روانشناسی-احساس خوب

تهران با تمام چیز‌هایی که از آدم می‌گیرد می‌تواند یک موهبت بزرگ داشته باشد و آن دریای بی‌کرانی از تنوع است. تنوع طبقه، سبک زندگی، خانه، فرهنگ و... گاهی تهران را روسپی پیر و بزک کرده‌ای تصور می‌کنم که روزی هم‌پیاله‌ی اعیان و اشراف بوده و حالا که روز‌های جوانی و طراوت دلبرانه‌اش را از دست داده است با خرده‌فروش‌های شوش و مولوی لاس می‌زند! اگر پای حرف‌هایش بنشینی همه‌جورش را رو می‌کند؛ از قنادی‌های فرانسوی و ماکارون‌فروشی‌هایش تا معامله‌ی خروس‌جنگی. از سالن‌های زیبایی در‌بسته و زیر‌زمینی تا سلمونی پانزده‌ هزار تومانی! می‌توانی ولیعصرش را یک روز از بالا تا پایین قدم بزنی و تبدیل به یک مارکسیست-لنینیست دو آتشه بشوی! من جایی در میانه ایستاده‌ام. یک پایم اینور و یک پایم آن‌طرف. یعنی اگر ولیعصر را سمبلی از تهران در نظر بگیریم، من جایی حول و حوش میدان ولیعصرم. یک چشم به میدان تجریش و یک چشم به راه‌آهن دارم. همین است که هم‌پیاله‌ی هردویشان هستم، زبان هردویشان را می‌شنوم و متوجه شده‌ام که انواع جهان‌بینی در تهران را می‌توان در سه کلید‌واژه خلاصه کرد؛ انتخاب، شانس، تقدیر. هرکدام نماینده‌ی یک طبقه! وقتی با دوستان مرفه‌ام هم‌صحبت می‌شوم و بحث می‌رسد به انسان و به خصوص نابه‌سامانی‌هایش، حضور یک عنصر از همه‌چیز پررنگ‌تر است؛ انتخاب! از تونل صدر که می‌گذری یکباره وارد جهان انتخاب‌ها می‌شوی! اعتقاد به انتخاب در آن جهان چنان پررنگ است که حتی ممکن است در میان مکالمه‌ای بشنوی که:«آدم‌ها بدبختی‌هایشان را انتخاب می‌کنند!» پاسخ این نگاه به کودک ده ساله‌ی سرچهارراه این است که او حتما عضو یک مافیاست و پول خوبی در میاورد که این کار را لجوجانه ادامه می‌دهد. اوج افراط در باور به انتخاب در عرفان‌های جدید تبلور پیدا می‌کند؛ آنجا که سرطان جذب انرژی‌ منفی می‌شود و باز پای خودت گیر است! چند شب پیش به یک مهمانی در این جهان دعوت شده بودم و میزبان از من خواسته بود که سازی ببرم و برای مهمانان بنوازم. من هم دوتار خراسانی‌ام را با خودم بردم و زمانش که رسید نواختم. پس از نواختنم دوستی از مهمانان با این نقد پیش من آمد که من حق نداشته‌ام آنجا ساز بزنم؛ چرا که انتخاب او این نبوده است که آن شب آن موسیقی را بشنود! و این نقد با تمام عجیب بودنش به نظرم طبیعی‌ست؛ او ساکن جهان انتخاب بود درحالی که من از سرزمین شانس به آنجا رفته بودم و آن دعوت را شانسی برای به نمایش گذاشتن ساز مهجور و فراموش شده‌ام قلمداد کرده بودم! پس کلید‌واژه‌ی بعدی شانس است. قلمرو شانس را شاید بشود از سه‌راه عباس‌آباد به حساب آورد تا تئاترشهر. سرزمین شانس همانجایی‌ست که دلارِ سهمیه‌ای معامله می‌شود و صحبت رمز‌ارز داغ است. بعضی‌ها‌ از این جهان، به موقع و با یک پیج اینستاگرام توانسته‌اند به جهان انتخاب مهاجرت کنند؛ درحالی که بسیاری در تلاش برای اینفلوئنسر شدن خودشان را مضحکه‌ی اطرافیانشان کرده‌اند. بعضی‌ها با چند ترانه‌ی دم دستی کنسرت‌های درجه یک برگزار کرده‌اند و باقی در آموزشگاه‌های موسیقی خاک می‌خورند. در مکالمه‌های‌ اهالی این جهان همه منتظر یک جک‌پات هستند. هرسال به یکدیگر یادآوری می‌کنند که لاتاری را ثبت‌نام کنند و اگر وام درست و درمونی جور شد نه نگویند. آدم‌های این جهان میان جهان‌های دیگر سر می‌خورند و اگر بخت یارشان باشد شاید بتوانند روزی دم از انتخاب بزنند! و اما میدان راه‌آهن چه؟ آنجا تقدیر، مالک روح و جان آدمی‌ست. آدم‌ها به یک‌دیگر می‌گویند که "قسمت"‌شان چنین و چنان است. آه‌های عمیق می‌کشند و زیر لب می‌گویند "ای روزگار...". آنها بیشتر از دیگران صدقه می‌دهند و مواظب‌اند که تقدیر را نیازارند! چرا که تقدیر با اینکه در نگاه اول به نظر می‌آید که تفاوت چندانی با شانس ندارد اما وقتی در آن عمیق می‌شوی درمیابی که هیچ شباهتی به یکدیگر ندارند. شانس عاری از کینه‌توزی و مسئله‌های شخصی‌ست؛ حال آنکه تقدیر پدر دائم‌الخمری‌ست که اگر چه گاهی کشمش و نخود ته جیبش را توی مشتت خالی می‌کند اما وقتی کمربندش را بیرون می‌آورد تا پاره‌اش نکند بی‌خیال نمی‌شود. تقدیر زودرنج و کم‌طاقت است و اشتباه را برنمی‌تابد. این همان لکاته‌ی بی‌وجدانیست که شاهزاده‌ی نجیب یونانی را به همخوابگی با مادر و کشتن پدرش وا داشت و خون سهراب را به دست پدرش چکاند. از میدان راه‌آهن که راه بیفتی، از جهان اسطوره و قربانی دادن خواهی گذشت؛ به عباس‌آباد که می‌رسی شاید بتوانی با شناخت هوش مصنوعی و دیپ‌لرنینگ به بخت افسار بزنی و همینکه به پارک وی  رسیدی منوی وسیعی از انتخاب‌ها جلویت باز می‌شود! حال که هرفیلسوفی گزاره‌ای را برای اثبات بودن انتخاب کرده است من هم می‌خواهم چیزی به آن‌ها اضافه کنم:«من قدم می‌زنم، پس هستم...» 📝📷سهیل سرگلزایی

این تصویر شادی در مغز شماست👆 مولکول های میوزین را نشان میدهد! لبخند روی لب شما در همین لحظه به خاطر قدم زدن بامزه ایست که دارد در مغزتان اتفاق می افتد😄 https://t.me/ehsasekhooob

دست آخر از یک بوته گل سرخ در گوشه حیاط شاخه‌ای کند و آن را سر قبر کاشت. دختری که عینک دودی داشت گفت: آیا دوباره زنده می شود؟ زن دکتر جواب داد: نه، او نه، آنهایی که هنوز زنده‌اند نیاز بیشتری به دوباره زنده شدن دارند. 📕 کوری ✍🏻 ژوزه ساراماگو

در آستانه رسیدن به تاریخ رُند ۰۲/۰۲/۰۲، در حالی که عده‌ای از والدین خواستار تولد نوزاد خود در این تاریخ هستند، وزارت بهداشت ایران در نامه‌ای به تمام پزشکان و بیمارستان‌ها درباره انجام سزارین‌های تقویمی هشدار داد. سعید کریمی، معاون درمان وزارت بهداشت، در نامه‌ای به معاونان درمان دانشگاه‌های علوم پزشکی سراسر کشور درباره «رشد آماری سزارین‌های تقویمی در تاریخ ۱۴۰۲/۰۲/۰۲ » هشدار داد و اعلام کرد که با «بیمارستان‌های متخلف» و «همچنین پزشکان ترویج‌کننده و دارای آمار بالای سزارین در ایام خاص تقویمی» برخورد قانونی خواهد شد. سال گذشته نیز در پی رکوردشکنی درخواست‌ها برای تولد نوزادان در تاریخ یکم فروردین ۱۴۰۱، وزارت بهداشت ایران درباره پیامدهای زایمان‌های زودرس بر سلامت مادر و کودک هشدار داده بود. تفکرات ابلهانه از جمله اعداد و ماه و فصول و کائنات و ... در ایران و جهان تمامی ندارد که ندارد.

✅فرزند پروري مثبت چيست؟ 🔰فرزند پروري مثبت رويكردي است كه هدف آن ارتقاي رشد كودك و اداره كردن رفتار كودك به روشي سازنده و غير آسيب زننده است . 🔰فرزند پروري مثبت بر اساس ارتباط خوب و توجه مثبت بنا شده تا بتوان به كودك كمك كرد كه رشد كند . كودكاني كه با فرزند پروري مثبت بزرگ ميشوند با احتما ل بيشتري مهارتها و احسا س مثبت نسبت به خود را پرورش ميدهند .آنها همچنين با احتمال كمتري مشكلات رفتاري خواهند داشت. ✅پنج اصل فرزندپروری مثبت : ⭕️1 . مطمئن شدن از ايجاد محيطي امن و جالب:.كودكان نياز به محيطي سرگرم كننده دارند كه به انها فرصتهاي زيادي براي گشتن كشف آزمايش و رشد زبان و رشد ذهني وي را تحريك مينمايد.كودكان همچنين نياز دارند به حد كافي نظارت يعني اينكه بدانيد كودكتان كجا و مشغول چه كاري است. ⭕️2. ايجاد محيط مثبت آموزنده: وقتي ميبينيد كودكتان چيزي را كه شما ميخواهيد انجام ميدهد به او توجه كنيد.به كودكتان نشان دهيد كاري را كه در حال انجام است دوست داريد در اين صورت او با احتمال بيشتري آن را تكرار خواهد كرد. ⭕️3. استفاده از نظم  قاطع: نظم قاطع به معني با ثبات بودن و عمل كردن فوري در مواقعي است كه ميبينيد كودك رفتار نادرست دارد و ياد دادن رفتارقابل قبول.وقتي والدين از ديسيپلين قاطع استفاده ميكنند كودكان ياد ميگيرند مسووليت رفتار خود را بپذيرند از نيازهاي ديگران آگاه ميشوند و خود كنترلي پيدا ميكنند. همچنين در صورتي كه والدين از يك روز تا روز ديگر با ثبات و قابل پيش بيني باشند كودكان با احتمال كمتري مشكلات رفتاري پيدا ميكنند. ⭕️4 . داشتن انتظار واقع بينانه: انتظاراتي كه والدين از فرزندانشان دارند به اين بستگي دارد كه آنها چه چيزي را در سنين مختلف عادي ميدانند. به ياد داشته باشيد كه كودكان افرادي منحصربه فردند و با سرعتهاي متفاوتي رشد ميكنند.آنها نياز دارند قبل از ياد گرفتن مهارتهاي جديد از جمله استفاده از توالت پوشيدن لباس يا غذاخوردن به تنهايي از نظر رشدي آمادگي آن را پيدا كنند. ⭕️5. به عنوان والد از خود مراقبت كنيد : فرزند پروري راحت تر خواهد بود اگر نياز شخصي والدين براي صميميت همراهي تفريح و تنها بودن برآورده شود.والد خوب بودن به اين معني نيست كه فرزندتان به تمام زندگي شما غلبه داشته باشد.اگر نيازهاي خود شما بعنوان يك بزرگسال برآورده شود بسيار آسانتر خواد بود كه شكيبا با ثبات و در دسترس كودك خود باشيد. https://t.me/ehsasekhooob

پیشنهاد دیدن

👍