛ مِ ئل پشتِ سەرێ.  ها دچی ڤەزِ دەرسیم بپرسێ. ڤیر کرد ئڵ مۆئەلمه ڤت: چتەوره ؟ - هیچ   خاس نیه، نێزانی چه بنیسِنێ" باوکم ڤت: خەتێ هێگوا خووه. - "چەفت بەنه نەقاشیان کێ " یایم تیای، فێرِ کەلەمە دکردم هئ چی خوەێ د نیسەنِمئ. جەم و منهام خوو بی. هفزیاتم فرە تەریفێ ناشت. سەرێ قوینێ داشتم ئو مەس‌کار بیم ئەو کەس زوورم ناشت. ئژ ئەولا کە یەتێم دڵم هئ ڕپ‌ڕەپ دِکِرد نۆوا باوکم بکۆشێکەیم. - یانه هیچ سەرۆ نێاو. ساڵِ سڤم کەفتم ژێرِدەس ِ"موحسن پووڕ " حورووفەیلِ بێ‌سدا چی دَرێ مینن  ئەر لەولا ناشتووئن نئتونن جم بخۆرن.  حروفەیل سدادار لەولا ئی دَرە سان. همە ئی ساڵەیله کِ مۆعەلمی کردم ئەو قسئ باوکمه هە ڤیرم. - " یانە هیچ سەرۆ نیاوو" ( #مۆبارەک_نەسیری ) https://telegram.me/sheroneveshteh

امروز سعی کردم چیزی ننویسم.دیشب که می خواستم کمی آب بخورم و بخوابم دیدم پیچ لوله آب باز است و آبی از آن ها نمی چکد. - چی شده چرا آب نمی آد. : شیر های دست شویی کاملا خراب شده اند و به همین خاطر شیر آب را بستم. اولین چیزی که به ذهنم رسید این که فردا بروم و پول سهام عدالت سهم این شیر آلات را که این مدت هاست خراب شده اند بپردازم. این هم یک نوع عدالت است که به ان ها توجه کنیم.رفتیم و درست کردیم و بر گشتیم. به همین خاطر امروز دیگه وقت نکردم چیزی بنویسم. البته استادی که داشت شیر آب ها را درست می کرد مجبور شد کار دو نفر دیگر هم راه بیندازد . من خودم هم راضی بودم کار آن ها جلو بیفتد یکی شون راننده ی تاکسی بود و اگر کارش انجام نمی گرفت مسافرانش مجبور بودند شوار ماشین دیگری بشوند بیچاره او هم دویست سیصد تومان از این سهام عدالت را نصیب شیر آب حمامش کرد .امروز جمعه بود و باید شست و شوی درست و حسابی انجام می دادند.به همین خاطر مجبود بودم صبر کنم که کار او هم تمام شود . دومی هم با پسرش آمده بود و می خواست زود تر به خانه بر گردد و من هم گفتم کار این را هم راه بنداز . خلاصه کار ان ها تمام شد و کار من هم تمام شد خانه آمدم و با یک آچر فرانسه شیر ها را به لوله وصل کردم . به همین خاطر من دیگر وقت نکردم مطلبی بنویسم. یاد یکی از پیر مرد های فامیل افتادم؛ می گفت این فامیل ما هم ه اش می خوابند و هیچ کاری نمی کنند گفتم من که معلم بودم . سی سال زحمت کشیدم از این عشایر به ان عشایر از این روستا به ان روستا از این مدرسه به آن مدرسه دو سال هم اخراج شدم خون سردانه گفت این ها کار نیستن ( کشت خرّه ) درو( هوله ) و ( تیلک ) این ها کار هستند .حالا من پیش خودم فکر می کنم این نوشته ها که نوشتن نیستند . پس این معلم ها و ملا ها که از صبح تا شب در حوزه ها و مدارس درس می دهند چه کاره اند ؟ - هیچ این ها وقت مردم را تلف می کنند.‌این درس ها به چه دردی می خورند وقتی از نظر کشاورزی و دامداری عقب مانده ایم به نظرتون ما چکاره ایم‌. امروز دنبال کار های خودم بودم به همین خاطر من هم وقت نکردم چیری بنویسم‌.چیز نوشتن که کار حساب نمی شود. ( مبارک نصیری ) https://telegram.me/sheroneveshteh

داستان هفته به قلم《 اوسا صحرا》انجمن ادبی چکاوک منتظر قلمهای وزین ونگاه کاوش گر شما هستم زمان نید امروز چهارشنبه تا ساعت ۱۲ شب گروه تلگرامی انجمن ادبی چکاوک https://t.me/+QeMLyKlYLQxWNoRd

نویسنده ها و شاعران دودسته اند .۱ -آن هایی که قبل از این که به رحمت گور بروند با پول و دارائی خود، شعر ها یا نوشته ی خود را چاپ می کنند ، اگر فروشی هم نداشته باشند نوشته های خود را با چشم خود می بینند که چاپ شده است.۲ - آن هایی که با سختی زندگی می کنند و اگر نوشته ای هم داشته باشند بعد ها اگر ارزش خواندن پیدا کنند دیگران می گیرند و می چاپند. اصلا این نوشته را خوب است که ادامه ندهم چون خودم هم نمی دانم چه می خواهم بنویسم. یکی از دلایلی که صادق هدایت خود کشی کرده اند این است که صادق هدایت نمی توانست بنویسند هم خودش شاید حرفی برای گفتن نداشته و هم این که زبان فارسی به سطحی از گفته ها می رسد که دیگر نباید و شاید هم نمی شود ناگفته های مردمش را با آن بنویسد.این زبان مال مردمی است که سکوت را بیشتر می پسندند.شاید هم مشکل این زبان آن است که نمی گذارند زبان های دیگر مثل زبان موسیقی ، رقص ،نقاشی بتواند زبان مردم باشد. وقتی دیگر زبان ها به سمت خاموشی می روند زبان گفتاری هم ان تجربه ی کافی را به دست نمی آورد. در گذشته هم زبان فارسی به ویژه شعر ، موسیقی، و رقص را در لابلای کلمات گنجانده شده چرا که خدای این سرزمین نخواسته است کسی بخواند و برقصد . رقص گناه بزرگی است و آواز، عرش اش را به لرزه در می آورد.و اگر هم آوازی شنیده می شود باید همراه کتاب هایی باشد که او فرستاده است پس حزن زیبا تر از هر آواز دیگری به دل خواهد نشست. و این است که ترانه ای بومی از پشت کوه های البرز می تواند این ساختار کهنه را به هم بریزد و مردمانی که باید در سوگ کشته های این سال بنشینند و مویه بیاورند بال افشان سرود نشاط و شادی سر می دهند هنر و ادبیات شکل پیدا خواهد کرد و هر هنری به هر شکلی خودش را نشان خواهد داد او می خواند ، من می نویسم و آن دیگری می نوازد و می رقصد.هنر ها چون چشمه هایی به هم می پیوندند زندگی شکل می گیرد و به حرکت در می آید ! ( مبارک نصیری ) https://telegram.me/sheroneveshteh

بی قرای همیشه قبل از اینکه بخواهم در مورد بعضی موارد مطلبی بنویسم اول سعی می کنم اطلاعاتی در آن ضمینه پیدا کنم . دراینتر نت ، این کتاب خانگی، سرچ کردم در مورد بی قرای فهرست زیادی داده شد که کدام یک را انتخواب کنی . بی قراری بعد از جراحی عمل قلب.این چیزی بود که مرا به سمت ان کشاند فقط چند خطی در باره آن خواندم .وجود ناراحتی های ما همین افسردگی و آضطراب است. بعدش هم هیچی جز جدول ها و مقالاتی که متاسفانه نه من حوصله پیدا کردن ان ها را داشتم و نه وقتی برای خواندن .اما همان چند سطر اول تاثیر خود را گذاشت که حالم بهتر شود. هدف از همین مقاله ها همین است که بدانیم بعد از عمل جراحی باز احتمال افسردگی این مسائل هست. قبل از این که من تشریف ببرم و عمل جراحی کنم دوستی فرمود که می توانی با خوردن سیر راه عروق قلبی را باز کنی ، احتیاجی به عمل جراحی نیست. و باز شنیدم که دوستان می فرمودند این عمل جراحی هم مدت زمان خاصی دارد و ان رگ و ریشه ای که از پا گرفته اند فقط برای یک مدت زمان است . خلاصه متوجه شدم که دانستن هم خوب است که آدم از موصوع درکی پیدا می کند و در عوص ما را افسرده کند .اگر بی خیال باشید بهتر است.اطلاعات در عین این که به آدم دانش می دهد به همان اندازه هم اضطراب ایجاد می کند . اطلاع نادرست و ناکافی به ضرر ادم تمام می شود.. همین چند روز پیش مطالبی در مورد ورزش نوشتم که چقدر انسان را امید وار می کند و فکر کنم در مورد طبیعت هم مقداری قلم فرسایی نمودیم. رفتن به استخر ما را واداشت که دست و پایی بزنیم و جالب این جاست که وزن بدن انسان در این ماده ی حیاتی یعنی آب چنان سبک می شود و سرخوشت می کند که بی اختیار در داخل آب بالا و پایی می پری . وزن کم است حرکت به راحتی انجام می گیرد کاری را که در خشکی نمی توانی انجام بدهی در آن جا در اب استخر به راحتی صورت می گیرد. ما از خوشی آن قدر دست ها و پاهایمان تکان دادیم که مفصل زانویمان چند روزی است درد می کند . همه این ها از نا آگاهی است .این ورزش ها و این دویدن ها همه اش از ترس مرگ است. هر سن وسالی زمان و میدان خودش را می خواهد ما در سن هفتاد سالگی انتظار داریم مثل جوان ها از خودمان حرکت داشته باشیم همچنین چیزی امکان ندارد و با زور مربی هم به جایی نمی رسیم. این حرف های من ممکن است اشفته گویی داشته باشد ولی تجربه هم خودش معلم بدی نیست. می شود با ان کنار آمد ولی با مرگ که نمی توان جنگید . هر انسانی تولد و اوج و فرودی دارد پیری به ثمر رسیدن است خاک شدن و دو باره بر آمدن خودت هم که زنده نشوی نوبت بچه های توست.این بار آن ها هستند که این را ادامه می دهند تا کی تا چند شاید خدا هم خودش نمی داند .چون هست خودش هم به همین ورزش ها ادامه می دهد ! ( مبارک نصیری ) https://telegram.me/sheroneveshteh

آدم ها وقتی توی خانه ی خودشان هستند دست از پا خطانمی کنند احتیاجی هم نیست چشمشون دنبال چیزی بگردد. خودش حافط خانواده هست و دوست دارد بقیه هم به او گوش بدهند و زیاده خواه نشوند. اما وای به حال آن روزی که چند مدتی چند روزی از منزل رفته و در دیار غربت مانده باشی.کسی هم هواسش به تونیست کجا را نگاه می کنی یوایش یواش و آهسته آهسته دیگران هم برایت عزیز می شوند. چه چشم های قشنگی ! چه مویی حیف که زیر روسری خودشون را جمع کرده اند و نمی گذارند که نگاهشون کنی حالا بگذریم از پوشیدن لباس و آرایش های پنهان و آشکار. توی بیمارستان بودم و بیشتر وقت ها روی صندلی می نشستم و مرجعین را نگاه می کردم. حالا می دانم دین و دیانت چه قدر مواظب بندگان خداست که از راه به در نشوند بیشتر کلام های معصومین برای همین مواظبت بر سر زبان ها جاری است.ولی خوب آن ها راه حل هایی هم پیش پای آدم می گذارند و نمی گذارند بندگان مخلص خدا در مضیقه بیفتند .هر یک از شما می توانید سه الی چهار تا زن داشته باشید البته این رسمی است ( بی خش پش ) و اگر در شهری و جایی مدت زمانی بمانی با صیغه کردن می توانی خودت را از آسیب گناه دور نگه داری .مگر ادم گوشت عنتر خورده باشد که از سه و چهار تا زور بیشتری برای دیگری بزند. حالا بگذریم. بنده ی حقیر که زیر نظر پدری تربیت شده بودم که ناظر بر ناکامی او از جنس مخالف شبیه همان داستان گاندی بود و افتخارشان این بود که ما به گناهی آلوده نشدیم. دوره‌ی بیمارستان داشت تمام می شد و ما به خود غیرتی دادیم این چند روز هم صبری پیشه کن تا به خانه ی مقصود برسی. برگه‌ی تسویه حساب بیمارستان را به من دادند تا ان را به بیمه ی ایران ببرم .راه افتادم ازبیمارستان تا ان جا راهی نبود . پله هایی بالارفتم و اتاقی به من نشان دادند که باید این جا بروی. سن من هم کم نبود امدن از پله ها خسته ام کرده بود . رفتم و نشستم برگه را به متصدی دادم در حالی که نفسم هنوز جا نیامده بود دختری پرشور و پر حرارت وارد شد . : عمو چه کاری داری برات انجام بدهم . پسره ی جوان گفت کارش این جاست دارم درستش می کنم. دختر نشست روبه روی من و تنگی شلوارش برجستگی خاصی به او داهده بود به نا گاه مرا به یاد دوری و دلتنگی انداخت هنوز چشم از او برنداشته بودم که دختر متوجه ی نگاهم شد. منتطر بودم همین حالاست که بد جوری به من نگاه کند و از همه بد تر ،از پسر جوان ترسیدم‌ نکند کارم را انجام ندهد . دختر نگاهی کرد و لبخندی زد. او هیچ جا این نگاه خواهشانه به این بزرگی و پر کرامت را ندیده بود . دختر رفت و با یک چایی و یکی از این شکالات های تلخ برگشت.خندید و هیچ نگفت . کار من درست شدو برگشتم بیمارستان ! ( مبارک نصیری ) https://telegram.me/sheroneveshteh/m