شعر آیینی

#۲۲۳۰ 1404/3/10 دل از فراق تو خون است ای امید جهان کجاست صبح وصالت؟ چه دیر آمد زمان گرفته غربت تو جان خسته ما را که کس نمانده به فکر طلوع جمکران هزار جمعه گذشت و هنوز نیامدی‌ چو ماه پشت نقابی نهان‌تر از نهان دعا ز سینه برآمد به آسمان نرسید کجاست پنجره‌ای باز سوی آسمان؟ زمین ز عدل تو خالی‌ست ای منجی من و تیر ظلم نشسته به قلب هر اذان بیا که روح جهان بی‌تو در عذاب افتاد بیا که خسته شد این دل ز انتظار گران #محسن_جلیلی @religious_poems