حــرفــــ دل

گاهی قوی‌تر شدن یعنی سکوت کردن جایی که قبلا داد میزدی! @gitmit

این‌همه فساد و ویرانی طبیعی نیست! این‌همه خشک‌شدن، آلودگی، نباریدن! اینهمه کمبود انرژی، آب، برق! اینهمه آتش گرفتن، سوختن... کمر به نابودی ایران بسته‌اند! وگرنه تالاب‌های چندهزارساله و جنگل‌های چندین میلیون‌ساله را که نمی‌شود راحت از پای در آورد! نمی‌شود راحت به مردمی که سراسر امیدند بقبولاند که هیس! فریاد بزنی که چه؟ صدایت به کجا می‌رسد؟ نمی‌شود راحت دریاچه‌ای را خشکاند که از پرآبی‌اش شکایت می‌کرده‌اند پیش از این! طبیعی نیست! طبیعی نیست این‌ حجم از ویران شدن! طبیعی نیست اینهمه به قعر کشاندن و نابود کردن! کدامین گروه از کدامین جغرافیا کمر همت به نابودیِ این خاک و این مردم بسته‌اند؟! می‌خواهیم‌ شاد باشیم، اما سوال اینجاست که چگونه؟ چگونه باید خودمان را به نفهمیدن بزنیم؟! @gitmit

خدایا، همه چیز را به تو واگذار می‌کنم... به تو واگذار می‌کنم آنان که مرا در دست‌بسته‌ترین و بی‌دفاع‌ترین حالاتم گیر انداختند و چشمان تو را دور دیدند و تا می‌توانستند آزارم دادند. آنان که بد گفتند، بد کردند، بد تا کردند و برای من بد خواستند. آنان که کاری به کارشان نداشتم اما گره در زندگی‌ام انداختند و تو دیدی که می‌توانستم تلافی کنم، اما نخواستم. به تو واگذار می‌کنم و به زندگی برمی‌گردم خواستی گذشت کن، خواستی تلافی، خواستی ببخش، خواستی فقط از دل من در بیاور تمام اندوهی را که ناروا در جهانم کاشتند و ترک‌های عمیقی که روی قلبم گذاشتند. از اینجا به بعدش با تو... تو بهتر از من صلاح بنده‌های خودت را می‌دانی... @gitmit

‏اگر بدونید بعضی آدما فقط با یه «نخ» به این دنیا وصل هستن، نه کسی رو آزار می دید، نه قضاوت می کنید، نه چوب لا چرخ بقیه می ذارید، نه با روح و روان کسی بازی می کنید! واقعا خیلی‌ها لبه پرتگاهن و فقط یه هُل نیاز دارن برای سقوط! @gitmit

‏یکی از چیزایی که هیچوقت نمی‌تونم قبول کنم ترجیح دادن دیگران به منه. یعنی شما یک‌بار بقیه رو به من ترجیح بدی من تا ابد تنهایی رو بهت ترجیح میدم. @gitmit

یه خصوصیت آدمای امن که فقط وقتی دیگه نداریدشون متوجهش میشید اینه که اینا خیلی‌چیزا رو به روتون نمیارن. موقع بحث، یادتون نمیارن که چرا شما هم مقصرین. عین کاری که شما باهاشون کردین با شما نمی‌کنن. آسیب ندیدن شما اولویتشونه، نه برنده شدن تو دعوا. کاش می‌فهمیدیم تا هستن... @gitmit

گاهی باید فقط بگذری و عبور کنی و از یاد ببری. از یاد ببری بدی‌ها و کمی‌ها و کسری‌ها و حتی رنج‌ها را... از یاد ببری که رفتی و دویدی و زمین خوردی و زخمی شدی. از یاد ببری که پذیرفتی و اعتماد کردی و در کمال اعتماد، ضربه خوردی و عمیقا آسیب دیدی. از یاد ببری که خواستی و نشد، که دویدی و نرسیدی، که خوبی کردی و بدی دیدی، که بد نخواستی و بدت را خواستند... گاهی تنها راه خوشبختی این است که فراموش کنی! فراموش کنی چه‌ها شد و چه‌ها گفتند و چه‌ها کردند و دنبال هیچ چرایی برای کنش‌ها و واکنش‌های آدم‌ها نگردی و همه چیز را به قوانین جهان واگذار کنی و به زندگی‌ات برسی. باید فراموش کنی... فراموش کنی و آرام بگیری، فراموش کنی و نفس‌های راحت‌تری بکشی، فراموش کنی و رها باشی و بروی و فاصله بگیری از حواشیِ آزاردهنده و برای خودت زندگی کنی... @gitmit

آنها داشتند گور تو را می‌کَندند، تو نگران خستگی دست‌هایشان بودی... بخواب آدم احمق! @gitmit