تاووش

می‌نشینم‌و به خزان چراغ خیره می‌مانم...

حقیقت عبور احساس کردم ستاره بالاست اما از آسمان تنها دست من پیداست پیداست دست شعاری بر‌ که می‌خیزد بیش از آستین نمی‌خزد اما دست من میلِ سرمه را از مژه‌ها عبور می‌دهد کنار درخت ‌می‌ایستد و با شاخه‌ها به آسمان بلند می‌شود #مهدی_یزدی‌ @tawoosh

درز دلشوره وِرد، دایره، آری، می‌شود؛ به خیابان خلوت با نخستین زبانی قدم می‌زنی که شب را شب خواند ساعتی که هیچ عابر نیست اول بار تو می‌شنوی هنگام عبور از نورِ پرده‌ای‌ی پنجره از سایه‌ی سخت چنار هزار بار و هزار سال فقط تو می‌شنوی #مهدی_یزدی‌ @tawoosh

#نوشتا شماره پنجاه و ششم بیست و سه شعر از مهدی یزدی @tawoosh

آخ تویی که صدای باران می‌دهی و با ریشه‌ها می‌خوابی پیکر مرا لمس کن #مهدی_یزدی‌ @tawoosh

ماه را بی‌مردمک ایستاده‌ام زیرا، هول، شاخه را آگاه کرد لرزش قلبِ این ساعت، قهراً رقص نسیم را می‌بیند اما خبر را عظیم می‌خواند: تو در مکانی حضور داری چیزهایی را لمس می‌کنی که یعنی با تو می‌توان تماس گرفت؛ اراده‌یی، آنگاه تو پشت خطی #مهدی_یزدی‌ @tawoosh

برای صادق و حسین کلمه‌ی نهان، کلام عیان را برمی‌گزیند. آن‌گونه که زنگ صمیمی نهان در سر شنیده می‌شود، و این هنگام، هنگامِ سختِ سکوت، که تو حتی بگو سکته، سر سکته می‌کند و قلب می‌شنود و در قلب جمله می‌شود و باز بازمی‌گردد به نهان و نهان اینجا اجازه‌ی زبانِ می‌دهد. #مهدی_یزدی‌ @tawoosh

دم دیدار #مهدی_یزدی‌ @tawoosh

از گام اول تا نام آخر بر منابر نور یکی زخم دارد و یکی خواهان است #مهدی_یزدی‌ @tawoosh

دست بجنبان و گیس سیاه را بگیر تا سنگ‌های تیز را ببینم #مهدی_یزدی‌ @tawoosh

به فوت و کیش کیش فرا به آینه می‌خواند صوت صبح‌گاهیِ تخریب که پرخاشگر به صباحتی برخاسته یخ را نشانه گرفته صبح که این خراش جریان در سیاق آب گذارد تا خواب به خیابان ماهیان نرود #مهدی_یزدی‌ @tawoosh

به کوچه‌های کودکی‌ام، ماه امام حسنی که بایستی، ... راه بند آید بنشینی، غبار بیفتد از منار مسجد جامع و چنار کهنه‌ی گندم‌بخش گنگ بیایم به محبّان در کفم مویز بریزی حَسَن‌لبه دم کنی و یاد گل‌های کوچک، ... در باد کنایه نیست که این دست از لای در بیرون می‌آوری، نگاه‌ بخشکد به جای کاغذ خیس امّا، ... امّا، ... آه پهلو تهی نمی‌کنی از نگاه ببینی سجّاده را کجا غریباً غریبا می‌برند زیر پای تو را می‌نشینی یاد گل‌های کوچک کنی، ... در باد در نور گلاب بپاشی بغض‌ها گره بزنی زهر بنوشی #مهدی_یزدی از کتاب #تاووش @tawoosh

چه می‌گویم؟ اگر بدانی استخوانت سپیده می‌زند در بخار باشی و صدای آب و کلمه بشنوی. صدای خود آب و صدای خود کلمه. نه صدای برخورد آب و برخاستن کلمه. صدای خود خودشان. بعد که رطوبت کامل احاطه‌ات کرد و جوهر به کاغذ پخش شد، صدای پا بیاید. #مهدی_یزدی‌ @tawooah

تقویم تقاص از گلوی خواسته صداست: در این خانه‌ی استوانه در هوای سینه‌ی من برقص بو باش و برخاستنت باشد اما فقط در این بطری در این هوس #مهدی_یزدی‌ @tawoosh

هر بار که می‌میرم به خانه می‌چرخم آغاز چشمِ بازم انگشترِ آب و نگینِ آتش پیشِ درخت، در صورت میوه، وقت چیدن؛ با کششی از بدو زخمِ هم‌نیامده‌‌ام و چکیدنِ راز که در نگاه‌ زبان بسته‌ست #مهدی_یزدی‌ @tawoosh

چند گوشه‌ی راه #مهدی_یزدی @tawoosh

شوره بر کوله‌ی پشت سایه عاشقانه‌تر می‌رقصد چرا که آفتاب هرچه تیزتر تماشای غلیظ‌تر مگر در اشک که میله‌های سیاهِ سایه بسوزد و ساعت پرواز جای ردّ سمّ سفید از استخوان سینه سپیده بسازم #مهدی_یزدی‌ @tawoosh