هیچ!

کم حرف نشده‌ام، حرف‌هایم را نمی‌توانم بزنم. کلمات بسیاری کم دارم، حروف بسیاری، چیزهایی هست که درونم می‌چرخند، حس‌شان می‌کنم اما معنی‌شان را نمی‌دانم حتی نامی برای صدا زدنشان پیدا نمی‌کنم. تنها می‌دانم که بسیارند، که غمگین‌اند، که غمگینم می‌کنند. بسیار غمگین.

سختی، سپس آسانی، سپس اندوه، سپس شادی و باز هم سختی و سپس...

پندِ حکیمْ محضِ صَواب است و عینِ خیر فرخنده آن کسی که به سَمعِ رضا شنید حافظ، وظیفهٔ تو دعا گفتن است و بس در بَندِ آن مباش که نشنید یا شنید #حافظ

در جمع‌ها حضور داريم، ولى مشكل بچه‌هايمان حل نمى‌شود... فقط دور هم جمع مى‌شويم و مى‌رويم؛ درحالى‌كه اهل‌بيت (عليهم‌السلام) گفتند: در جمع‌هاى شما، مشكلات شما با برخوردهايتان حل مى‌شود، دل‌هايتان زنده مى‌شود. اما در جمع‌های ما اين دل‌های مرده، زنده که نشده، هيچ، اصلاً فكرها هم روشن نشده و جرقه‌اى نخورده است. معلوماتى انباشته شده كه فردا و پس‌فردا به تمسخر گرفته مى‌شود و كنار مى‌رود. اين بچه‌ها اُنس مى‌خواهند، برخورد مى‌خواهند، فعاليت مى‌خواهند. اين زندگى شتاب دارد و خواه‌وناخواه روال زندگى‌شان يك چيز ديگر مى‌شود. كسى هم كه مى‌خواهد اين چيزها را در برخورد مراعات كند، مى‌گويند اينها خلاف اخلاق اسلامى است! اينها كه چنين مى‌گويند، اسلام را نمى‌فهمند، از اخلاق شناخت ندارند؛ وقتى درد ندارند، اصلاً دين ندارند... ما با جبرئيل و اسرافيل كه قاطى نمى‌شويم؛ ياران و دوستانمان هم كه از بهشت نمى‌آيند؛ از بين همين آدم‌ها بايد يار انتخاب كنيم و حركت كنيم. آدمى را كه پر از كثافت است و تا ديروز زنا و لواط مى‌كرده و صد فجور داشته، آيا بايد رهايش كنيم يا بايد با او برخورد داشته باشيم‌؟ با چه زبانى مى‌خواهيم با او حرف بزنيم‌؟ با كدام اخلاق مى‌خواهيم جذبش كنيم‌؟ نعلين زرد بپوشيم و سر را كج بگيريم تا چشممان به هيچ‌كس نيفتد و متمركز باشيم‌؟ اين‌طور نيست! اين است كه اگر بينش‌ها درست، و دردها ملاحظه شود، اخلاق، روال ديگرى پيدا مى‌كند. پس اُنس و معاشرتى لازم است. نمى‌شود اين بچه يا جوان را رها كرد؛ بلكه بايد با او دوستى كرد و حرف زد. به بچه نمى‌شود اسفار گفت؛ نمى‌شود با او دعاى كميل خواند؛ بايد با او بازى كرد. آيا اينها خلاف اخلاق است‌؟ بميرد كسى كه اخلاق را اين‌گونه مى‌فهمد، با آن اخلاق و تلقى‌اى كه از دين دارد! كه مرگ همه، از اين كج‌فهمى‌ها و نفهمى‌هاست! 📚جمع‌ها و حاصل‌جمع‌ها _ عین صاد

آخ...

در میدان، تنها و فقط چشم‌به‌راه فرمانده بودن، هم می‌تواند نجات باشد، هم هلاکت.

محتواهای تولیدیمون رو فروارد میکنم بدون لوگو و... هرجور که صلاح میدونید استفاده کنید ❤️

کم‌حجم

حرکت زیبا و پُرمعنایی که آن بانوی مجری تلویزیون، در مقابل حمله‌ی دشمن انجام داد: تکبیر گفتن و در واقع، نشانه‌ی قدرت ملّت را به همه‌ی دنیا ارائه کردن؛ این حادثه‌ی تاریخی‌ای بود، حادثه‌ی بسیار باارزشی است. #رهبری

به این فکر می‌کنم که تمام ثانیه‌هایی که دور از حرم می‌گذرونم، می‌تونستم تو صحن و سرات باشم و اون‌جا نفس بکشم. به این دور بودن و طولانی شدن دوری‌م که فکر می‌کنم، دلم برات بیش‌تر و بیش‌تر تنگ می‌شه، آقای امام‌رضا(ع).

که اگر بر مزارت دسته گلی می‌گذاشت، او را می‌بخشیدی.

تعجب میکنم از کسی که برادر مسلمانش نیاز به کمک دارد اما از کمک کردن به او ابا میکند گیریم که امید به ثواب ندارد و از عذاب هم نمیترسد اما چرا نسبت به اخلاق کریمانه بی میل است؟ مولایم علی(ع) فرمود.

ولا أخاف سوى أن التفت وأجدني في نفس المكان بعد كل هذا الركض.. من فقط از این می ترسم که بعد از این همه دویدن برگردم و خودم را در همان جایی که بودم بیابم. -غسان کنفانی

• اگر انسان عالِمی باشی، به تو حسد می‌برند و براي اين‌كه تو را از چشم ديگران بیاندازند، درصدد عیب‌جویی و خرده‌گیری از تو برمی‌آیند. • اگر مطلبي را ندانی، و بخواهی از دیگران استفاده کنی، همت ندارند که تو را راهنمایی و ارشاد کنند. • اگر به دنبال دقایق و ظرايف علمی باشي، طعنه مي‌زنند كه آدم بیکاری است، كه در پي چنين مسائلي است. • اگر طلب علم را رها کنی،‌ تو را کودن و کم‌استعداد مي‌خوانند. • اگر نسبت به انجام عبادات اهتمام داشته باشی؛ می‌گویند: این آدمِ ظاهرساز و ریاکاری است. • اگر سکوت پيشه کنی، می‌گویند: لال است. • اگر صحبت کنی، می‌گویند: چه قدر پرحرف است. • اگر پول خرج کنی، می‌گویند: آدم ولخرجی است • اگر اقتصاد داشته باشی، تو را خسیس می‌نامند. • اگر به پولشان نياز داشته باشی، و از آنها درخواست کمک کني، رابطه‌شان را با تو قطع می‌کنند؛ • اگر نسبت به آنها بی‌اعتنا باشی، حتي ممكن است تو را كافر و خارج از دين معرفي کنند. #مردم این چنین اند... _ اول‌جامعه‌شناس‌عالم،علی‌علیه‌السلام | بحارالانوار،ج۷۴، ص۲۳۴