P4C_Teachers- فبک معلمان

تمام چیزی که درباره نقش تفکر در یک جامعه کندوکاو (CoI) گفته‌ام، هیچ ارزشی ندارد اگر ما—به‌طور مشخص، معلمان، و همچنین دیگر دانشجویان—نتوانیم به تفکری که آنجا اتفاق می‌افتد دسترسی داشته باشیم. راه‌های زیادی برای انتقال افکارمان وجود دارد و معلمان وقت و تلاش زیادی را صرف آموزش مهارت‌های سواد و ارتباط می‌کنند. اما در جامعه کندوکاو، این گفت‌وگو است که به عنوان اصلی‌ترین شیوه ارتباط و تبادل عمل می‌کند. گفت‌وگو نمایانگر تفکر جامعه به صورت بیان بلند است؛ این نزدیک‌ترین حالت به این است که به دیگران نشان دهیم چه چیزی در ذهن داریم (و اغلب، چه احساسی داریم). اما رابطه بین تفکر و گفت‌وگو حتی صمیمی‌تر است، زیرا نباید گفت‌وگو را فقط به عنوان محصول فرعی یا پژواک تفکر در نظر بگیریم. ما باید از یکدیگر بپرسیم «به چه چیزی فکر می‌کنی؟» اما همچنین باید درک کنیم که آنچه به یکدیگر می‌گوییم مستقیماً بر آنچه به آن فکر می‌کنیم تأثیر می‌گذارد. گفت‌وگو نه تنها تفکر را بازتاب می‌دهد، بلکه آن را تولید و می‌سازد. تفکر پدیده‌ای شگفت‌انگیز است، هرچند که با یافته‌های علوم عصبی، علوم شناختی و غیره دسترس‌پذیرتر شده است. اما تفکر—یا حداقل آن نوع تفکری که می‌توان آن را کندوکاو inquiry نامید—می‌تواند به عنوان گفت‌وگوی درونی شده نیز فهمیده شود، همان‌طور که فیلسوف و روانشناس بزرگ روس لوو ویگوتسکی (1987) به شدت بر آن تأکید کرده است. بدون شک درست است که کودکان خردسال از تعاملات روزمره خود با دیگران چیزهای زیادی درونی می‌کنند، اما ذات بنیادی جامعه کندوکاو این است که نه تنها محیطی برای بیان افکار ما باشد، بلکه محیطی باشد که در آن یاد می‌گیریم تفکر خود را از طریق گفت‌وگو ساختاربندی کنیم. (لورنس اسپیلتر)