خبر محیط زیستی

🔹🔹«بیوسفر سمی جنگ» در غزه، هیچ‌کس را یارای فرار از آن نیست شهره صدری – نوشته مارک زیتون و غسان ابوسته- غزه بارها به‌خاطر آب مورد تهاجم قرار گرفته است. هر ارتشی که وارد یا از صحرای سینا خارج شده -چه بابلی‌ها، چه اسکندر مقدونی، چه عثمانی‌ها، و چه بریتانیایی‌ها- در پی آسایش و نجات در آنجا بوده‌اند. اما امروز آبِ غزه نشانه‌ی وضعیتی سمی است که با سرعتی نگران‌کننده از کنترل خارج می‌شود. ترکیبی از حملات مکرر اسرائیل و بسته شدن مرزهای آن توسط اسرائیل و مصر، باعث شده این منطقه نتواند آب یا پسماندهای خود را تصفیه کند. هر قطره آبی که در غزه مصرف می‌شود، مانند هر بار سیفون کشیدن توالت یا هر آنتی‌بیوتیکی که خورده می‌شود، در نهایت به شکلی آلوده و تخریب‌شده به محیط بازمی‌گردد. شرایط به دلیل ظهور «ابر‌میکروب‌ها» به‌طور باورنکردنی، رو به وخامت است. این موجوداتِ مقاوم به چندین دارو، به دلیل تجویز بیش‌از‌حد آنتی‌بیوتیک توسط پزشکانی به وجود آمده‌اند که برای درمان قربانیانِ حملاتِ به‌ظاهر پایان‌ناپذیر، ناچار به استفاده از آن‌ها هستند. هرچه جراحات بیشتر باشد، احتمال آسیبِ مجدد نیز بیشتر است. دسترسی کمتر و نامنظم به آب پاک به این معناست که عفونت‌ها سریع‌تر گسترش می‌یابند، میکروب‌ها قوی‌تر می‌شوند، آنتی‌بیوتیک‌های بیشتری تجویز خواهد شد و قربانیان بیش‌ازپیش ضعیف‌تر خواهند شد. نتیجه‌ی آن چیزی است که «اکوسیستم سمی» یا «زیست‌کره‌ی – بیوسفر- جنگ» نامیده شده است، که چرخه‌ی مضر آب تنها بخشی از آن است. آب هست ولی برای اسراییلی‌ها انگار هیچ آب شیرینی در نزدیکی غزه وجود ندارد که اوضاع را بهتر کند. تنها چند صد متر آن طرف‌تر از مرز، مزارع اسرائیلی هستند که از آب شیرین پمپاژ شده از دریاچه طبریه (دریای جلیله) برای پرورش گیاهان دارویی مورد نیاز سوپرمارکت‌های اروپایی استفاده می‌کنند. از آنجایی که این دریاچه حدود ۲۰۰ کیلومتر در شمال و ۲۰۰ متر پایین‌تر از سطح دریا قرار دارد، انرژی زیادی برای پمپاژ  آب مصرف می‌شود. آب دریاچه همچنین مورد مناقشه شدید لبنان، اردن، سوریه و فلسطینی‌ها در کرانه باختری است که هر کدام به دنبال حق قانونی خود در حوضه رودخانه اردن هستند. در همین حال، اسرائیل این روزها آنقدر آب دریا را شیرین می‌کند که شهرداری‌هایش دیگر آب مازاد را وارد سیستم شهری نمی‌کنند. آب شیرین‌شده اضافی برای آبیاری محصولات کشاورزی استفاده می‌شود و سازمان آب این کشور حتی قصد دارد از آن برای پر کردن مجدد خود دریاچه طبریه استفاده کند – چرخه‌ای عجیب و غیرمنطقی، با توجه به اینکه آب دریاچه همچنان در جهت مخالف به بیابان پمپاژ می‌شود. اکنون آنقدر آب مصنوعی وجود دارد که برخی از مهندسان اسرائیلی می‌توانند اعلام کنند که “امروزه هیچ کس در اسرائیل کمبود آب را تجربه نمی‌کند”. اما همین را نمی‌توان در مورد فلسطینی‌ها، به ویژه ساکنان غزه، گفت. مردم آنجا برای تصفیه آب خود به فیلترهای مبتکرانه مختلف، دیگ‌های بخار یا واحدهای نمک‌زدایی زیر سینکی یا واحدهای نمک‌زدایی در سطح محله متوسل شده‌اند. اما این منابع کنترل نشده، اغلب پر از میکروب هستند و فقط دلیل دیگری برای تجویز آنتی‌بیوتیک به کودکان است – بنابراین الگوی آسیب و آسیب مجدد ادامه می‌یابد. در همین حال، پزشکان، پرستاران و خدمه تعمیر و نگهداری آب سعی می‌کنند با حداقل تجهیزات پزشکی موجود، غیرممکن‌ها را انجام دهند. تحقیقات ما نشان می‌دهد که جنگ چیزی فراتر از صرفاً ارتش‌ها و ژئوپلیتیک است؛ جنگ در کلِ اکوسیستم‌ها گسترش می‌یابد. اگر با ایدئولوژیِ «انسان‌زدا» (انسانیت‌سوز) که پشت این درگیری است مقابله می‌شد، و اگر آبِ مازاد به جای دریاچه‌ها، به سمت مردم هدایت می‌شد، آنگاه آسیب‌های مکرر و به‌سادگی قابل اجتنابی که مردم غزه متحمل می‌شوند، به خاطره‌ها می‌پیوست. در آن صورت، فلسطینی‌ها به‌زودی زیست‌بومِ بسیار سالم‌تری را تجربه می‌کردند.» گزارش کامل را در سایت خبر محیط زیستی بخوانید 👇👇 https://www.envnew.ir/?p=3477