Achcan

برای اطلاع از شرایط، اول نمونه‌ متن‌هاتون رو بفرستید تا بخونیم. از بینتون اون‌هایی که نوشته‌هاشون به ما نزدیک هستن رو انتخاب می‌کنیم و بعد شرایط اعلام می‌شه.

کسایی که می‌خوان عضو اچکان تیم بشن بهم پیام بدن: @achcn

آدمی که آگاهی، دانش و تعادل داره رو با هیچ شخصِ پول‌دارِ مشهورِ به ظاهر خفنی عوض نکنید. همون‌طور که تموم فیلم‌هایی که توی سینما تماشا می‌کنید واقعی نیستند، اکثر زندگی‌هایی که توی فضای مجازی می‌بینید یا حرف‌هایی که می‌شنوید هم واقعی نیستند. وقت‌ و انرژی‌تون رو واسه اهدافتون بذارید، نه واسه تماشای بدبختی، خوش‌بختی و داستان‌های ساختگیِ مردم توی فضای مجازی. #اچکان

اگر در طول تاریخ به انسان دقت کنید؛ می‌بینید که او همیشه درگیر نزاع و جنگ و خونریزی بوده است و در عین حال همیشه ادعا داشته که اشرف مخلوقات است. اما تا زمانی که نتواند بر خشم و منیت خود مسلط شود، هیچ فرقی با حیوانات ندارد. #اچکان

همیشه گفتم و باز هم می‌گم. ما در نهایتِ یکی بودن، منحصربه‌فرد هستیم و هرکسی راه و مسیر خودش رو داره. کسی که می‌گه خب فلانی این‌کارو کرد، پس بهتره منم بکنم یعنی هنوز مسیر خودش رو پیدا نکرده. چون راه و زندگی هیچ دونفری «دقیقا» مثل همدیگه نیست و کسی که این رو نمی‌دونه راهش رو هزاران بار به واسطه‌ی عوامل بیرونی گم می‌کنه و وقتی به پایان زندگی‌ش نزدیک می‌شه، با خودش می‌گه که چرا کارهایی که واقعا دوست داشتم رو انجام ندادم! چون در تموم طول عمر، نگاهش درگیر زندگی دیگرون و اطرافیانش و مقایسه خودش با اون‌ها بوده. شاید اگه بیشترِ وقتش رو برای این می‌ذاشت که مسیر خودش رو شناسایی کنه الان از کارهایی که کرده و نکرده پشیمون نبود. #اچکان

همیشه برام جالب بود که چی می‌شه تا یک کاری رو شروع می‌کنی یه عده‌ی «زیادی» از «اطرافیانت» تصمیم می‌گیرن اونا هم همون‌کار رو شروع کنن. (این موضوع مربوط به الان نیست، مربوط به همیشه‌ست!) و تو با خودت می‌گی: «مگه قبل از من، اون آدما وجود نداشتن؟ قبل از من اون کار وجود نداشته؟ اگه علاقه‌ای بوده، چرا قبلش انجامش ندادن؟ چرا منتظرن یه کاری بکنم و سریع اونا هم بگن ما هم بلدیم!» یعنی آدم‌ها اینقدر تاثیرپذیر و سست هستن که با دیدن هرچیزی راهشون عوض می‌شه؟ امروز توسط تو، فردا توسط دیگری و هیچ‌ روزی از درون خودشون. همه‌چیز رو از بیرون می‌بینن و می‌رن داخلش تا عقب نمونن، بعدش هم ادعا دارن که عاشق اینجور کارها بودن همیشه! و البته تو می‌دونی تموم این حرف‌ها فقط واسه اینه که احساس پوچی‌شون رو به نوعی و با چیزی بپوشونن، بلکه بتونن چشم‌شون رو همچنان به زندگی و حرکات دیگرون بدوزن و به سرعت همون‌ حرکات رو با نام خودشون تکرار کنن چون کسایی که چیزی از خودشون ندارن سعی می‌کنن خودشون رو وصل کنن به کسایی که چیزی دارن، هرچند چیزی کوچیک. #اچکان

جدا از این که خیلی چیزها را برای سرگرمی منتشر می‌کنم، هدف اصلی‌‌ام همیشه این بوده که منبعی باشم برای انتشار آگاهی نه فقط کسی برای نمایش و سرگرمی. آگاهی و دانش همیشه جایگاه بالاتری در زندگی من داشته‌است تا دیده‌شدن و پول به جیب زدن. از نظر من تاثیر و قدرت کسانی که برای آگاهی خود و مردم در تلاشند به هیچ عنوان قابل مقایسه با کسانی که فقط در حال خوردن و خریدن و ادعا کردن هستند نخواهد بود. این دو گروه در دنیاهایی کاملا متفاوت، اما در کنار هم در حال زندگی کردن هستند؛ ولی یک گروه فقط ریخت‌و‌پاش می‌کند و دیگری با درکی از تعادل؛ هم‌زمان با اینکه تفریحش را دارد، انسان را از سقوط نیز نجات می‌دهد. روزی می‌رسد که می‌فهمیم، تنها چیزی که می‌توانسته ما را در تمام این سال‌ها نجات دهد، آگاهی و عشق بوده‌است. #اچکان

سیستم حمله کردن قدیمی شده و تاثیرش رو از دست داده. مثلا می‌گی فلان اخلاق خوب نیست و طرف می‌دونه که داری درست می‌گی اما سریع می‌گه، تو خودت مگه خیلی خوبی؟! نمی‌فهمن خوب بودن من یا نبودنم، از بد نبودن اون موضوع چیزی کم نمی‌کنه. مردم به هیچ‌وجه نمی‌خوان اشتباهاتشون رو قبول کنن و برای همین سریع سیستم حمله رو در پیش‌ می‌گیرن یا سعی می‌کنن کلا موضوع رو برعکس کنن. مثلا می‌گی دغدغه‌ی اکثر مردم یه چیزه، یارو سریع می‌گه مگه خودت دغدغه‌ت چیه؟!! از بحث اصلی می‌پرن و به حاشیه کشیده می‌شن. این سیستم توی خیلی از حیطه‌ها به چشم می‌خوره، برای همین مشکلات جمعی خیلی دیر و سخت درست می‌شه، چون هیچ‌کس نمی‌خواد اشتباهش رو بپذیره و خودش رو تغییر بده. #اچکان

وقتی فقط و فقط در فیلم‌های پورن و در رخت‌خوابش جنس مخالف را با شورت و نیم‌تنه دیده‌؛ طبیعی است که حال با دیدن کسانی لب ساحل یا در فضای مجازی، که بیکینی یا لباسی شبیه به آن را پوشیده‌اند، به سکس و رخت‌خواب فکر کند. چون او دیدن این چیزها را «فقط» در آن محیط تجربه‌ کرده و فکر می‌کند که تمام دنیا هم باید با او هم‌تجربه باشند. او که دنیا و دیدگاهش به کوچکیِ رخت‌خوابش است، همیشه تلاش می‌کند تا جهان را در همان جای کوچک به زور جای دهد. #اچکان

جدای از همیشه دروغگوهایی که مردم را گول می‌زنند و فقط دنبال پول و جایگاهی نمایشی هستند، با کسانی که هیچ‌وقت شاکر نیستند، نمی‌توانم بیش‌تر از چند ساعت معاشرت کنم. کسانی که هیچ‌چیز را دوست ندارند و از همه‌چیز ایراد می‌گیرند. داشته‌هایشان را نمی‌بینند و به نداشته‌هایشان اهمیت می‌دهند و وقتی همان چیزهایی که همیشه دنبالش بودند را به‌دست می‌آوردند، آن‌ها‌ را فراموش می‌کنند و دوباره به دنبال چیزهای دیگری می‌روند. کسانی که می‌گویند: «اه این غذا چقدر بد است، این نوشیدنی مزه‌ی آب می‌دهد، هوا خیلی خوب نیست، کاش پول بیش‌تری داشتم، کاش دماغم کوچک‌تر می‌بود، کاش در این‌جا به‌دنیا نمی‌آمدم، کاش همسری مهربان داشتم و…» این‌ شکل انسان‌ها تفریحت را تبدیل به جهنم می‌کنند چون لذت را از وجودت بیرون می‌کشند تا به شما بفهمانند که حق با آن‌هاست، تا زمانی که تو هم احساس بدبختی و نارضایتی کنی و پا‌به‌پایشان از نداشته‌هایت به صورت بی‌هدف بنالی. هنر این است که یک نفر با اندک چیزهایی که دارد بتواند خوش‌حال و شکرگزار باشد؛ خوش‌حالی درونی‌ست. برای مثال؛ کسی که هیچ‌وقت از چیزی رضایت ندارد حتی اگر دنیا را هم تصاحب کند، نمی‌تواند شعف را تجربه کند، زیرا او از درون غنی نیست و هرچه هست نمایشی بیرونی‌ست. #اچکان

گاهی وقت‌ها یاد وعده‌های الکی و قول‌های دروغینی می‌افتم که آدم‌ها به همدیگه می‌دن. مثلا یارو می‌گه برات می‌میرم، ولی در حقیقت داره واست طنابِ دارِت رو می‌بافه. #اچکان

توی دنیایی که هروز نمایش‌ها دارن بیش‌تر می‌شن، اگه از درون قوی نباشی ممکنه درگیر خشم، مقایسه، حسادت و افسردگی بشی. یعنی درگیر این که فکر کنی چقدر همه بهتر و خفن‌تر و موفق‌تر و پولدارتر از تو هستن. مسیر دنیا روی همین موضوع داره می‌ره جلو، که تمرکز روی درون رو ازت بگیره تا توام مثل بقیه بیوفتی به جون ظاهرت تا خوش‌پوش‌تر، زیباتر، پولدارتر و موفق‌تر بنظر بیای؛ درحالیکه از درون پوچ و فرسوده‌‌ای و تنها دانشت اینه که چجوری مردم رو گول بزنی تا راحت‌تر چیزی که نیستی رو باور کنن. خیلی از کسایی که شما فکر می‌کنین خیلی خفن و خوب هستن و دارن به شما چیزهای خوب یاد می‌دن، در اصل چیزی به شما اضافه نمی‌کنن جز این که: «تو کافی نیستی! اینکارو بکن، اینو بپوش، اونو بزن به صورتت؛ مثل من خوش اندام شو، اون‌وقت شاید به چشم بیای، اون‌وقت شاید آدم‌های بیشتری عکست رو بپسندن!» انگار از بیرون پُرتون می‌کنن و از در‌ون خالی. #اچکان

توقع نداشته باش؛ وگرنه می‌شی یه کمدِ چوبیِ قدیمی که ظاهرش سالمه اما بی‌خبر از این که موریانه‌ها از توو دارن خردش می‌کنن. و‌ اینو زمانی می‌فهمی که یه ضربه‌ی کوچولو بهت وارد بشه، اونموقع نمی‌شکنی، فقط پودر می‌شی. #اچکان

همیشه سعی کن یه چیزی برای دنیا خلق کنی؛ یه چیزی که جز تولید زباله، نتیجه‌ی دیگه‌ای هم داشته باشه. اگه فقط مصرف‌گرا باشی؛ از یک طرف بهت خوش‌می‌گذره ولی از اون طرف گند می‌زنی به دنیا. چون نمی‌دونی هر سطل آشغالی ظرفیتی داره، بیش‌تر از اون پُرش کنی می‌ریزه بیرون و بوی گندش، زندگیِ خودت و دیگرون رو می‌گیره. #اچکان

صورت تو شبیه یک تیکه اَبر بود که داشت غمش رو از گذشته با خودش جا‌به‌جا می‌کرد. وقتی نگاهت می‌کردم، صدای ریزِ بارون رو از پشت نگاهت می‌شنیدم. #بیتا_قدوسی @Achcaanteam

واقعیتش اینه که من برای کسی نمی‌نویسم. من برای خودم مخاطب‌های خیالی دارم؛ یه شهر خیالی با دوست و رفیق‌های جدید. همه‌شونم صورتشون، صورتِ منه اما «من» نیستن. شخصیت‌هاشون، اشتباهاتشون، عقایدشون، همه‌چیزشون باهم تفاوت داره. اونا هم مثل شما، اشتباه می‌کنن، دروغ می‌گن، تظاهر می‌کنن، می‌خندن، خلق می‌کنن، خوش می‌گذرونن و… وقتی توی شهر خیالی‌م می‌نویسم، یاد می‌گیرم همیشه اول از خودم شروع کنم، چون وقتی به صورت‌هاشون زل می‌زنم، خودم رو می‌بینم. وقتی دارم اشتباهاتشون رو می‌نویسم تا بتونم اون شهر رو به جای بهتری تبدیل کنم، به خودم می‌گم: «باشه حالا تو بنویس، ولی هرچیزی که می‌گی رو خودت هم انجام بده.» و بعد از نوشتن، اون جمله‌هارو بلند می‌خونم، طوری که انگار مخاطبش خودم بودم. اینطوری کم‌کم یاد می‌گیرم که لازم نیست شهر رو به جای بهتری تبدیل کنم، اگه از خودم شروع کنم، اگه خودم رو بهتر کنم، در حقیقت اون شهر هم جای بهتری شده. نه صرفاً برای من؛ شاید برای دیگرون، شاید برای زیستن. #اچکان

واقعیتش اینه که من برای کسی نمی‌نویسم. من برای خودم مخاطب‌های خیالی دارم، یه شهر خیالی با دوست و رفیق‌های جدید. همه‌شونم صورتشون، صورتِ منه اما «من» نیستن. شخصیت‌هاشون، اشتباهاتشون، عقایدشون، همه‌چیزشون باهم تفاوت داره. اونا هم مثل شما، اشتباه می‌کنن، دروغ می‌گن، تظاهر می‌کنن، می‌خندن، خلق می‌کنن، خوش می‌گذرونن و… وقتی توی شهر خیالی‌م می‌نویسم، یاد می‌گیرم همیشه اول از خودم شروع کنم، چون وقتی به صورت‌هاشون زل می‌زنم، خودم رو می‌بینم. وقتی دارم اشتباهاتشون رو می‌نویسم تا بتونم اون شهر رو به جای بهتری تبدیل کنم، به خودم می‌گم: «باشه حالا تو بنویس، ولی هرچیزی که می‌گی رو خودت هم انجام بده.» و بعد از نوشتن، اون جمله‌هارو بلند می‌خونم، طوری که انگار مخاطبش خودم بودم. اینطوری کم‌کم یاد می‌گیرم که لازم نیست شهر رو به جای بهتری تبدیل کنم، اگه از خودم شروع کنم، اگه خودم رو بهتر کنم، در حقیقت اون شهر هم جای بهتری شده. نه صرفاً برای من؛ شاید برای دیگرون، شاید برای زیستن. #اچکان

اون‌جایی که همش ذهنت درگیره اینه که چیکار کنم و چیکار نکنم تا خیلی‌هارو راضی نگه دارم، یک دقیقه مکث کن و از خودت بپرس: «اصلا چرا باید بقیه رو راضی نگه دارم؟ مگه من واسه این به دنیا اومدم؟» #اچکان

هیچ وقت علف هرز ر‌و واسه این که فقط باغچه‌ت رو پُربار و سرسبز نشون بده نگه ندار. #اچکان

آدم‌ها می‌آن ‌و می‌رن، حتی خودِ توام‌ می‌آی و دوباره می‌ری بیرون از زندگیِ دیگرون. داستان همینه، جنگیدن و گریه نداره. اتفاقا این خوبه که هیچ‌چیزی ابدی نیست؛ حتی تو، حتی من. #اچکان