راه تعالی و توسعه

❓ کلیدهایم کجاست؟ ترفندهایی برای به‌خاطر سپردن جای وسایل گم کردن وسایل به‌طور رایج اتفاق می‌افتد و نتیجه‌ای از گسست در توجه و حافظه است. روان‌شناسان پیشنهاد می‌کنند برای وسایل روزمره، ساختارهای ثابتی ایجاد کنید و برای وسایل مادرم، از روش‌هایی مثل بسط اطلاعات یا ساخت ذهنی استفاده کنید. بلند گفتن جای قرار دادن چیزها و تجسم در محیط‌های آشنا به به‌خاطر سپردن کمک می‌کند. ❤️ در زمستان ساده‌تر از همیشه وسایل گم می‌شوند؛ شالی از جیب کت آویزان می‌ماند و دستکش‌ها را هم در کافه جا می‌گذارید. این‌ها به کنار، کلیدهایی که در خانه گم‌وگور می‌شوند یا لحظه‌های کلافه‌کننده‌ای که دنبال گوشی می‌گردید و می‌گویید: «همین الان دستم بود!» را حساب نکرده‌ایم. زیاد خودتان را سرزنش نکنید. حتی مارک مک‌دانیل، که نزدیک به ۵۰ سال است حافظه و یادگیری انسان را مطالعه می‌کند، همین تازگی در یک رستوران کلاهش را زیر صندلی جا گذاشت. او معمولا کلاه نمی‌گذارد، برای همین یادش رفت. 🔴مک‌دانیل، استاد ممتاز روان‌شناسی و علوم مغزی در دانشگاه واشنگتن در سنت‌لوئیس، گفت: «باید بلد باشم چطور چیزی را از یاد نبرم، اما همان لحظه فکر نمی‌کنید که قرار است فراموش کنید.» خوشبختانه راهکارهایی وجود دارد. اگر یادتان بماند به کارشان بگیرید، این‌طور می‌توانید جلوی گم کردن وسایل را بگیرید. 🧠 یک اختلال در مغز دنیل ال. شاکتر، استاد روان‌شناسی دانشگاه هاروارد و نویسنده کتاب «هفت گناه حافظه»، می‌گوید گم کردن وسایل کم‌وبیش سراغ همه می‌آید، با شدت‌های مختلف. به گفته او، این موضوع به شرایط زندگی بستگی دارد؛ همان‌هایی که ذهن را از لحظه حال دور می‌کند. 🔴شاکتر گفت داستان لزوما بد بودن حافظه نیست، بلکه «نوعی گسست در نقطه تلاقی حافظه و توجه» است. او افزود: «بر اساس پژوهش‌ها و تجربه شخصی، همین عامل پشت بسیاری از ناکامی‌های حافظه‌ای است که به گم کردن وسایل منجر می‌شود.» حافظه در مغز سه مرحله دارد: رمزگذاری، ذخیره‌سازی و بازیابی. شاکتر گم کردن کلیدها را شبیه راننده‌هایی دانست که سالم به مقصد می‌رسند بی‌آنکه یادشان باشد چطور راه را طی کرده‌اند. در هر دو حالت، خاطره آن عمل اصلا رمزگذاری نمی‌شود چون حواس‌تان جای دیگری بوده و همین بازیابی بعدی را سخت می‌کند. 🔴شاکتر گفت: «باید کمی کار شناختی انجام دهید. هنگام رمزگذاری باید توجه‌تان را متمرکز کنید.» برای چیزهایی که مدام استفاده می‌کنید بهتر است طوری برنامه‌ریزی کنید که لازم نباشد هر بار به یاد بیاورید هر چیز کجاست. شاکتر پیشنهاد می‌کند وسایل دردسرساز مثل گوشی، کیف پول یا کلیدها را مشخص کنید و برای‌شان ساختاری بچینید که با تمرین به عادت تبدیل شود. او مثلا عینک مطالعه‌اش را همیشه در یک جای مشخص در آشپزخانه می‌گذارد. وقتی هم برای گلف می‌رود، گوشی‌اش را همیشه در همان جیب ثابت کیف گلف می‌گذارد. 🔴او گفت: «شاید نه همیشه، اما می‌دانید، در درصد بسیار بالایی از مواقع.» شاکتر گفت اگر نسبت به گذشته نزدیک، گم کردن وسایل به‌طور محسوسی بیشتر شده و در کنار آن مشکلات دیگری در حافظه دارید که در کارکرد طبیعی‌تان اختلال ایجاد می‌کند، وقتش است به پزشک مراجعه کنید. برای چیزهایی که همیشه استفاده نمی‌کنید مک‌دانیل می‌گوید وقتی مغز چند جزء اطلاعاتی دریافت می‌کند که بعدا بتوان آن‌ها را به هم پیوند زد، در به خاطر سپردن بهتر عمل می‌کند؛ در ادبیات پژوهش حافظه به این روش «بسط» می‌گویند. یکی از راه‌ها برای چیزهایی که عادت به استفاده‌شان ندارید اما زیاد گم می‌شوند، مثل کلاه، این است که وقتی آن را جایی می‌گذارید، با صدای بلند بگویید کجا گذاشتید. بلند گفتن دو کار می‌کند که به بازیابی کمک می‌کند. 🔴مک‌دانیل گفت: «بلند گفتن، چون وادارتان می‌کند توجه کنید، رمزگذاری بهتری ایجاد می‌کند و همین کلامی کردن، خاطره‌ای غنی‌تر می‌سازد.» هرچه این بسط دادن جزئیات بیشتری داشته باشد، ارتباط‌های بیشتری در مغز شکل می‌گیرد که به یادآوری کمک می‌کند. حد نهایی همین روش «کاخ حافظه» است که رقابت‌کنندگان حافظه در مسابقات به کار می‌برند. برای به خاطر سپردن رشته‌ای از اعداد و چالش‌های دیگر، یک محیط آشنا و ساختارمند مثل یک خانه یا مسیر را تجسم می‌کنند و اعداد را در نقاط مشخص آن می‌نشانند. برای چیزی مثل کلاه‌تان، آن را در همان مکان تجسم کنید و به یک دلیل و یک پیامد وصلش کنید: «کلاهم را گذاشتم زیر صندلی چون نمی‌خواستم روی میز کثیف شود، اما دفعه قبل جا گذاشتمش.» شاید هنگام رفتن یادتان نیاید برش دارید، اما احتمالا یادتان می‌ماند کجا گذاشته‌ایدش. https://www.euronews.com/health/2026/01/31/where-are-my-keys-tricks-for-remembering-where-you-put-things

🔴 کتاب «اختلاف ویرانگر» منتشر شد. 🔷 برشی از متن کتاب: 🔸 تعارض افراطی با اختلاف‌نظرهای موجود در تعارض سالم تفاوت دارد. آن‌یکی تعارض سازنده است، نیرویی که موجب می‌شود انسان بهتری باشیم. تعارض سازنده به معنیِ بخشودن نیست؛ ربطی به تسلیم هم ندارد. شاید پراسترس و تنش‌زا باشد، اما کرامت و انسانیتمان سر جایش است. 🔸 تعارض سازنده تا حد کاریکاتور تنزل نمی‌یابد. در این نوع از تعارض، پذیرای این واقعیت می‌مانیم که هیچ‌یک از ما همیشه پاسخ همه‌چیز را نمی‌دانیم و البته همۀ ما به هم پیوسته‌ایم. برای دفاع از خود، درک یکدیگر و بهکرد خود به تعارض سالم نیاز داریم. اما برعکس، تعارض افراطی زمانی اتفاق می‌افتد که تعارض به نبرد «خیر علیه شر» یا «ما علیه آن‌ها» تبدیل می‌شود. 🔸 در تعارض افراطی، قوانین عادیِ ارتباط مسالمت‌آمیز زیر پا گذاشته می‌شوند. در این وضعیت، هر مواجهه‌ای با طرف مقابل، چه واقعی باشد چه مجازی، بار سنگین‌تری به خود می‌گیرد. 🔺 برای مطالعۀ بخش‌های بیشتری از این کتاب و تهیۀ آن می‌توانید به فروشگاه اینترنتی ترجمان بروید. 🔗 لینک خرید: https://B2n.ir/fz1068 🔸 اختلاف ویرانگر: چرا به دام تعارضات افراطی می‌افتیم و چطور از آن‌ها خلاص شویم؟ ✍🏻 نوشتۀ آماندا ریپلی ✍🏻 ترجمۀ علیرضا شفیعی‌نسب 📚 ۳۶۸ صفحه؛ رقعی؛ جلد نرم؛ قیمت، همراه با تخفیف: ۴۲۹٫۳۰۰ تومان @tarjomaanweb

رمضان آمده، ای شیخ ! سوالی دارم: روزه با خون دل و خوردن غم، باطل نیست؟

📺آیا همیشه بیشتر منجر به بهتر میشه؟ چه کاری رو قبول کنیم؟ اگر می‌خوایم فرمون زندگی دست خودمون باشه، باید خیلی راحت بتونیم بگیم نه. آقای مک کیون در کتاب اصل‌ گرایی خیلی خوب اینو توضیح می‌ده. 🗣️علی بندری ────── 📗 t.me/Audiobook_p #کتاب_صوتی_وپادکست

گذر جهان‌پهلوان مزار شهدای ۳۰تیر و ... یاد یک دنیا شرافت و کنشگری در راه تعالی و توسعه جمعه اول اسفند

گزارش پاسخگویی ۸۴ مؤسسه عمومی به مردم غیر پاسخگوترین: «مجمع تشخیص مصلحت» کم پاسخگوترین: ستاد امر به معروف 🔹گزارش مقایسه‌ای عملکرد ۸۴ مؤسسه عمومی غیردولتی و برخی ارائه‌دهندگان خدمات عمومی در سامانه ملی انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات نشان می‌دهد این دستگاه‌ها در مجموع با ۵۴۰ درخواست و ۱۲۸ شکایت در ۱۰ ماهه سال ۱۴۰۴ مواجه بوده‌اند؛ از این میان، ۳۸۵ درخواست و ۸۷ شکایت به پاسخ منتهی شده است. asriran.com/004nHA @MyAsriran

✳️ کم‌نظیر و نادر است که دو رویداد تاریخی مکمل اما مستقل، در روز تقویمی نیز بر هم منطبق شوند. ✅ امروز، ۳۰ بهمن ۱۴۰۴، ۱۹ فوریه، یادآور دو مناسبت است در دو موضوع مهم. دو موضوع مهم و ضروری و در شرایط کنونی، بسیار فوری برای ما ایرانیان. 🎁 ۱۹ فوریه، تاریخی نمادین است؛ از تلاقی نادر دو رخداد مکمل یکدیگر. امروز فرصتی است برای توجه ما ایرانیان به دو رخداد یادآور دو پویش اجتماعی برای آزادی، آرامش و آبادی ایران. 💎 ۱۹ فوریه، هم یادآور رویدادی خارق‌العاده در رویکردی و منش #گفت‌وگویی است و هم یادآور رویدادی مهم در فناوری #تصمیم‌گیری_گروهی یا #بندوبستهای_دموکراسی. می‌دانیم #رفتار_دموکراتیک برای پاسداری دموکراسی، پاک نیازمند «بندوبستهای دموکراسی» است. اما دو رویداد نمادین و مکمل: 1⃣ در ۱۹ فوریه ۱۹۷۵، موعظه‌ی آغاز روزه‌ی مسیحیان کاتولیک لبنان در محراب کلیسای کبوشین را کشیشی کاتولیک القا نکرد؛ بلکه به شکلی شگفت و خارق‌العاده در زیر صلیب بالای محراب این کلیسای کاتولیک لبنانی، یک روحانی معمم شیعه‌ی ایرانی به نام سید موسی صدر نشست و موعظه‌ی این مناسک مسیحی را القا کرد و این صحنه‌ی بارز از «گفت‌وگو» میان پیروان راسخ دو مذهب گوناگون، در تاریخ ثبت شد. نه مستحیل و حل شدن در دیگری رخ داد و نه ستیز یا حتی توصیه به دیگری، بلکه به معنای دقیق کلمه «گفت‌وگو با دیگری»، در دیدار و حضور دیگری. 2⃣ در ۱۹ فوریه ۱۸۷۶، نخستین نسخه از راهنمای قواعد یا بندوبستهای دموکراسی را انتشارات اس. سی. گریگز و شرکا در شیکاگو منتشر کرد‌. ناشر عنوان «قوانین نظم رابرت» (Robert’s Rules of Order) را روی جلد آن درج کرد. آن نسخه اکنون مدت‌هاست که نایاب است. اما امروز ویرایش دوازدهم «دستورنامه‌ی رابرت» در جامه‌ی یک هندبوک جامع برای اداره‌ی مجامع تصمیم‌گیری (مانند تدوین مقررات و حتی تدوین قانون اساسی) به زبانهای گوناگون از جمله انگلیسی و فارسی در دسترس ما است. *⃣ نویسنده‌ی این کانال، به‌عنوان دانش‌آموز یا کارورز دهه‌ی دوم «گفت‌وگو» و همچنین «تصمیم‌گیری گروهی»، هر دو این فناوری‌های ضروری را در کتاب «گفت‌وگو و تصمیم‌گیری گروهی» (حلاج، شهرام - نشر دانش‌بنیان- ۱۴۰۴)، معرفی و منتشر کرده‌است. در بخش نخست این کتاب ده مهارت گفت‌وگو معرفی شده‌است و در بخش دوم دوازده قاعده‌ی دموکراسی که دارای بیشترین تناسب و ضرورت را برای هم‌اندیشی‌های ایران امروز دارد. 📚 تلازم و تعامل این دو مهارت به عنوان ضرورتهای ملی، در حد دریافت و تجربه‌ی این پژوهشگر و مهارت‌ورز «گفت‌وگو» و «تصمیم‌گیری گروهی»، در کتابی دقیقا با همین نام، یعنی «گفت‌وگو و تصمیم‌گیری گروهی» تبیین شده‌است. 🤔 امروز، ۳۰ بهمن ۱۴۰۴، ۱۹ فوریه ۲۰۲۶، که این دو تاریخ نمادین باز هم به شکل جالبی تلاقی دارند، مناسبتی است که به انواع روشها و پویشها برای شناخت و مهارت بیشتر ما ایرانیان در این دو منش یا روش مکمل بیاندیشیم و بکوشیم. برای توسعه‌ی خود و توسعه‌ی ایرانمان. 🇮🇷برای ایران و برای انسان. 🇮🇷 👈 تماشای مستند کوتاه گفت‌وگوی ربوده‌شده 👈 وبگاه معرفی دستورنامه‌ی رابرت در ایران 👈 پیشگفتار و فهرست کتاب گفت‌وگو و تصمیم‌گیری گروهی به همراه امکان سفارش 🇮🇷

از در و دیوار، فرآورده‌های «تفکر قلابی» می‌بارد ▫️گفتگو با دکتر نصرالله حکمت، متفکر و فلسفه‌دان پیرامون «شبِ تاریکِ تاریخ» 🔺امروز باید از هر چیزِ خوب و مفید و ضروری و زیبا ترسید. آنچه زشت و مضر و معلوم‌الحال است، ترس ندارد. باید از زیباها ترسید و گریخت، چراکه همه زشت‌ها و زشتی‌ها پشت صورتک زیباها و زیبایی‌ها پنهان شده‌اند. 🔺به قول استادی: «جهان، از خدایان قلابی پر شده است، من اما حتی یک شیطان قلابی ندیدم.» 🔺هیچ‌یک از دکه‌های معنافروشی نمی‌تواند به زندگی بشر تزریق معنا کند. می‌توان کوشید از راه «تفکر سلوکی» و با احیای اشتیاقِ حقیقت در اندرون خویش، کوره‌ راهی به سوی معنای زندگی پیدا کرد. 🔺گذشت آن دوران که نفس تفکر، راه معنا را می‌گشود و تفکر و معنای زندگی، دست در آغوش یکدیگر داشتند. امروز این دو به فراق هم مبتلا شده‌اند. گویی تفکر در فراق «معنای زندگی» می‌سوزد. 🔺چراغ تفکر، هنوز کورسویی دارد، چراغِ معنای زندگی اما نه. در فضای مسلط بر زندگی انسان این دوران، مرگ معنا رخ داده است. آنجا که «معنا» حیات ندارد و مرده است، چگونه می‌توان در جست‌وجوی «معنای زندگی» این در و آن در زد؟ 🔺اینک انسان در عصر احتجاب حقیقت و در شب تاریکِ تاریخ به ‌سر می‌برد. در چنین وضعیتی، تفکر اصیل و راستین، کاری است به غایت صعب و دشوار. عموم مردم که جای خود دارند، دلدادگان حقیقت و اهل تفکر اصیل نیز در این کار وامانده‌اند. 🔺بذر تفکر سلوکی در خاک ظلمات سبز می‌شود و ریشه در مجهولات دارد. این تفکر ما را به سمت نور و روشنایی و به ساحت دیدن و دیدار می‌برد و سبب می‌شود که ما بتوانیم در هر جزئی از اجزای این جهان، وجهی از ظهور حقیقت را ببینیم. بدین‌گونه است که تفکر راستین و حقیقی رفتن است و دیدن و نه بر گرد خویش چرخیدن. به قول استادی: «تفکر رفتن است و دیدن یار/ نه چرخیدن به گرد خود چو پرگار» ✍️الهام صادقی، گفت‌وگو‌ با دکتر نصرالله حکمت، مجله نقد اندیشه، بهار ۱۴۰۳، شماره دوم و سوم، صفحه ۳۴ 💢لینک خرید مجله ‏https://zarinp.al/584858 ▪️اینستا ‏instagram.com/naghdeandisheh ▪️توییتر ‏twitter.com/naghdeandisheh @naghdeandisheh

آدمی که هیچ کاری در این مملکت نمی‌کند آلاف و الوف دارد، ولی یک روشنفکر هیچ چیزی ندارد مقصود فراستخواه معتقد است جامعه ایران با اختلالی جدی در نظام منزلت‌ها مواجه است که در آن، کار مولد و اندیشه‌ورزی بی‌پاداش مانده و ثروت و جایگاه اجتماعی از معنا و عقلانیت جدا شده است. به گزارش خبرآنلاین، مقصود فراستخواه، جامعه‌شناس، در گفت‌وگو با خبرآنلاین با اشاره به مفهوم «منزلت» و «معنا» در تحلیل وضعیت اجتماعی، معتقد است که جامعه امروز ایران با نوعی اختلال جدی در نظام منزلت‌ها مواجه شده است؛ اختلالی که به جابه‌جایی ارزش‌ها و بی‌تناسبی میان تلاش، عقلانیت و جایگاه اجتماعی انجامیده است. به گفته فراستخواه، منزلت اجتماعی هم‌زمان با معنا و عقلانیت تعریف می‌شود و این سه عنصر در کنار هم، بنیان ارزیابی اجتماعی افراد را شکل می‌دهند. اما زمانی که این پیوند از هم گسسته شود، جامعه دچار بحران می‌شود. او تأکید می‌کند که در شرایط کنونی، نظام منزلت‌ها دچار اختلال شده است؛ به‌گونه‌ای که جایگاه اجتماعی افراد دیگر بر اساس کار، تولید، دانش و مسئولیت‌پذیری تعیین نمی‌شود. این جامعه‌شناس توضیح می‌دهد که در چنین وضعیتی، ممکن است افرادی که نقش مؤثری در تولید، اندیشه یا فرهنگ ندارند، از امکانات گسترده و منابع فراوان برخوردار شوند، در حالی که گروه‌هایی مانند روشنفکران، دانشگاهیان، نویسندگان و روزنامه‌نگاران از حداقل‌های معیشتی نیز بی‌بهره می‌مانند. فراستخواه با اشاره به وضعیت طبقات مولد جامعه می‌گوید: افرادی که روزانه ساعت‌های طولانی کار می‌کنند، از صبح زود تا شب درگیر تولید هستند و نسبت به نقش خود در جامعه نوعی خودآگاهی دارند، در نهایت با دستاورد اقتصادی ناچیز و جایگاه اجتماعی تضعیف‌شده روبه‌رو می‌شوند. این در حالی است که برخی دیگر بدون مشارکت مؤثر در فرآیند تولید یا خلق ارزش اجتماعی، می‌توانند به ثروت و امکانات گسترده دست پیدا کنند. به اعتقاد او، تداوم چنین روندی به شکل‌گیری «بحران منزلت» در جامعه منجر می‌شود؛ بحرانی که نه‌تنها نابرابری اقتصادی، بلکه بی‌معنایی، سرخوردگی اجتماعی و تضعیف عقلانیت جمعی را نیز در پی دارد. فراستخواه هشدار می‌دهد که وقتی میان تلاش، معنا و جایگاه اجتماعی رابطه‌ای منطقی برقرار نباشد، اعتماد اجتماعی فرسوده شده و انگیزه برای کار مولد و اندیشه‌ورزی کاهش می‌یابد. متن کامل گفت‌وگو را اینجا بخوانید.