3imar سیمار

‍ ... علیه فراموشی #سهند_ایرانمهر کمی بعد از دوم خرداد ۷۶، از هر گوشه‌ای صدایی آمد. روایتی، تعریفی و دست آخر عبارت «پیام دوم خرداد». حالا  به جای تحققش، چماقش ساخته شده بود:«مثل اینکه پیام دوم خرداد به گوش شما نرسیده؟» و هرکس به قامت نفع خود، چیزی را «پیام دوم خرداد» می‌دانست. آن بالا چیزی به عنوان پیام خوانده می‌شد، دوم خردادی‌ها هرکدام چیزی را می‌خواندند و پایین‌تر هم چیز دیگری فهم می‌شد. این ویدیو راوی آرزوها و امیدهاست، اینجا می‌گذارم به یادگار و‌ برای ثبت در تاریخ تا هم منشأ و منبع و مبدا برآمدن یک روز، یک اعتماد دیگر و یک چشم خیره به قاب چهره یک رییس‌جمهور، فراموش نشود و هم مطالبه آنانی که برای آن تقلا کردند، ثبت باشد چون می‌دانم فردا روز دیگری است و هر خرمنی را آنگونه که امیدِ برکت‌، همانگونه نیز هراسِ بربادرفتن است. به زودی گرد سُم اسب مفسران و مبشران و منذرین دامن افق را غبارآلود خواهد کرد و بعد از آن، قلم و زبان‌ها یک‌به‌یک می‌آیند که به امید ناپایداری حافظه، روایت خود را جاودانه کنند یا به ملامت و تحریف، قهرمانانی دیگر بسازنند. این فیلم بماند اینجا به یادگار تا روزی که «مباد»، قاصد پیامِ وجدان، شرم را به آسانی بیابد. @simar50 #پیام_انتخابات #امیدهای_برباد_رفته

... برنده واقعی انتخابات! #رحیم_قمیشی برنده انتخابات ۱۵ تیر به‌یقین پزشکیان و طرفدارانش نبودند! برنده انتخابات نظام ناکارآمد هرگز نبود! ... اینکه بگوییم همۀ مردم برنده شدند دروغ است. اصلاح‌طلبان و اصولگرایان به‌وضوح بازنده بودند. فعالین سیاسی خارج از کشور هیچ نقش مهمی نتوانستند ایفا کنند. روشنفکران پر‌ادعا در اقلیت محض بودند. برنده واقعی دو دوره انتخابات گذشته؛ هم تحریمی‌ها بودند هم آنها که وضعیت خطیر ایران را درک کردند. این را من ادعا نمی‌کنم، آمار به وضوح می‌گوید. هیچکس حق ندارد این واقعیت را، در لفافۀ بردِ رسمی کسی مخفی کند. درد عمیق جامعه را تحریمی‌ها بخوبی نمایش دادند. ریشه مشکلات را آنها به‌خوبی درک کردند. و آنها هم که به پزشکیان رأی دادند نشان دادند چقدر ایران را دوست دارند. و از سرزنش‌ها نترسیدند. تحریمی‌ها قدرت اول بودن خود را در جامعه به اثبات رساندند. همچنان ۸۰ درصد جامعه، اعم از تحریمی‌ها و آنها که مجبور شدند به پزشکیان اعتماد کنند، اکثریت مطلق جامعه هستند. از امروز با جامعه‌ای طرف هستیم که قدرت خود را باز یافته. برنده انتخابات هر تصمیم جدی که بگیرد، از عهده انجامش برخواهد آمد. پزشکیان پایش را کج بگذارد، آن را خواهند شکست. او قول داده اقداماتی را که در حیطه رئیس جمهور باشد انجام دهد. گشایش فضای مجازی، حفظ حرمت و عزت زنان، رابطه حسنه با جهان، تعهد به FATF، بازگرداندن حقوق اقلیت‌ها، دلجویی از صدمه دیدگان حوادث سال‌های گذشته، سامان دادن به اقتصاد، کف مطالبات مردم است. مردم چهار سال تماشا نمی‌کنند، تا در آخر او بیاید و بگوید خواستم ولی نشد! هم آنها که به او رأی داده‌اند هم آن اکثریتی که رأی ندادند و صاحب حق هستند. دیگر تماشاگر نخواهند بود. در انتخاباتی که پزشکیان به عنوان انتخاب دوم مردم (پس از رای به ناکارآمدی اساسی نظام) به قدرت رسید، تنها می‌توانیم امیدوار باشیم، این جماعت بزرگ را ببیند. اگر در راه درست و خواست اکثریت واقعی مردم قدم بردارد ایران با اوست اگر کوتاهی کند پایان چهار سال را شاید نبیند! نه در استخر و هلی‌کوپتر... در دریای مطالبه گری جدی مردمی که خود را پیدا کرده‌اند. در دریای خشم آنها که برنده اول انتخابات بودند و نماینده‌ای نداشتند. و از تلاش برای کسب قدرت در این نظام ناکارآمد چشم پوشیدند. پیروزی دوستان عزیزی که ایستادند، رأی ندادند، یا به ضرورت حفظ ایران به پزشکیان رأی دادند، و نشان دادند ایران زنده است به آنها مبارک همه آنها که با تعهد و امیدواری به آینده، به پزشکیان رأی دادند در صف اول مطالبه گری باید بایستند، و گر نه، با شکست او در عمل ما هم بی‌آبرو خواهیم شد!

... چرا آدم‌های «پرمشغله» خنده‌دار هستند؟ سورن کی‌یرکه‌گارد، فیلسوف مشهور اگزیستانسیالیست، اعتقاد داشت که باید آنچه واقعا «مهم» است را در درون خودمان جستجو کنیم؛ هرچقدر که ما خودمان را در مشغله‌های بیرونی غرق کرده باشیم، بیشتر و بیشتر از چیزهای واقعا با اهمیت دور افتاده‌ایم. پر مشغله بودن یک ضعف است، این را فیلسوف دانمارکی سده نوزدهم، سورن کی‌یرکه‌گارد، در یکی از نوشته‌هایش مطرح می‌کند. این مقاله به بررسی این موضوع می‌پردازد و توضیح می‌دهد که چرا حتی با وجود کمبود وقت، توجه به خودتان بسیار مهم است. آیا امروز سرتان شلوغ است؟ در تکاپو هستید؟ در حال دویدن بین قرارهای مختلف؟ با این‌حال لحظه‌ای برای خواندن این متن کوتاه از فیلسوف دانمارکی سده نوزدهم، سورن کی‌یرکه‌گارد، وقت بگذارید: «از بین تمام چیزهای مضحک، به نظرم مضحک‌ترین چیز، پرمشغله بودن است؛ اینکه کسی همیشه در حال عجله برای غذا خوردن و کار کردن باشد. بنابراین، هر وقت مگسی را می‌بینم که در لحظه‌ای حساس بر بینی چنین فرد مشغولی می‌نشیند، یا اگر کالسکه‌ای که از کنار او عبور می‌کند، او را با گل آلوده کند، یا اگر پل متحرکی در مقابل او باز شود و راهش را سد کند، من از ته دل می‌خندم». کی‌یرکه‌گارد این کلمات را از دید یکی از شخصیت‌های کتاب خود به نام «یا این یا آن» در سال ۱۸۴۳ نوشته است. کتابی جذاب درباره «دوگانگی» که بخش اول آن از دید یک جوان لذت‌جو و نسبتاً بی‌احساس به نام «الف» نوشته شده است و بخش دوم از دید یک قاضی معقول و اخلاق‌گرا به نام «ویلهلم». نقل‌قول بالا از شخصیت اول یعنی الف است که پرمشغله بودن را یک ضعف می‌داند و باور دارد که واکنش مناسب به آن خنده است، زیرا این بهترین راه برای از بین بردن اهمیت خودبزرگ‌بینی فرد پرمشغله است. افراد پرمشغله با تکبر و غرور همۀ وقت خود را پر می‌کنند و همیشه کارهایی برای انجام دادن پیدا می‌کنند؛ جملۀ همیشگی آن‌ها این است که «من کارهای زیادی دارم»؛ اما این فعالیت خودساخته فقط یک وسیله جزئی برای فرار از واقعیت است. امروزه، پرمشغله بودن اغلب به عنوان یک نشان افتخار در نظر گرفته می‌شود. اما افراد پرمشغله تقویم‌های خود را پر می‌کنند تا از مواجهه با پوچی کلی زندگی‌شان جلوگیری کنند؛ این کار را می‌کنند تا خود را از سوالات واقعاً مهم، مانند اینکه چه کسی هستند و زندگی‌شان برای چیست، دور نگه دارند. همه چیز مهم است و در عین حال هیچ چیز مهم نیست. بنابراین فرد پرمشغله انسان مضحکی است. ● اما اگر واقعاً پرمشغله باشید چه؟ اما می‌توان گفت که همه افراد پرمشغله «به انتخاب خودشان» پرمشغله نیستند. گاهی اوقات شرایط به گونه‌ای است که زمان به یک منبع بسیار نادر و ارزشمند تبدیل می‌شود و در پایان یک روز طولانی، تأمل در مورد اینکه چه کسی هستید و هدف زندگی‌تان چیست، ممکن است در صدر فهرست کارهایتان نباشد. پس شاید بهتر است با تماشای تلویزیون استراحت کنید. اما در اینجا باید توصیف کی‌یرکه‌گارد از «فرد ناراضی» را به یاد بیاوریم که در یک فصل دیگر از کتاب «یا این/یا آن» می‌آید: «فرد ناراضی کسی است که ایده‌آل، محتوای زندگی و جوهر وجود خود را به نوعی خارج از خودش قرار داده است. فرد ناراضی همیشه از خود غایب است و هرگز نزد خود حضور ندارد». این قطعه نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری همه چیز در رویدادها، افراد، یا چیزهای خارجی، راهی مطمئن برای تبدیل شدن به یک انسان ناراحت و بد روزگار است. به جای آن، مهم است که به خودتان توجه کنید و در نزد خواسته‌ها و نیازهای خودتان حضور داشته باشید؛ زیرا فهمیدن اینکه واقعا چه چیزی برای شما مهم است، اولین گام در کاهش مشغله‌های زندگی است؛ یعنی دانستن اینکه چه چیزهایی را باید کنار بگذارید و به چه چیزهایی باید زمان، توجه و دقت لازم را بدهید. بنابراین فرصتی به خودتان بدهید تا بتوانید این پرسش را مطرح کنید: اینکه چه کسی هستید و زندگی‌تان برای چیست؟ شاید اگر بتوانید دربارۀ این پرسش به درستی تامل کنید دیگر انسان پرمشغله‌ای نباشید. @simar50

🟩🟪 آیا در طرف درست تاریخ ایستاده ام؟ ✍️علی مرادی           ۱۲ تیرماه ✅ در دور اول انتخابات رای ندادم و جز مثبت ۶۰ درصدی ها و اکثریت ملت بودم. اکنون متوجه شدم که در دور اول در سمت درست تاریخ ایستاده بودم. پس به روح جمعی ملت  خویش درود می فرستم. پیام ما ۶۰+ درصدی ها  را همه مسئولین نظام شنیدند. ما ۶۰+  درصدی ها  به این روش حکمرانی کشور اعتراض داشته و داریم، چون این روش به فقر و فلاکت بیشتر ایرانیان و نابودی سرزمین شان منجر خواهد شد. وظیفه ما بود که  صدای اعتراض خویش را به گوش کسانی که باید می‌شنیدند،  برسانیم. 🔸🔹🔸سوال من این است که در دور دوم،  سمت درست تاریخ ایران کدام جهت است؟ آیا مجدداً باید رای ندهیم؟ دلایل محکم و زیادی برای رای ندادن دارم. و همچنین دلایل محکم و زیادی هم برای رای دادن. پس چگونه باید تصمیم بگیریم؟ واقعاً تصمیم گیری بسیار سخت، پیچیده و دشوار است؟ چگونه بفهمم که من در سمت درست تاریخ ایستاده ام و برای آینده کشورم،  درست  تصمیم گرفته ام؟ من و امثال من نیاز به یک معیار و شاخص و و یا شاقول معتبر و دقیق داریم. من برای خود یک شاخص تعیین کردم و اینکه: نخبگان و اندیشمندان فرزانه و فرهیخته کشور در کدام سمت قرار گرفته اند؟ سعی خواهم کرد در همان طرف بایستم. تعداد زیادی از اندیشمندان فرهیخته و مستقل و تراز اول کشور مجدداً رای نخواهند داد، چون اعتقاد دارند که رئیس جمهور در ساختار فعلی توانایی کارآمدی و حکمرانی موثر را نخواهد داشت. از طرفی بسیاری دیگر از اندیشمندان درجه اول و مستقل در طرف دکتر پزشکیان قرار گرفته اند، تا شاید بتوانند مادر بیمار وطن را توسط طبیب حاذق و درستکار درمان کنند. آنان هم مانند همه ما به انتخاب خویش مطمئن نیستند، چون درمان این مادر بیمار وطن به کمک همه ارکان نظام وابسته است. یک جراح هرچقدر حاذق باشد،  اگر سایر افراد تیمش از رئیس بیمارستان تا نگهبان دم در، به وی کمک نکنند، همکاری نکنند و یا سنگ اندازی کنند و اکسیژن بیمار را قطع کنند، بدون تردید موفق نخواهد شد. من تصمیم گرفتم در سمت این بزرگواران قرار بگیرم. من طرف فرزانگان خواهم ایستاد. بهمراه دکتر رنانی ، دکتر غنی نژاد  .... و بسیاری دیگر از اندیشمندان فرهیخته و  فرزانگان تراز اول کشور به دکتر پزشکیان رای خواهم داد. امیدوارم همه ارکان نظام و همه ملت ایران به منتخب ایرانیان کمک کنند، تا وطن را، این مادر بیمار وطن را از این بیماری مهلک نجات دهیم. ضمن احترام به همه آنانی که مجدداً رای نمی‌دهند و آنانی که به دکتر جلیلی رای می دهند. من به دکتر پزشکیان رای خواهم داد.(البته مطمئن نیستم که  اکنون در سمت درست تاریخ ایستاده ام، آینده آنرا عیان حواهدکرد.) دست به دست هم دهیم به مهر میهن خویش را کنیم آباد به امید ایرانی آباد و آزاد