کُنجِ دنج

بچه‌های نمی‌دونم چرا دارید از کانالم لفت می‌دید؛ راستش رو بخواین حرفی برای گفتن ندارم. چیزی هم مونده که بگم؟ چیزی هست که آدم‌ها ندونن و بخوان از کانال من مطلع بشن؟ ضمن اینکه شاید براتون جالب باشه بدونین: یک هفته قبل از بازگشت اینترنت بین‌الملل، من از پلیس فتا تماس داشتم و ازم خواستن خودمو معرفی کنم! عرض کردم خدمت‌شون که حالتون خوبه؟ اینترنت قطعه! من چه جرمی می‌تونم کرده باشم؟ (پلیس فتا پر رابطه با جرائم مربوط به اینترنته) اما گفتن بیا. رفتم و بابت نوشته‌های سال ۲۰۲۳ تا الان، تعهد دادم. راستش آزادی‌خواهی برای من از دی‌ماه ۴۰۴ شروع شد. از شهریور ۴۰۱ هم شروع نشد. حتی از آبان ۹۸ هم شروع نشد. من از همون روزی که اخبار شبکه یک درباره «وقایع هجده تیر دانشگاه تهران» حرف می‌زد و یه دختربچه ده ساله بودم، فهمیدم خیلی چیزا هست که من نمی‌دونم و باید بدونم. اگر مردم با استوری گذاشتن، حس مبارز سیاسی بودن به‌شون دست می‌ده، دم‌شون گرم؛ ان‌شاء‌الله سلامت باشن. مسیر آزادی‌خواهی برای من از سوشال مدیا نمی‌گذره. راستشو بخواین حتی از کف خیابون هم نمی‌گذره. هرگز نه خودم رفتم، نه کسیو تشویق کردم بره. چون اونا سلاح دارن و ما نداریم؛ قصه همینقدر کوتاه و همینقدر تلخه. القصه ... یه مدت کلا نیستم؛ چه اینجا، چه اینستاگرام. در روزهای آینده یه اتفاق خیلی بزرگ در زندگیم رخ می‌ده، که میام اینجا به‌تون می‌گم. فعلا ... دوست‌تون دارم.