جستاری در اسناد کهن

مثل رودخانه باش، آرام و در حرکت https://youtube.com/shorts/OQXdij9WTuM?si=M7djf8PNYK127EYx

کاربر زیر Marhata Donaldson wjkszpmixu برای حفظ آرامش و امنیت گروه اخراج شد زیرا یک کاربر اسپمر است و در گروه‌های دیگر فعالیت‌های نامناسب انجام می‌دهد. برای مشاهده علت اسپم شدن این کاربر می‌توانید وارد لینک زیر شوید: https://www.sociplus.com/l/a1wDWR

کاربر parya توسط سپر ضد اسپم ما به عنوان کاربر اسپمر شناسایی و از گروه اخراج شد. برای مشاهده علت اسپم شدن این کاربر می‌توانید وارد لینک زیر شوید: https://www.sociplus.com/l/NeBYGY

سالروز درگذشت #حسن_رشدیه (میرزا حسن تبریزی) (۱۳ تیر ۱۲۳۰، تبریز - ۱۸ آذر ۱۳۲۳، قم) از پیش‌قدمان نهضت فرهنگی ایران در قرن قبل نخستین مؤسس مدارس جدید در تبریز و قم و دومین مدرسه در تهران (بعد از دارالفنون) او را پدر فرهنگ جدید ایران نامیده‌اند.

معرفی مسجد ۹۰۰ سالۀ شیرازیها در جزیره زنگبار به مناسبت روز جهانی مسجد. مسجد کیزیمکازی طبق کتیبه محراب، در سال ۵۰۰ق (بیش از ۹۴۰ سال پیش) ساخته شده است. این نوع طراحی سه پره ای در محراب (بر اساس مشاهده) بعدها در برخی مساجد تانزانیا و کنیا، توسط اقوام شیرازی، بلوچ، شوشتری، کازرونی و عُمانی استفاده شده است از جمله مسجد شوشتریها در زنگبار و یا مسجد بلوچها در کائوله. پس از مسجد جزیره کیلوا در تانزانیا، مسجد کیزیمکازی قدیمی‌ترین مسجدی است که توسط شیرازیها در آفریقا ساخته شده و هنوز مورد استفاده نمازگزاران قرار میگیرد، همچنین هرساله گردشگران بسیاری از آن دیدن میکنند. دیوید وایتهاوس (1941- 2013م) باستان شناس بریتانیایی که چند فصل کاوش در ایران و آفریقا داشته است، کتیبه کوفیِ مسجد کیزیمکازی را مشابه کتیبه‌های بندر سیراف در ایران میداند. مسجد کیزیمکازی تقریبا در نزدیکی روستای ماکوندوچی است که همهٔ اهالی، خود را شیرازی مینامند و مراسم نوروز (نیروزی) را در مرداد ماه و تقریبا همزمان با مراسم نوروز دریایی (صیادی) در ایران برگزار میکنند. تصاویر بیشتر از این مسجد در کانال کتیبه. مرتضی رضوانفر پژوهشگاه میراث فرهنگی

از ورود و فعالیت کاربر d s s we به این گروه به دلیل اینکه در گروه های دیگر به ارسال اسپم و تبلیغات نامناسب می پردازد جلوگیری شد. برای مشاهده علت اسپم شدن این کاربر می‌توانید وارد لینک زیر شوید: https://www.sociplus.com/l/a5LYgO

#نشست_علمی سند به مثابه توسعه سخنرانان: پروفسور عبدالمجید ارفعی دکتر یعقوب محمدی فر چهارشنبه ۱۹ خرداد @akhbartarikh

از ورود و فعالیت کاربر 19 klxaskxhto به این گروه به دلیل اینکه در گروه های دیگر به ارسال اسپم و تبلیغات نامناسب می پردازد جلوگیری شد. برای مشاهده علت اسپم شدن این کاربر می‌توانید وارد لینک زیر شوید: https://www.sociplus.com/l/gEpzb9

📌رنو بزودی در ایران، خبری در سال ۵۵ #نبض_بازار 📊 @NabzehBazaar

آیین شهریاری و دادورزی و دادگری در ایران باستان. بار عام و دادخواهی از پادشاه به دادوران. پادشاهان ایران به جشن نوروز و مهرگان بار عام می‌دادند و دربار به روی هیچ کس بسته نبود و مردم پایتخت از خرد و بزرگ چه بزرگان و چه کهتران همگان بار می‌یافتند. و بار عام را چنین رسم بود که پیش از رسیدن عید به چند روز، جار می‌زدند تا مردم آگاه بشوند و خود را آماده کنند. برخی به تهیه سخن می‌پرداختند و گروهی دگر که تظلمی می‌داشتند شِکوه خود را با دلیل و برهان مقرون می‌کردند و آن کس که گمان می‌کرد دشمن در آن روز به شاهنشاه شکایت خواهد کرد، پیش از وقت به صلح او می‌رفت و آشتی می‌کرد. و بر حسب فرمان پادشاه، موبدان موبد گروهی از قضات و معتمدین خود را می‌گمارد تا به دروازه های کاخ شاهنشاهی مراقب باشند مگر نگهبانان و پاسداران پادشاه کسی را به ورود منع نکنند. و از آن پس پادشاه بار عام می‌داد و به شِکوه ها رسیدگی می‌کرد و به نامه‌ها می‌نگرید و نخست به شکایت کسانی می‌رسید که از خود او متظلم بودند. و رسم این دادخواهی چنین بود که پادشاه به یک روز، بزرگ موبدان را خوانده با بزرگ دبیران می‌نشانید و می‌فرمود تا جار بزنند مگر آن‌ها که از پادشاه متظلم هستند از جمع به یکسو شوند آن گاه شاهنشاه از جای برخاسته با مدعیان خود در برابر موبد می‌نشست و قاضی را می‌گفت: «و تو ای موبد، بدان که اگر امروز به گاه قضاوت نشسته باشی فردا در برابر عدل خدای خواهی نشستن. چو، اگر امروز جانب خدای بداری فردا خدای جانب تو بدارد و اگر جانب پادشاه را به ناحق داشته باشی از تو نگذرد و این گناه از تو بگیرد». و چون سخن پادشاه به پایان می‌رسید، موبد به پاسخ برخاسته، پادشاه را با آوای بلند می‌گفت: «مردمی را که خدای جهان خوشبخت خواهد، برترین مردی را به حکومتشان بگمارد و چون خواهد ارج او را بر همگان آشکار کند، این سخن‌ها که گفتی بر زبانش گذارد». و از آن پس قاضی به کار پادشاه و مدعی او نگریده از روی حق و عدالت حکم می‌کرد و اگر مدعی بر حق بود قاضی به حکم قانون پادشاه را مؤاخذت می‌کرد و اگر مدعی را ادعایی به بطلان رفته بود، زندانی می‌شد و نتیجه حکم او به عامه ی مردم اعلام می‌گردید و قاضی این جمله نیز می‌افزود که هرکس پادشاهی را به ناروا بنکوهد یا به کشور خود بد بگوید به مکافات رسد و مایه ی عبرت گردد. و چون پادشاه این کار تمام می کرد خدای را سپاس گذارده، تاج بر سر می‌نهاد و به گاهِ پادشاهی می‌نشست و به دوران و نزدیکان و خاصان خود روی کرده می‌گفت: «من از خود آغاز کردم تا دگران خامی نکنند و از من ستمی ننگرند که آن را بهانه سازند و اکنون سزاوار است هرکس حقی عُهدت خود دارد ادا کند و خصم خویشتن را با آشتی یا غیرآشتی راضی و خوشنود سازد». در این هنگام هرکس حاضر بود این حقیقت را هویدا می‌نگرید که نزدیکان پادشاه در مقام حق و عدالت از همه کس دورتراند و قوی ترین مهان ضعیف ترین بندگان خدا به شمار می‌روند! برگرفته از کتاب تاج نوشته: جاحظ ترجمه حبیب لله نوبخت

تولد محمدشاه قاجار - ایسنا https://www.isna.ir/news/1400101208270/%D8%AA%D9%88%D9%84%D8%AF-%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D8%B4%D8%A7%D9%87-%D9%82%D8%A7%D8%AC%D8%A7%D8%B1

منظره از یک قهوه خانه قدیمی در تهران ۱۳۱۸ قمری

اسناد مطبوعات ایران( 1332- 1320 هـ. ش). به کوشش غلامرضا سلامی؛ محسن روستایی. تهران: سازمان اسناد ملی ایران، 1376- 1374، 4جلد. جلد1: کلیات و قوانین.