علیرضا کفایی(گاه نوشت) انسانم آرزوست

🔴 ما همه براندازیم(به بهانه‌ی یک دیدار) ✍ عبدالله ناصری روزهای نخستین شهریور دیدار با یک چهره‌ی سیاسی دل‌سوز و ایران‌دوست خيلی خوشحالم کرد. او منتقدِ جدی حکم‌رانی بر مردم و البته هنوز امیدوار به اصلاح بنیادین در درون اسلام سیاسی فعلی است. از بابِ مطایبه به حقیر گفت: تو برانداز شده‌ای! و بلافاصله تأکید کرد البته برانداز نجیب! این حکایت سبب شد در مورد این کلمه که بسیاری از کنش‌گران و سیاست‌‌ورزان ایرانی از کاربرد آن واهمه دارند بنویسم. در ادبیات سیاسی ایران گاهی کلمات ساده یا مرکب در چاله‌ی چالش قرار گرفته و معنا و مراد غلط از آن مستفاد شده‌است. به عنوان مثال ترکیب “اصلاح ساختاری"  بسیاری را به اشتباه انداخته و بعضی را هم گرفتار توهم کرده‌است. بدین معنا که آن را از نوع اصلاح در درون قانون اساسی با حفظ کلیت حکومت دینی دانسته، و یا به دلیل کاربرد کلمه “اصلاح” در این ترکیب، و تجربه تاریخی اصلاحات که با موانع ساختاری حکومت دینی روبرو و ناکام شد، آن را دور از خواسته‌ی اصلی مردم فهم کرده اند، در حالی که نقطه‌ی عزیمت حرکت‌های اعتراضی ملت تغییر و تبدیل حکومت با گام اول یعنی رفراندوم است. کلمه “براندازی”  گرفتار چنین واهمه‌ای است. تنها به این دلیل که مخالفان تاریخی جمهوری اسلامی ایران مثل مجاهدین خلق و سلطنت طلبان همیشه در پی نابودی این نظام حتی به قیمت نابودی کشور بوده و لذا هر کسی هم که به دنبال تبدیل نظام سیاسی حاکم به نظام مطلوب باشد  برانداز به معنای نابود کننده‌ی ایران شناخته می‌شود .وقتی کسانی بدون اسلحه و بدون قصد محاربه ، اراده‌ی اسقاط یک نظام سیاسی را دارند یک برانداز به معنای تغییردهنده و تبدیل کننده‌اند و این برانداز(ورانداز) در پی نابودی استبداد حاکم بر کشور است نه چیز دیگر. لفظ "براندازی” از نظر ادبی بیشتر به معنای تبدیل و تغییر است تا نابودی، و آن هم پس از سالها سنجه و ارزیابی یک نظام سیاسی اصلاح‌ناپذیر مطالبه می‌شود. بنابراین هراس از واژه براندازی/وراندازی عقلانی نیست. جنبش‌گران انقلابی در تاریخ “اکنون” ایران تنها به دنبال تبدیل نظام سیاسی هستند. شعار پرایضاح “ مرگ بر جمهوری اسلامی” که اسم رمز جنبش‌های ملی است به دنبال تغییر و تبدیل جمهوری اسلامی است و این، همان برانداختن مدیریت ناکارآمد فاسدی است که خاک و مردم ایران را سوزانده است. مسلم است  شبهه‌ناکی لفظ براندازی در تآثیر از فلسفه‌ی سیاسی امثال "هابز" و "کانت" گرفتاراست. فلسفه‌ای که نابودی دولت به هر بهانه چون موجد هرج‌ و مرج است غیراخلاقی است (هابز). نگاهی که هرچند اساسا حقِ تغییر را سلب نمی‌کند اما اراده‌ی همگانی که تشخیص آن با دولت مستقر است را جواز براَندازی می‌داند و نهایتا اسقاط حکومت به دستِ همان دولت ممکن است(کانت). در مقابل دو فیلسوف سیاسی مذکور، "جان لاک" براندازی را حق طبیعی ملت دانسته و برهان آورده طبیعت و سرشت آدمی، چون بر عقل نهاده‌‌است، زمانی که دولت حقوقِ طبیعی انسان مثل زندگی آزاد و برابری را سلب کند، براندازی حقِ اخلاقی و عقلانی مردم است. همه‌ی "براندازان مدنی" بايد باور کنند خسارتِ حکومتِ زایل‌کننده‌ی حقوق شهروندی از ناامنی حاصل از انقلاب خیلی بیشتر است. نگارنده با صدای بلند فریاد می‌زند: "من یک برانداز هستم". @kafaeealirezaa