احمد عزتی پرور

#خودنوشت_هستی زندگی‌نامه (26) کودکی و نوجوانی، دوره‌ی صراحت و صداقت است. هنوز نیاموخته‌ایم که سخنمان را در لفافه‌ای از پوشیدگی و پیچیدگی بازگو کنیم. واقعیت را ساده و آشکار می‌بینم و به همان شکل نیز بر زبان می‌آوریم. من همیشه کوشیدم این‌خوی و خصلت را در خود نگاه‌دارم. برای همین، اکنون نیز تا آن‌جا که بتوانم و مانعی اجتماعی و سیاسی در برابرم نباشد، ساده سخن می‌گویم و برهنه بیان می‌کنم. هنگامِ نوشتنِ خاطراتم نیز بر همین‌شیوه هستم. چرا باید احساس و تجربه‌ای را که در نوجوانی داشتم، پنهان کنم؟ گذشته‌ها رفته‌اند و از دیده‌ها و شنیده‌ها، جز تصویرهایی مِه‌آلود چیزی بر جای نمانده است. نوشتنِ خاطرات، اگر صادقانه باشد، نشان‌دادنِ درونِ خویش به دیگران است تا ما را آن‌گونه که بودیم یا هستیم، براستی و درستی، بشناسند. من چنینم که نُمودم. یک عادتِ خوبی که در دَه‌سالگی یافتم و از آن خشنودم، خواندنِ مرتبِ مجله‌های سینمایی و اجتماعی بود. مجله‌ی سینمایی آن‌سال‌ها«فیلم و هنر» نام داشت حتی زمانی که تغییر اسم داد و با نام«ستاره سینما» منتشر شد و البته دیگر کیفیتِ پیشین را نداشت، همچنان خواننده‌اش بودم. تصویرهای رنگی و زیبای فیلم و هنر از بازیگران ایرانی و خارجی، چشم‌نواز و دلربا بودند. مجله‌ی دیگر«زنِ روز» بود که عاشق داستان‌های «چهل‌طوطی» آن بودم. مجله‌ی زنانه‌ی«بانوان» را هم می‌خواندم، اما«زن روز» برایم چیزی دیگر بود. با داستان‌هایش زندگی می‌کردم. مجله‌ی«دختران و پسران» را که ویژه‌ی نوجوانان بود دوست داشتم. بعدها از طریق همین مجله، یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای زندگی‌ام شکل گرفت. همسرم را با پیامی که در این مجله نوشتم یافتم. در این‌سال، یک مغازه‌ی بزرگ در محلِ ما باز شد که می‌شد آن را سوپرمارکت نامید. صاحبش را با نامِ استعاری«عباس کچل» معرفی می‌کنم. صورتش آبله‌دار بود، اما زشت نبود. همیشه لبخندی بر لب داشت. به گمانم اهل تفرش بود. او در مغازه، شماره‌های قدیمی فیلم و هنر و زن روز را می‌آورد و با نیم‌بها می‌فروخت. من مشتری همیشگی‌اش شدم. همسری داشت که شبیه تابلوهای نقاشی دوره‌ی «رنسانس» بود. با دهانی به نسبت کوچک اما گوشتالود و گیرا. پوست بدنش به برف می‌مانست. سپید بود و بی‌چروک و بی‌خدشه و خال. گویا تازگی از روستا به شهر آمده‌بودند. جامه‌ی زن، گاهی از زیربغل و پشت گردن، پاره بود و شکاف داشت. دگمه‌های پیراهن را لااُبالی‌وار می‌بست. وای بر چشم‌های تشنه‌ی من! همین نمای بیرونیِ به ظاهر شلخته‌ی زن، جوانان را به سوی مغازه جلب می‌کرد. شلختگی در این‌زن، زیبایی آفریده بود. من دیگر از هیچ مغازه‌ی دیگری خرید نمی‌کردم. گاهی از او چیزهایی می‌خواستم که دور از دسترس بود. دستش را دراز می‌کرد تا بداند واقعا کدام را می‌خواهم، روزنه‌های جامه، لب می‌گشودند و هوس می‌نمودند و دل و چشم می‌ربودند. عباس‌کچل، مردی مهربان و پاکدل بود. هرگز او را خشمگین و پرخاش‌جو ندیدم. گاهی که مجله‌ای می‌خواستم و پول نداشتم می‌گفت: ـ ببر بخون و دوباره برگردان! البته اگر مجله را می‌پسندیدم، پولش را جور می‌کردم و از او می‌خریدم. تابستان‌ها، فالوده‌یخی هم درست می‌کرد. نصفِ قالب یخ را عمودی در یک جعبه‌ی چوبی می‌گذاشت و با قاشقِ دندانه‌دار می‌تراشید و نشاسته و آبِ لیمو یا آبِ زِرِشک با آن می‌آمیخت. خیلی خوشمزه و گوارا می‌شد. بویژه که ما همیشه تخیل می‌کردیم زنش درست کرده است. جان و مغزمان را خنک می‌کرد. چندسال بعد، هنگام افزودن یک طبقه به خانه‌اش، از بام افتاد و مُرد. همسرش هم یک‌سره دگرگون شد و شیک و خوش‌پوش، در کوچه و خیابان می‌چمید. از محل ما رفت و دیگر او را ندیدم. https://telegram.me/ezzatiparvar