هیچ!

در راه معشوق... هر زحمتی به یک معنا لذتی است.

از فریب وعده‌ی فردا، تسلی کی شوم؟ چون به‌یاد آرم خلاف وعده‌ی دیروز را #میلی_مشهدی

این مرد، ما را از حضیضِ تردید و تفرقه و فلاکت به قله‌های بلندِ عزت و اقتدار رساند. درود خدا بر او که عشق به وطن را در عمقِ جانِ ما کاشت؛ درود خدا بر او که لذتِ کار کردن برای این خاک را به ما چشاند؛ درود خدا بر او که ما را ایرانی بار آورد؛ ایرانیِ سربلند، صبور، ریشه‌دار در تاریخ و امیدوار به آینده؛ ایرانی‌ای که می‌داند می‌تواند، اگر بخواهد و بایستد. این مرد، ما را به اوجِ اوجِ اوجِ اقتدار رساند؛ ما را به فهمِ «می‌توانیم» رساند؛ ما را به استقلالِ واقعی رساند؛ ما را به غیرتِ ملی رساند؛ ما را به بیداریِ تاریخی در برابر شیاطین رساند؛ ما را به صلابت و اقتدار در برابر دشمن رساند؛ ما را به امید در دلِ سختی‌ها رساند؛ ما را به شرافتِ ماندن و ساختن رساند؛ ما را به عشقِ عمیق به ایران رساند؛ ما را به باورِ آینده‌ای روشن رساند. ما را به قله ها رساند. و بعد، خاک ایران خدا را به آغوش کشید و رفت. دنیای فردا، دنیای «هرچه ایران بگوید» است، ان‌شاءالله...

کم حرف نشده‌ام، حرف‌هایم را نمی‌توانم بزنم. کلمات بسیاری کم دارم، حروف بسیاری، چیزهایی هست که درونم می‌چرخند، حس‌شان می‌کنم اما معنی‌شان را نمی‌دانم حتی نامی برای صدا زدنشان پیدا نمی‌کنم. تنها می‌دانم که بسیارند، که غمگین‌اند، که غمگینم می‌کنند. بسیار غمگین.

سختی، سپس آسانی، سپس اندوه، سپس شادی و باز هم سختی و سپس...

پندِ حکیمْ محضِ صَواب است و عینِ خیر فرخنده آن کسی که به سَمعِ رضا شنید حافظ، وظیفهٔ تو دعا گفتن است و بس در بَندِ آن مباش که نشنید یا شنید #حافظ

در جمع‌ها حضور داريم، ولى مشكل بچه‌هايمان حل نمى‌شود... فقط دور هم جمع مى‌شويم و مى‌رويم؛ درحالى‌كه اهل‌بيت (عليهم‌السلام) گفتند: در جمع‌هاى شما، مشكلات شما با برخوردهايتان حل مى‌شود، دل‌هايتان زنده مى‌شود. اما در جمع‌های ما اين دل‌های مرده، زنده که نشده، هيچ، اصلاً فكرها هم روشن نشده و جرقه‌اى نخورده است. معلوماتى انباشته شده كه فردا و پس‌فردا به تمسخر گرفته مى‌شود و كنار مى‌رود. اين بچه‌ها اُنس مى‌خواهند، برخورد مى‌خواهند، فعاليت مى‌خواهند. اين زندگى شتاب دارد و خواه‌وناخواه روال زندگى‌شان يك چيز ديگر مى‌شود. كسى هم كه مى‌خواهد اين چيزها را در برخورد مراعات كند، مى‌گويند اينها خلاف اخلاق اسلامى است! اينها كه چنين مى‌گويند، اسلام را نمى‌فهمند، از اخلاق شناخت ندارند؛ وقتى درد ندارند، اصلاً دين ندارند... ما با جبرئيل و اسرافيل كه قاطى نمى‌شويم؛ ياران و دوستانمان هم كه از بهشت نمى‌آيند؛ از بين همين آدم‌ها بايد يار انتخاب كنيم و حركت كنيم. آدمى را كه پر از كثافت است و تا ديروز زنا و لواط مى‌كرده و صد فجور داشته، آيا بايد رهايش كنيم يا بايد با او برخورد داشته باشيم‌؟ با چه زبانى مى‌خواهيم با او حرف بزنيم‌؟ با كدام اخلاق مى‌خواهيم جذبش كنيم‌؟ نعلين زرد بپوشيم و سر را كج بگيريم تا چشممان به هيچ‌كس نيفتد و متمركز باشيم‌؟ اين‌طور نيست! اين است كه اگر بينش‌ها درست، و دردها ملاحظه شود، اخلاق، روال ديگرى پيدا مى‌كند. پس اُنس و معاشرتى لازم است. نمى‌شود اين بچه يا جوان را رها كرد؛ بلكه بايد با او دوستى كرد و حرف زد. به بچه نمى‌شود اسفار گفت؛ نمى‌شود با او دعاى كميل خواند؛ بايد با او بازى كرد. آيا اينها خلاف اخلاق است‌؟ بميرد كسى كه اخلاق را اين‌گونه مى‌فهمد، با آن اخلاق و تلقى‌اى كه از دين دارد! كه مرگ همه، از اين كج‌فهمى‌ها و نفهمى‌هاست! 📚جمع‌ها و حاصل‌جمع‌ها _ عین صاد

آخ...

در میدان، تنها و فقط چشم‌به‌راه فرمانده بودن، هم می‌تواند نجات باشد، هم هلاکت.

محتواهای تولیدیمون رو فروارد میکنم بدون لوگو و... هرجور که صلاح میدونید استفاده کنید ❤️

کم‌حجم

حرکت زیبا و پُرمعنایی که آن بانوی مجری تلویزیون، در مقابل حمله‌ی دشمن انجام داد: تکبیر گفتن و در واقع، نشانه‌ی قدرت ملّت را به همه‌ی دنیا ارائه کردن؛ این حادثه‌ی تاریخی‌ای بود، حادثه‌ی بسیار باارزشی است. #رهبری

به این فکر می‌کنم که تمام ثانیه‌هایی که دور از حرم می‌گذرونم، می‌تونستم تو صحن و سرات باشم و اون‌جا نفس بکشم. به این دور بودن و طولانی شدن دوری‌م که فکر می‌کنم، دلم برات بیش‌تر و بیش‌تر تنگ می‌شه، آقای امام‌رضا(ع).

که اگر بر مزارت دسته گلی می‌گذاشت، او را می‌بخشیدی.

تعجب میکنم از کسی که برادر مسلمانش نیاز به کمک دارد اما از کمک کردن به او ابا میکند گیریم که امید به ثواب ندارد و از عذاب هم نمیترسد اما چرا نسبت به اخلاق کریمانه بی میل است؟ مولایم علی(ع) فرمود.