شعرخوانی

بنشین، مرو، چه غم که شب از نیمه رفته است؟ بگذار تا سپیده بخندد به روی ما بنشین، ببین که دخترِ خورشیدِ صبحگاه حسرت خورد ز روشنی آرزوی ما بنشین، مرو، هنوز به کامَت ندیده‌ایم بنشین، مرو، هنوز کلامی نگفته‌ایم بنشین، مرو،‌ چه غم که شب از نیمه رفته است؟ بنشین که با خیالِ تو شب‌ها نخفته‌ایم بنشین، مرو، که در دلِ شب در پناهِ ماه خوش‌تر ز حرفِ عشق و سکوت و نگاه نیست بنشین و جاودانه به آزارِ من مکوش یک‌دم کنارِ دوست نشستن، گناه نیست بنشین، مرو، حکایتِ وقتِ دگر مگو شاید نماند فرصتِ دیدارِ دیگری آخر تو نیز با مَنَت از عشق گفتگوست غیر از ملال و رنج ازین در چه می‌بری؟ بنشین، مرو، صفای تمنای من ببین امشب چراغِ عشق در این خانه روشن است جانِ مرا به ظلمتِ هجرانِ خود مسوز بنشین، مرو مرو که نه هنگام رفتن است اینک تو رفته‌ای و من از راه‌های دور می‌بینمت به بسترِ خود برده‌ای پناه می‌بینمت نخفته بر آن پرنیانِ سرد می‌بینمت نهفته نگاه از نگاهِ ماه درمانده‌ای به ظلمتِ اندیشه‌های تلخ خواب از تو در گریز و تو از خواب در گریز یاد منَت نشسته بر ابر پریده رنگ با خویشتن به خلوت دل می‌کنی ستیز #فریدون_مشیری #استوری Instagram.com/reading_poem ■ شعرخوانی ● @Reading_poem