3imar سیمار

... ایران در «مه‌ماندگیِ قدرت» #حمید‌_آصفی در تاریخ ملت‌ها گاه دوره‌هایی پدید می‌آید که نه می‌توان آن‌ها را جنگ نامید و نه صلح؛ نه پایان یک عصر هستند و نه آغاز عصری دیگر. این دوره‌ها در منطقه‌ای خاکستری میان گذشته و آینده معلق می‌مانند؛ وضعیتی که می‌توان آن را «برزخ‌سیاست» نامید؛ جایی که همه‌چیز در حال حرکت است، اما هیچ‌چیز به مقصد نمی‌رسد. ایران امروز بیش از هر زمان دیگری در چنین وضعیتی قرار گرفته است؛ در وضعیت «مه‌ماندگیِ قدرت». وضعیتی که در آن جنگ به پایان نرسیده، صلح آغاز نشده، اقتصاد در حال فرسایش است، جامعه دچار چندپارگی شده و ساختار قدرت نیز در هاله‌ای از ابهام به سر می‌برد. آنچه اکنون در ایران جریان دارد صرفاً یک بحران سیاسی یا امنیتی نیست. با پدیده‌ای عمیق‌تر روبه‌رو هستیم؛ نوعی «تعلیقِ تمدنی» که در آن نه تنها تصمیم‌ها به تعویق می‌افتند، بلکه خودِ واقعیت نیز در مهی از ابهام فرو می‌رود. از آتش تا آتش‌بس؛ تولد یک وضعیت «میان‌بود»» ماه‌های اخیر صحنه شکل‌گیری وضعیتی کم‌سابقه بوده است. از یک سو سخن از آتش‌بس به میان آمده و از سوی دیگر تبادل آتش، تهدیدها و تنش‌های نظامی همچنان ادامه یافته است. نتیجه آنکه کشور در وضعیتی قرار گرفته که نه قواعد دوران جنگ بر آن حاکم است و نه آرامش دوران صلح. این وضعیت را می‌توان «میان‌بودِ ژئوپلیتیک» نامید؛ مرحله‌ای که در آن کشورها میان دو واقعیت متضاد گرفتار می‌شوند. نه می‌توان به‌طور کامل برای جنگ آماده شد و نه می‌توان با اطمینان به سوی توسعه و ثبات حرکت کرد. پیامد چنین شرایطی، نوعی فرسایش خاموش است؛ فرسایشی که صدای انفجار ندارد اما توان کشور را به‌آرامی تحلیل می‌برد. تصمیم‌های بزرگ به تعویق می‌افتند، سرمایه‌ها محتاط می‌شوند و جامعه وارد چرخه‌ای از انتظار دائمی می‌شود. در چنین فضایی، زمان نیز کیفیت عادی خود را از دست می‌دهد. روزها می‌گذرند اما آینده نزدیک‌تر نمی‌شود. خبرها منتشر می‌شوند اما اطمینان تولید نمی‌کنند. تصمیم‌ها اعلام می‌شوند اما قطعیت نمی‌آفرینند. ایران امروز بیش از هر چیز در وضعیت «انتظار» به سر می‌برد؛ انتظاری برای روشن شدن سرنوشت جنگ، سرنوشت مذاکره و سرنوشت آینده ساختار قدرت.

ایران در «مه‌ماندگیِ قدرت»؛ روایت یک جمهوریِ معلق میان آتش، آتش‌بس و آینده‌ای که هنوز متولد نشده است بخش اول در تاریخ ملت‌ها گاه دوره‌هایی پدید می‌آید که نه می‌توان آن‌ها را جنگ نامید و نه صلح؛ نه پایان یک عصر هستند و نه آغاز عصری دیگر. این دوره‌ها در منطقه‌ای خاکستری میان گذشته و آینده معلق می‌مانند؛ وضعیتی که می‌توان آن را «برزخ‌سیاست» نامید؛ جایی که همه‌چیز در حال حرکت است، اما هیچ‌چیز به مقصد نمی‌رسد. ایران امروز بیش از هر زمان دیگری در چنین وضعیتی قرار گرفته است؛ در وضعیت «مه‌ماندگیِ قدرت». وضعیتی که در آن جنگ به پایان نرسیده، صلح آغاز نشده، اقتصاد در حال فرسایش است، جامعه دچار چندپارگی شده و ساختار قدرت نیز در هاله‌ای از ابهام به سر می‌برد. آنچه اکنون در ایران جریان دارد صرفاً یک بحران سیاسی یا امنیتی نیست. با پدیده‌ای عمیق‌تر روبه‌رو هستیم؛ نوعی «تعلیقِ تمدنی» که در آن نه تنها تصمیم‌ها به تعویق می‌افتند، بلکه خودِ واقعیت نیز در مهی از ابهام فرو می‌رود. از آتش تا آتش‌بس؛ تولد یک وضعیت میان‌بود ماه‌های اخیر صحنه شکل‌گیری وضعیتی کم‌سابقه بوده است. از یک سو سخن از آتش‌بس به میان آمده و از سوی دیگر تبادل آتش، تهدیدها و تنش‌های نظامی همچنان ادامه یافته است. نتیجه آنکه کشور در وضعیتی قرار گرفته که نه قواعد دوران جنگ بر آن حاکم است و نه آرامش دوران صلح. این وضعیت را می‌توان «میان‌بودِ ژئوپلیتیک» نامید؛ مرحله‌ای که در آن کشورها میان دو واقعیت متضاد گرفتار می‌شوند. نه می‌توان به‌طور کامل برای جنگ آماده شد و نه می‌توان با اطمینان به سوی توسعه و ثبات حرکت کرد. پیامد چنین شرایطی، نوعی فرسایش خاموش است؛ فرسایشی که صدای انفجار ندارد اما توان کشور را به‌آرامی تحلیل می‌برد. تصمیم‌های بزرگ به تعویق می‌افتند، سرمایه‌ها محتاط می‌شوند و جامعه وارد چرخه‌ای از انتظار دائمی می‌شود. در چنین فضایی، زمان نیز کیفیت عادی خود را از دست می‌دهد. روزها می‌گذرند اما آینده نزدیک‌تر نمی‌شود. خبرها منتشر می‌شوند اما اطمینان تولید نمی‌کنند. تصمیم‌ها اعلام می‌شوند اما قطعیت نمی‌آفرینند. ایران امروز بیش از هر چیز در وضعیت «انتظار» به سر می‌برد؛ انتظاری برای روشن شدن سرنوشت جنگ، سرنوشت مذاکره و سرنوشت آینده ساختار قدرت. ادامه دارد...