دیده‌بان معماری ایران

امادر مشهد، زشت سازه ای که برعکس رسمش، اسمش را زیباگذاشته اند وفضاحتی درمعماری ومهندسی است، باعث کج شدن مسیر قطار شهری و حذف ایستگاه از میدانی پررفت و آمد شده است.

HOW DARE YOY . . .

📌اطلاعات منتشر شده در سامانه انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات، حاکی از آن است که تعداد قابل توجهی از سازمان‌ها و موسسات کشور که می‌توان گفت متقاضیان زیادی هم دارند تا به امروز و با وجود اهمیت مسئله شفافیت هنوز به این سامانه ملحق نشده‌اند. 🔻طبق اعلام حسین انتظامی، دبیر کمیسیون انتشار و دسترسی آزاد اطلاعات حدود ۵۰۰ دستگاه که عمدتا خارج از قوه مجریه هستند هنوز به سامانه متصل نشده‌اند. 🔹در قوه مقننه که شامل شورای نگهبان و مجلس شورای اسلامی می‌شود، تنها مجلس شورای اسلامی به این سامانه پیوسته است. 🔹در قوه قضاییه از ۱۱ سازمان مربوطه تنها یک سازمان که آن هم روزنامه رسمی جمهوری اسلامی ایران است به این سامانه پیوسته است. 🔹نیروهای مسلح شامل ارتش، سپاه و نیروی انتظامی، سازمان صداوسیما و آستان قدس هم هنوز به سامانه انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات نپیوسته‌اند./خبرآنلاین https://t.me/architecturemonitor/1166

حداقل دستمزد کارگر در افغانستان ماهانه 500 دلار آیا شرم کافی است؟

🔳 مسجد جامع ساری، میراث سوخته 🔸آتش‌سوزی مسجد جامع ساری که از آثار اولیه دوره اسلامی در مازنداران است موجب تاسف عمیق همه‌ی دوستداران این سرزمین است. بی‌گمان این اثر یکی از یادگارهای تاریخی ایران اسلامی بوده و هست. از اینکه هنوز مفهوم ارزش میراثی در این کشور درک نشده و آثار ارج‌گذاری نمی‌شوند، بسیار متاسفم. 🔹نگهداری ساختمان‌های میراثی نیازمند سازمان، صلاحیت و منابع خاص خویش است. شوربختانه آن‌قدر هیاهوی مسائل جاری همه‌جا را گرفته که مفهوم اولویت در تخصیص منابع به حفظ و نگهداری اثرهای فاخری از این دست که یادآور هویت تاریخی ملی ماست، فراموش می‌شود. کاش می‌شد اثربخشی میلیاردها تومان بودجه‌های فرهنگی در حد مقدماتی ارزیابی می‌شد تا شاید میراث‌های ایران‌شهری سهم درخورتری می‌یافتند. 🔸به هر روی، به سهم خود از تلاش‌های آتش‌نشانان عزیز و تمام مدیران استان در کنترل آتش و جلوگیری از تسری گسترده‌ی آن به بازار نرگسیه و اطفای آن سپاس می‌گویم و آمادگی وزارت متبوع را در بازسازی این اثر که بیش از ده قرن مسجد مسلمانان و سجده‌گاه مومنان بوده و ثبت تاریخی است اعلام می‌دارم. بی‌گمان بازسازی این گونه آثار بسیار پیچیده‌است. از یک سوی باید اصالت اثر محفوظ بماند و از سوی دیگر باید با بر میزان پایداری و تاب‌آوری آن با تجهیز به فناوری‌های نوین افزوده گردد. 🔹امید که مدیریت بازسازی در اختیار اشخاص صاحب صلاحیت از معماران برجسته ایران قرار گیرد و از هر گونه اقدام شتاب‌زده و اندیشیده نشده خودداری گردد. ما در ایران هم تجربه بازسازی مجلس دوره مشروطه و ارگ بم را داشته‌ایم که در آنها از اصول بازسازی آثار تاریخی تبعیت شده است و هم نمونه‌های ناموفقی را داشته‌ایم که در جریان بازسازی خط تاریخی گم شده و اصالت اثر مخدوش گشته‌است. باید به هوش بود که بازسازی این اثر سترگ در غوغای روزگار از دست صاحبان صلاحیت خارج نگردد. 🖋عباس آخوندی - ۲۲ تیرماه ۹۷

آیا بر تخریب تاریخ، تعمّد دارید؟ بجای ممانعت از توسعه در بافتهای مخروبه شهری، به فکر میراث شهریاران باستانی ایران باشید، ای.... https://t.me/reesjomhoormiras/4985

مسابقه ای برگزار کرده اند که: - رئیس دانشگاه و رئیس دانشکده معماری دانشگاه اصفهان عضو هیأت داوران آن هستند. - حسب شنیده ها؛ یکی از داوران محترم در محل داوری حاضر نشده و کارهای مسابقه دهندگان را شرفیاب حضورش کرده اند. - عکس ها نشان می دهد که در محل داوری تعدادی افراد نامربوط حضور داشته اند. - بر اساس مدارک؛ زمان مسابقه را اول یک ماه اعلام کرده اند، و درست بعد از اینکه مهلت در حال اتمام بوده ( 48 ساعت قبل) یک ماه دیگر ( بله درست خواندید، یک ماه دیگر، یعنی صددرصد) به این مهلت افزوده اند. - شواهد حاکی است مسابقه دهندگان از همین افزایش غیر معمول و مشکوک مهلت مسابقه پند نگرفته اند که این مسابقه کلا پادرهواست و نباید شرکت کرد. باز هم شرکت کرده اند!! - اخباری درز کرده که گویا همان داوران و شخصی که در انتها معرفی خواهد شد، در تقاضای تمدید مهلت و موافقت با آن موثر بوده اند. - خوب، با این اوصاف برنده این مسابقه چه کسی است؟ آفرین! معاون پژوهشی همان دانشگاه هنر اصفهان، که همکار دونفر از داوران است. خدا رحمت کند کسانی را که مردند و این روزگار سترگ گروتسک وار را ندیدند! .

. ما مُرده ایم هنوز اما تنهامان گرم است. .

دیده بان معماری ایران

موضوع خوبی است، امید است که خوب هم پرداخته شود.

به بعضی از برنامه های پرسروصدا و ظاهرا مفید و منطقی در سطح ملی که دارای اسناد مصوب هم هست و حتی پشتوانه های ظاهرا علمی هم دارد و مقالات و کتابها و نشست های تخصصی و همایش هایی از آن حمایت می کند، اینگونه هم نگاه کنید: مدیرانی هستند که خانواده های خود را به آن سوی آب ها فرستاده اند و خود خوب میدانند که جایگاهشان موقت است. اینگونه مدیران برای آنکه وقتی رخت سفر بربستند و ما را تنها گذاشتند و پرکشیدند، پایگاهی علمی در دانشگاهی یا موسسه ای علمی داشته باشند، به رزومه نیاز دارند. شهرهای ایران، بهای رزومه پر کردن مدیرانی می شود که دلی در گرو این شهرها ندارند. شهرهای ایران ویران می شود تا صفحات رزومه این آقایان، با رویکردها و روشهایی که هیچ به درد این دیار نمیخورد و مال همانجایی است که همسر و فرزندان آقای مدیر محترم سکونت دارند، پر شود. شهرهای ایران فدایی فردای فردی این آقایان است. فریب ظاهر علمی و نام های مردمی و اجتماعی این برنامه های را نباید خورد. این برنامه ها، ممکن است حتی پشتوانه مطالعاتی نظری ( با مبانی دیگران) یا تطبیقی ( با نشان دادن مناسبت برای اوضاع و احوال و شهرها و فرهنگ های دیگر) داشته باشد. اما مسلّم است که برای "اینجا" و "اکنون" مناسب نیست و جز خرابی به بار نخواهد آورد. تجربه هم همین را نشان می دهد. مقاومت در برابر این روش ها و رویکردهای بیگانه، تلاش برای به دست آوردن روش ها و رویکردهای "اینجایی" و "اکنونی"، جهادی است حادّ و اکبر. بازخوانی اندیشه ایران شهری از سنخ همین جهاد است. و اینکه چه چیزی از سنخ آن ویرانگر رزومه پرکن است، خود شما بهتر میدانید. بُوَد آیا که دست از مصرف ساخته های دیگران برداریم و خود به آفرینش آنچه به آن محتاجیم، بپردازیم؟ .

کمیته اعتلای معماری ایران از موضوعاتی است که در آینده نزدیک در دیده بان معماری ایران به آن خواهیم پرداخت؛ مفصل و نقادانه. . .

✏️کمیتۀ اعتلای معماری ایران نگار صبوری چو تیره شود مرد را روزگار/ همه آن کند که‌اش نیاید به کار سوم تیر ۱۳۹۷ وزارتِ راه و شهرسازی نامه‌ایی به انجمن صنفی مهندسان معمار و شهرساز و نهادهایی دیگر فرستاده بود با موضوعِ «تشکیلِ کمیتۀ اعتلای معماری ایران». در این نامه وزراتخانه از انجمن درخواست کرده بود برای این کار نمایندۀ آگاهی با تخصصِ معماری معرفی کند. شاید وزارتخانه «تشکیلِ کمیتۀ اعتلای معماری ایران» را درمانی برای اوضاعِ نابسامانِ معماری قلمداد کرده بود. اما پیش از آنکه چنین کمیته‌ای تشکیل دهد باید می‌پرسید: آیا این درمانی برای آن درد است؛ آیا وزارتخانه از پسِ چنین کاری برمی‌آید؛ چنین حرکتی ناگزیر جریانی فرمایشی نخواهد ساخت؛ آیا کمیته‌ها و جلسات برای تأمل دربارۀ این موضوع کفایت می‌کنند. برای آنکه راهِ بحث باز بماند لحظاتی پاسخ‌های بدبینانه به این پرسش‌ها را کنار می‌گذاریم. این چنین این اقدامِ وزارتخانه را راهی برای تزکیه و تطهیر نخواهیم دانست. یا گمان نخواهیم کرد که این مجالی است برای سخن گفتنِ پیاپی دربارۀ فاجعه‌ای چندان که مهابتِ آن از دست رود. اما برای آنکه به طریقِ تأمل نزدیک‌تر شویم باید پرسش‌های آشکارِ نخست را هم خاموش نگاه داریم. تا مگر به پرسشی پی‌ ببریم که بنیانِ چنین پرسش‌هایی است. اگر در صورتِ موضوع تأمل کنیم آشکار می‌شود که پرسشِ اصلی ریشه در همان مفهومِ «اعتلای معماری» دارد. برای آنکه اعتلای معماری معنایی داشته باشد باید نخست معماری‌ای باشد که بتوان آن را بهتر کرد. بسیاری خواهند گفت معماری‌ای برجای نمانده و درست‌تر خواهد بود که از احیای معماری سخن بگوییم. اما اگر در این بمانیم ظرافتِ مشکل را در نخواهیم یافت. این فرضِ نخست راهنمای ماست به فرضی دیگر: حتی اگر معماری‌ای داشته باشیم باید معماری را از جنسی بدانیم که مراتب و درجاتی دارد. معماری در هر مرتبه‌ای که باشد، خوبتر یا بدتر، باز هم معماری است. به این معنا معماری را ساختمانی دانسته‌ایم با ارزش‌های اضافی. زمانی که ساختمان این ارزش‌ها را کسب کند از حدِ ساختمان بودنِ خود فراتر می‌رود و به مرتبۀ معماری وارد می‌شود. اما آیا معماری چنین چیزی است. اینجا می‌توان از نتیجه‌ای که هایدگر در سرآغازِ اثر هنری گرفته بهره جست. اثرِ هنری چیزی که ارزشی اضافه (ارزشی زیبایی‌شناختی) دارد نیست. چیز بودنِ اثر بر اثر بودنِ آن استوار است. ساختمان بودنِ معماری استوار به این است که معماری است. درست همین خواستِ تشکیلِ چنین کمیته‌ای آشکار می‌کند که ما معماری را چیزی می‌دانیم که می‌تواند با ساختمان همراه شود یا نه. در این کارگاهِ ساختمانیِ کلان همین منظر است که تحققِ معماری را ناممکن می‌کند. همین ممکن دانستنِ اعتلای معماری. مشاهده نسخۀ اصلی در وبگاه آسمانه: http://asmaneh.com/feed/5b414ddbb23a212b8a11a43f #یادداشت #نگار_صبوری @asmaaneh

اگر در زمان صفویان، سازمانی با عنوان یا وظایف میراث فرهنگی داشتیم، نه میدان نقش جهان ساخته می شد، نه چارباغ. . . و حتی نه بالا خیابان و پایین خیابان در مشهد. اگر شاهان صفوی و قاجار مانند کارفرمایان دولتی امروزی، شتابان و کم دان بودند، هیچیک از فضاهای شهری و معماری ارزشمند ایرانی که در آن دوران ها ساخته شده، امکان ظهور نمی یافت. و تا وقتی که چنین سازمانی با کارکرد ممانعت از توسعه وجود دارد و کارکنانی دارد که از هر تغییری هراسانند و چون نمی توانند به چیزی بهتر از آنچه هست بیندیشند به گذشته آویزانند، "معماری" به خیالی میان تهی شبیه تر است. در صورت تداوم این وضع، ظاهرا ممکن است به نظر برسد که بازمانده های گذشته را بهتر می توان حفظ کرد، اما واقعا راه برای مخرّبان میراث فرهنگی گشوده تر می شود و فرسوده ها فرسوده تر می شود و هیچ بازآفرینی موثری صورت نخواهد گرفت. باید دانست که دوست میراث فرهنگی، کسی است که خواهان درس گرفتن از آن برای آفرینش معماری اکنون و آینده است، و بزرگترین دشمن میراث فرهنگی کسی است که با ممانعت از هر تحولی و با آویزان شدن به خیالات واهی، از آفرینش میراث معاصر برای آیندگان بیمناک است. معماری ایران در این حلقه گرفتار شده و به همین سبب از خرد تهی است. اگر خردی در کل فضای معماری ایران موجود بود، می گفتیم که : باید پویشی درست کرد با عنوان "تزریق خرد معمارانه به میراث فرهنگی" https://t.me/architecturemonitor

همانطور که پروژه های بزرگ شهری و ساختمانی به جوان ترین و بی تجربه ترین و کم دان ترین شرکت ها و اشخاص واگذار می شود، طبق ضابطه و بدون هیچ زدوبندی. و ناظری هم دارد که با ریاضیات هم سروکارش هست! .

میدان شهر حیاط ماست!

🔸 حسین انتظامی (دبیر کمیسیون انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات): * هر شهروند ایرانی می تواند هرسند اداری و آمار و عملکرد و قرارداد را مطالبه کند و دستگاه های حکومتی موظف اند حداکثر ظرف ۱۰ روز در اختیار او بگذارند و اصلا حق ندارند بپرسد این سند را برای چه می‌خواهی ؟ به علاوه ، آن سند را منتشر هم بکند.البته اسناد محرمانه دولتی و حریم خصوصی از استثنائات این قانون است اما اکثر آن چیزی که ما در نظام دیوانی تا به حال از مردم دریغ کرده ایم و با اتکای به آن برای خودمان سلطنت کاذب ایجاد کردیم مشمول این قانون است. توضیح: کمیسیون انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات و سامانه آن، در سال ۱۳۹۶ با حضور وزرای وقت فرهنگ و ارشاد اسلامی و اطلاعات و فناوری ارتباطات فعالیت خود را آغاز کرده و از آن زمان برخی از سازمان ها و ارگان‌های دولتی و غیردولتی به آن پیوسته‌اند.

بیدل نیشابوری

خبری رسید که مدیر راه و شهرسازی یک از شهرستان ها به سبب اختلاس و همدستی با ثبت در جعل اسناد و انتقال زمین های دولتی به نام اشخاص، دستگیر شده است. این خبر موجب تأسف فراوان است زیرا نشان می دهد که آموزش اختلاس در این مملکت هنوز بطور کامل انجام نشده و بعضی از مدیران شهرستان ها هنوز با معنا و روش سهیم کردن دیگران در حاصل زحمات اختلاسی خود چندان آشنا نیستند. به نظر ما ملت ایران لازم است که آموزش حین خدمت کارکنان دولت جدی تر گرفته شود و ما دیگر شاهد این اخبار متأسف کننده نباشیم. زیاده عرضی نیست.