قِرتی بازی

1372) گُل کلاس پنجی ها ورزش دارند. من مسئول ورزش شان هستم. می رویم توی حیاط و گرم می کنیم و برای فوتبال یارمی کشیم. دو تیم هشت نفره تشکیل می شود و شش نفر باقی می مانند. یکی از شش نفر می گوید: "ما بازی نمی کنیم." می پرسم: "چرا؟" دیگری می گوید: "ما بازی بلدنیستیم، مسخره ی مان می کنند." بقیه ی شش نفر تایید می کنند. به دو تیم می گویم: "بازی را شروع کنید." و در فکر شش نفری هستم که بازی نمی کنند. ناگهان رو به شش نفری که دارند پرت و پلامی شوند، می گویم: "شما جزو تیم من باشید. با برنده ی این دو تیم بازی می کنیم." یک نفرشان می گوید: "با بازنده ی شان." دو سه نفر دیگر غُرغُرمی کنند، ولی قبول می کنند. دو تیم یک یک می شوند و در ضربات پنالتی یک تیم می برد. من یارانم را صدامی زنم و می گویم: "این دو تیم به لحاظ قدرت مساوی هستند. با برنده ی شان بازی می کنیم." یک طرف زمین حلقه می زنیم و یارمی چینیم و بازی آغازمی شود. گل اول را ما می خوریم. گل مساوی را من می زنم. با هم هماهنگ شده ایم و از بازی لذت می بریم. گل دوم را ما می زنیم و ناباورانه برنده می شویم. زنگ ورزش بعدی هم همین کار را می کنیم. این دفعه بچه های تیم من منتظر و مشتاق اند. دو تیم بازی می کنند و ما با در برابر برنده صف آرایی می کنیم. یک یک مساوی می شویم. به پنالتی می رسیم. دروازه بان ما می ترسد جلوی توپ بایستد. تشویقش می کنم و می ایستد و اتفاقن توپ را می گیرد. نوبت پنالتی ما می شود. "میکائیل" می ترسد پنالتی بزند. می گویم: "یک گوشه را انتخاب کن، و محکم شوت کن." می گوید: "من نمی زنم." می گویم: "بزن. خراب شد، مساوی می شویم." می ایستد پشت توپ و ناشیانه به سمت توپ خیز برمی دارد و توپ را به کنج سمت چپ دروازه شوت می کند، و توپ به پای دروازه بان می خورد، و گُل می شود. #فوتبال