پارسی سرایان هند و سند

بیدل شهیدِ طبعِ ادب را زبان کجاست حرفِ سرِ بریده ز حنجر شنیده‌اند #بیدل_دهلوی @anaan

در وادی‌یی که غیرت لیلی دَرَد نقاب مجنون سرِ بریده ز محمل برآورد #بیدل_دهلوی @anaan

خاکیان را از فلک امید آسایش خطاست آسمان با این جلالت گوی چوگان قضاست ساحلی گر دارد این دریا لب گورست و بس هست اگر کامی درین ویرانه کام اژدهاست سنگ می بارد به نخل میوه دار از شش جهت سرو از بی حاصلی پیوسته در نشو و نماست با قضای آسمان سودی ندارد احتیاط بیشتر افتد به چه هر کس درین ره با عصاست کی دلش سوزد به داغ دردمندان دگر؟ چرخ، کز لب تشنگان او شهید کربلاست مظهر انوار ربانی، حسین بن علی آن که خاک آستانش دردمندان را شفاست نیست اهل بیت را رنگین تر از وی مصرعی گر بود بر صدر نه معصوم جای او، بجاست کور اگر روشن شود در روضه اش نبود عجب کان حریم خاص مالامال از نور خداست با لب خشک از جهان تا رفت آن سلطان دین آب را خاک مذلت در دهان زین ماجراست بهر زوارش که می آیند با چندین امید هر کف خاک از زمین کربلا دست دعاست مردگان با اسب چوبین قطع این ره می‌کنند زندگان را طاقت دوری ز درگاهش کجاست؟ از جگرها می کشد این نخل ماتم آب خویش تا قیامت زین سبب پیوسته در نشو و نماست گر چه از حجت بود حلم الهی بی نیاز این مصیبت حجت حلم گرانسنگ خداست قطره اشکی که آید در عزای او به چشم گوشوار عرش را از پاکی گوهر سزاست ز ایران را چون نسازد پاک از گرد گناه؟ شهپر روح الامین جاروب این جنت سراست سبحه ای کز خاک پاک کربلا سامان دهند بی تذکر بر زبان رشته اش ذکر خداست چند روزی بود اگر مهر سلیمان معتبر تا قیامت سجده گاه خلق مهر کربلاست زیر سقف آسمان، خاکی که از روی نیاز می توان مرد از برایش، خاک پاک کربلاست تا شد از قهر الهی طعمه دوزخ یزید نعره هل من مزید از آتش دوزخ نخاست تکیه گاهش بود از دوش رسول هاشمی آن سری کز تیغ بیداد یزید از تن جداست آن که می شد پیکرش از برگ گل نیلوفری چاک چاک امروز مانند گل از تیغ جفاست آن که بود آرامگاهش از کنار مصطفی پیکر سیمین او افتاده زیر دست و پاست مدحش از ما عاجزان #صائب بود ترک ادب آن که ممدوح خدا و مصطفی و مرتضاست سال تاریخ مدیح این امام المتقین چون نهد «جان » سر به پایش «مدح شاه کربلاست » #صائب_تبریزی [گزیده از قصیده‌یی در مدح و مرثیت امام حسین علیه السلام] @psis2

بی‌جگرتر از نگاه حیرتیم بر زمین پر می‌کشد پرواز ما [جلال بن مؤمن الشهرستانی الإصفهاني، أسیر] نسخه‌ی خطی @psis2

مُردیم و هنوز بر لب ما چون شمع فسرده دودِ آه است... #شاه_غلام_قطب_الدین_مصیب @psis2

گذشت دلبرم از پیش و باخبر نشدم ربود بس که ز خود ذوقِ انتظار، مرا... #میر_شمس_الدین_فقیر @psis2

بر خاطر حیای تو هر لحظه بگذرد شرمنده‌ام ز شوخی‌ی طرز نگاه خویش... #میر_شمس_الدین_فقیر @psis2

جدا ز روی تو ای مَه، ستاره می‌شمریم شب فراغ تو از بهر ماست روزِ حساب... #میر_شمس_الدین_فقیر @psis2

چو نقش پا نتوانیم از زمین برخاست نشسته در رهِ او نقشِ ناتوانی‌ی ما... #میر_شمس_الدین_فقیر @psis2

ز رفتنم خبری نیست همرهانِ مرا چو بوی گُل نبوَد گَرد،کاروانِ مرا... #میر_شمس_الدین_فقیر @psis2

سخنی کز دهن تنگ تو بیرون آید نکهت غنچه‌ی تصویر عدم می‌دانم... #سید_سراج_الدین_اورنگ_آبادی @psis2

• • • چه دست بر کمرش بردن و چه خمیازه که چون میان دو مصرع میان ندارد هیچ #سلیم_تهرانی @alef_laam_mim

سایه را در هیچ‌ صورت نسبت خورشید نیست تا تو ما را در خیال آورده‌ای ما رفته‌ایم... #بیدل_دهلوی #تا عکس از: #مرتضی_رضا_خانی @psis2

جز به وصف نُوخَطان کِی وا شود لب‌ها مرا؟ چون قلم از سرمه می‌گردد زبان گویا مرا... #محمد_فقیه_دردمند @psis2

دیده‌ی خونبار من از گریه روشن می‌شود آب _همچون لاله_ روغن در چراغم می‌کند... #محمد_فقیه_دردمند @psis2

در طریق عاشقی پر از گمان افتاده‌ام رشک می‌آید به بزم وصل او از من مرا... #محمد_فقیه_دردمند @psis2

خاک عاشق نه زمین است که معمور شود جز خرابی که تواند کند آباد مرا؟ #محمد_فقیه_دردمند @psis2

جام گل کاسه‌ی دریوزه‌ی بلبل گردد به چمن آرد اگر باد صبا بوی تو را... #مرزا_داود @psis2

اگر صاحب سخن کامل شود خاموش می‌گردد گره چون از زبان غنچه وا شد گوش می‌گردد... #مرزا_داود @psis2

ز آشنایی‌ مردم ز بس پشیمانم به خانه چون نگه از چشم خویش پنهانم... #میر_محتشم_علی_خان @psis2