کوه قاف

هنر سرپرستی در کوهستان رهبری، همانند کوه‌نوردی، سفر کردن است نه یک مقصد. حتی مقصد هم در واقع توجیهی برای آغاز این سفر است. در این مسیر، ما تنها به قله نمی‌رسیم، ما به درکی عمیق‌تر از خودمان نیز دست می‌یابیم. برای دستیابی به قله موفقیت، نیازمند پشتکاری آهنین، ذهنی آماده و قلبی سرشار از امید هستیم. این سفر، راهی است برای شناخت و شکوفایی خود. کتاب «هنر سرپرستی در کوهستان » را می‌توانید از انتشارات ایرانشناسی تهیه کنید: http://www.iran-shenasi.com/book/1405⁩⁩⁩ https://t.me/kouheghaf

هنر سرپرستی در کوهستان رهبری، همانند کوه‌نوردی، سفر کردن است نه یک مقصد. حتی مقصد هم در واقع توجیهی برای آغاز این سفر است. در این مسیر، ما تنها به قله نمی‌رسیم، ما به درکی عمیق‌تر از خودمان نیز دست می‌یابیم. برای دستیابی به قله موفقیت، نیازمند پشتکاری آهنین، ذهنی آماده و قلبی سرشار از امید هستیم. این سفر، راهی است برای شناخت و شکوفایی خود. کتاب «هنر سرپرستی در کوهستان » را می‌توانید از انتشارات ایرانشناسی تهیه کنید: http://www.iran-shenasi.com/book/1405⁩⁩⁩

چرا می‌میریم؟! (بخش ششم) آدم‌هایی که دیرتر با کوه آشنا می‌شوند، اغلب می‌کوشند عقب‌افتادگی خود را با شتاب جبران کنند. این عجله، اگر با آگاهی و مراقبت همراه نباشد، می‌تواند به بهایی سنگین تمام شود؛ بهایی که گاه خیلی زود پرداخت می‌شود. در طول سال‌ها، افراد بسیاری بوده‌اند و هستند که با تجربه اندک، آموزش ناکافی و هیجان‌زدگی وارد کوهستان می‌شوند. برای چنین افرادی، کوه نه میدان رشد، بلکه عاملی آسیب‌زا است؛ محیطی که به‌جای پرورش، آنان را فرسوده و در نهایت حذف می‌کند. در این مسیر، تنها خودشان آسیب نمی‌بینند، بلکه پیامدهای این رفتارها به ناامیدی و بی‌اعتمادی در جامعه کوهنوردی نیز دامن می‌زند. کوهستان، صبر می‌طلبد، زمان می‌خواهد و بلوغ. بدون این مولفه‌ها، ارتفاع نه افتخار می‌آورد و نه معنا؛ بلکه به مخاطره‌ای بدل می‌شود که هم فرد و هم جامعه بهای آن را می‌پردازند. و بخوانید: چرا می میریم؟ (بخش اول)  چرا می میریم؟ (بخش دوم)  چرا می میریم؟ (بخش سوم) چرا می میریم؟ (بخش چهارم) چرا می میریم؟ (بخش پنجم)

رضا زارعی سال ها است که وبلاگ «کوه قاف» را می نویسد، در بازه ای حدود بیست و دو سال. حالا از مرز شش هزار پست گذشته و این عددها فقط آمار محسوب نمی شوند، بلکه نشانه یک استمرار نادر در حیطه کوهنویسی هستند. روزی را که وبلاگش را شروع کرد یادم هست، آغاز دوران وبلاگ نویسی فارسی، زمانی که مفهوم وبلاگ با امروز تفاوت داشت. در این سال ها خیلی ها نوشتند و کنار رفتند، اما او نوشت و ماند. به نظر من، این مسیر بیشتر شبیه کوهنوردی است تا نوشتن. گاهی مسیر مهم تر از رسیدن به قله است، در کوه وقتی به بالای یک مسیر می رسیم، چند لحظه ای بر می گردیم و به راهی که آمده ایم نگاه می کنیم. شایدبرای فهمیدن بهترمسیر شاید برای لحظه ای آرامش. نوشتن زارعی هم همین حس را دارد، حرکت پیوسته و گاه مکثی کوتاه برای دیدن آن چه پشت سر مانده. زارعی در اولین پست های خود راوی خاطرات سرد بود، خاطراتی از نخستین روزهای حضورش در تیم های ملی و کادر فدراسیون کوهنوردی. اما بعد از مدتی، با فاصله گرفتن از این شیوه، مسیر نوشتن او تغییر کرد. آرام آرام روایت های شخصی کم رنگ شدند و «کوه قاف» شروع کرد به پیدا کردن هویتی مستقل. به نظرم یکی از کارهای واقعا مهمی که رضا انجام داده، همین فاصله گرفتن آگاهانه از روایت های شخصی و تبدیل کردن کوه قاف به یک موجودیت مستقل است. کوه قاف فقط ادامه نام رضا زارعی، کوهنورد، مربی یا رییس فدراسیون نیست. یک هویت جداگانه دارد، با صدا و منطق خودش. همین استقلال باعث شده بتواند سال ها نقش یک رسانه را در بازتاب اخبار کوهنوردی جهان بازی کند، بدون آن که مرزهای زندگی کاری، مدیریتی و نوشتن در هم مخلوط شوند. این تفکیک، در ظاهر ساده است، اما در عمل بسیار نادر. شاید همین ویژگی است که کوه قاف را ماندگار کرده، نه به خاطر اسم ها و عنوان ها، بلکه به خاطر وفاداری آرام و پیوسته به نوشتن. برای او در ادامه این راه آرزوی موفقیت می کنم.

«زندگی‌ات را چنان بگذران که گویی در حال صعود یک کوه هستی. گاهی قله را نگاه کن، اما مهم‌تر آن است که زیبایی‌های مسیر را تحسین کنی. آهسته و استوار بالا برو و از هر لحظه لذت ببر. چشم‌اندازهای قله، پاداشی کامل پس از این سفر خواهند بود». «هارولد وی. ملچرت»

شش هزار مطلب؛ عدد نیست، روایت یک مسیر است. مسیر اندیشه، کلمه و پایداری. «کوه قاف» با انتشار شش‌هزارمین مطلب خود، نه فقط یک رکورد عددی، بلکه نشانی روشن از تعهد، عشق به نوشتن و احترام به مخاطب را به ثبت رسانده است. استمرار در تولید محتوا در روزگاری که کلمات به‌سرعت فراموش می‌شوند، کاری است سترگ که تنها از دل باور و مسئولیت فرهنگی برمی‌آید. کوه قاف در این سال‌ها، پناهگاهی برای فکر کردن، آموختن و تأمل بوده؛ جایی که هر مطلب، آجر کوچکی است در بنای دانایی و گفت‌وگودر کوهنوردی. شش هزار نوشته، شش هزار تلاش برای روشن‌تر دیدن جهان کوهنوردی و صادقانه‌تر سخن گفتن با آن است. با نهایت احترام و قدردانی، این دستاورد ارزشمند را تبریک می‌گوید و برای «کوه قاف» و استاد زارعی آرزوی تداوم، بالندگی و قله‌های بلندتر در مسیر اندیشه و نوشتن دارم. سپاس از همه آنچه نوشته‌اید و آنچه هنوز در راه است

خواندن وبلاگ کوه قاف برای من مثل نفس کشیدن در بلندای یک قله است؛ جایی که سنگ‌ها قصه می‌گویند، باد پیام می‌آورد و هر کلمه، تکه‌ای از روح کوهنوردان دیروز و امروز را با خود دارد. کوه قاف فقط یک کوه نیست؛ رفیقی است که با تمام دلتنگی‌ها و سکوت‌هایم همراه بوده، کسی که با تک‌تک نوشته‌ها و صعودها، با من گریسته و با من پرواز کرده است. بیست‌ودو سال است که وبلاگ کوه قاف، زنده و جاری، با عشق و دلسوزی آقای زارعی، نه تنها اخبار و صعودها را ثبت کرده، بلکه روح کوهنوردی را در دل هزاران خواننده برافروخته است. هر بار که می‌خوانم، حس می‌کنم بخشی از یک سفر بی‌پایان هستم؛ قصه‌ای که با صبر، عشق و بلندای امید نوشته شده و هنوز ادامه دارد. وبلاگ کوه قاف برای من، نه یک مجموعه متن، بلکه همدم است؛ همدم تمام دلتنگی‌ها و شادی‌هایم، بلندای دل من شده و استواری که هر بار به آن می‌اندیشم، نفس تازه و الهام دوباره می‌گیرم. طیبه شیخ مرادی

به بهانه‌ی ۲۲ سالگی وبلاگ «کوه قاف» از اواسط دهه‌ی هفتاد شمسی و با ورود شبکه‌های اجتماعی مجازی و رواج وبلاگ‌های کوهنوردی که اغلب در بلاگ‌اسپات شروع به کار کردند، فضا چندان گسترده نبود. با این حال، از میان همان وبلاگ‌ها نیز تنها تعداد معدودی از نظر محتوا، استمرار و عمق مطالب، در جایگاهی ماندگار قرار گرفتند؛ وبلاگ «کوه قاف» بی‌تردید یکی از همان معدودها بود و همچنان هم هست. انتشار شش‌هزارمین مطلب وبلاگ «کوه قاف» در بیست‌ودومین سال فعالیت آن، بهانه‌ای ارزشمند است برای قدردانی از نویسنده خستگی‌ناپذیر آن وبلاگ، آقا رضا زارعی محترم. وبلاگ «کوه قاف» در تمام این سال‌ها نه‌تنها برای من، بلکه برای بسیاری از کوهنوردان سراسر ایران، به منبعی قابل اتکا، ماندگار و الهام‌بخش در حوزه‌ی اخبار، دانش و فرهنگ کوهنوردی تبدیل شده است؛ نتیجه‌ی سال‌ها پیگیری، تعهد به منابع معتبر و دغدغه‌مندی واقعی نسبت به رشد ادبیات و فرهنگ کوهنوردی. این موفقیت ارزشمند را صمیمانه به آقای رضا زارعی و همه‌ی مخاطبان وبلاگ «کوه قاف» تبریک می‌گویم و آرزوی تداوم این مسیر پربار را دارم. 🙏⛰ — امیرسعید احمدی https://t.me/amir_saeid_ahmadi

کوه قاف، وبلاگ پیشکسوت و خستگی‌ناپذیر دنیای کوه‌نوردی فارسی، با انتشار خبرنامه فدراسیون جهانی کوه‌نوردی به مناسبت «روز جهانی کوهستان ۲۰۲۵»، وارد تاریخ جدیدی شد: "انتشار شش‌هزارمین مطلب" در "بیست‌ودومین سال فعالیت مستمر". این رقم تنها یک عدد نیست؛ گواهی است بر پایمردی، عشق و تعهدی که پشت هر کلیک و هر کلمه نهفته است. بیست‌ودو سال پیش، وقتی این وبلاگ نخستین پست خود را منتشر کرد، کمتر کسی تصور می‌کرد که یک وبلاگ شخصی بتواند به چنین سیلی عظیم از اطلاعات تخصصی، اخبار روز و تحلیل‌های حوزه کوه‌نوردی تبدیل شود. مطالعه ادامه مطلب WWW.koohnameh.ir @koohnameh

“وبلاگ کوه قاف” بیست‌ودو سال تلاش مستمر برای فرهنگ کوه‌نوردی ایران وبلاگ کوه قاف که سال هاست با مطالب خوب خودش بخصوص پوشش اخبار و صعودهای خارجی نقش مهمی در در آگاهی جامعه کوهنوردی دارد قدم به بیست و دومین سال فعالیت خود می گذرد بیست و دومین سال فعالیت “وبلاگ کوه قاف” را به آقای زارعی و خوانندگان گرامی آن تبریک می گوئیم وبرای آقای زارعی و وبلاگ کوه قاف آرزوی توفیق داریم ◀️آدرس کوه قاف در شبکه های اجتماعی @kouheghaf instagram.com/kouheghaf kouheghaf.blogspot.com #کوهیاران فضایی جهت انتشار تجارب ارزنده کوهنوردی و طبیعت گردی @kouhyaran

چرا برخی نمی‌توانند از کوه دل بکنند؟ تحلیلی بر مرز باریک میان اشتیاق سالم و وابستگی رفتاری در کوه‌نوردی کوه‌نوردی در نگاه عمومی نمادی از قدرت، سلامت روان و توانایی فرد برای عبور از چالش‌های زندگی است. بسیاری از ورزشکاران، مربیان و علاقه‌مندان این فعالیت را راهی برای بازسازی روان، مدیریت استرس و تجربه آزادی عمیق در دل طبیعت می‌دانند. با این حال، طی سال‌های اخیر پژوهش‌های علمی نشان داده‌اند که این تصویر زیبا، هرچند واقعی، تمام حقیقت نیست. برای گروه کوچکی از کوه‌نوردان، این فعالیت می‌تواند به‌تدریج از سطح یک «اشتیاق سالم» فراتر رود و به‌نوعی وابستگی رفتاری تبدیل شود؛ رفتاری که در آن فرد حتی با وجود آسیب جسمی یا فشار روانی، قادر به توقف فعالیت نیست. ادامه در: https://kouheghaf.blogspot.com/2025/12/blog-post_23.html

حوادث منجر به جرم در کوهستان! چه زمانی یک تصمیم بد در کوهستان جرم تلقی می‌شود؟ به دنبال حادثه مرگبار توماس پلامبرگر و کریستین گورتنر روی قله گروس‌گلوکنر در اتریش — که در آن گورتنر در سرمای شدید و شرایط سخت، پس از جدا شدن از همراهش جان باخت — دادستانی اتریش اعلام کرد پلامبرگر را با اتهام «قتل شبه عمد ناشی از سهل‌انگاری شدید» مواجه کرده است. معیار قانونی «سهل‌انگاری شدید» چیست؟ در وبلاگ کوه قاف بخوانید: https://kouheghaf.blogspot.com/2025/12/blog-post_21.html

«سیمون مورو» از بیمارستان مرخص شد «حالم خوب است»؛ ترخیص سیمون مورو پس از وضعیت اورژانسی قلبی؛ صعود زمستانی ماناسلو به سال آینده موکول شد کوهنورد سرشناس ایتالیایی سیمون مورو، پس از طی یک دوره درمان موفق در بیمارستانی در کاتماندو، از بیمارستان ترخیص شده و در حال بازگشت به ایتالیا است. وی در جریان هم‌هوایی در قله مرا دچار عارضه قلبی شده بود، اما پزشکان اعلام کرده‌اند که پس از انجام عمل جراحی و درمان دارویی، شریان کرونری او اکنون به‌طور کامل باز شده است. به گفته تیم پزشکی، تنها در مدت پنج روز، جریان خون قلب او حدود ۴۵ درصد بهبود یافته که مورو خود از آن به‌عنوان «بهبودی تقریبا معجزه‌آسا» یاد کرده است. سیمون مورو با وجود این اتفاق، روحیه‌ای مثبت دارد و اعلام کرده است پس از دریافت مجوز کامل پزشکی، امیدوار است بار دیگر به فعالیت‌های کوهنوردی بازگردد. با این حال، برنامه او برای صعود زمستانی قله ماناسلو فعلا لغو شده و این پروژه دست‌کم تا سال آینده به تعویق افتاده است. این موضوع از سوی اوزوالد پریرا، کوهنورد لهستانی و هم‌طناب مورو، نیز تایید شده است. پریرا اظهار داشت که این برنامه زودتر از آنچه انتظار می‌رفت به پایان رسید، اما تاکید کرد که خوشحال است در زمانی که واقعا اهمیت داشت، توانسته به دوست و هم‌نورد خود کمک کند. سیمون مورو که اکنون ۵۸ سال دارد، همچنان تمرینات فشرده خود را دنبال می‌کند و تعهد عمیقی به کوهنوردی در ارتفاعات بالا دارد. هدف اصلی او در این فصل، انجام یک صعود زمستانی قله ماناسلو به سبک آلپی و در یک تلاش پیوسته بود. او در جریان فرآیند هم‌هوایی در قله مرا با همراهی نیمارینجی شرپا از نپال و اوزوالد پریرا از لهستان، دچار این عارضه قلبی شد که به توقف برنامه انجامید. منبع: فیس بوک اخبار کوه‌نوردی نپال

کوه‌نورد مبتکر؛ پیر آلن بیست‌وپنج سال پیش، «پیر آلَن»، یکی از برجسته‌ترین کوهنوردان دوران میان دو جنگ جهانی، درگذشت. او ۹۶ سال عمر کرد و فارغ از صعودهای متعدد و درخشانش ــ که در میان آن‌ها می‌توان به نخستین صعود دیواره شمالی «پُتی درو» در سال ۱۹۳۵، به‌همراه همنورد وفادارش «ریمون لنینگر» اشاره کرد (تصویر) ــ همچنان و تا امروز به‌عنوان یکی از نوآوران بزرگ در زمینه تجهیزات کوهنوردی شناخته می‌شود. از جمله نوآوری‌های او می‌توان به کارابین‌های ساخته‌شده از آلیاژ سبک اشاره کرد که برای نخستین بار آن‌ها را به‌صورت تجاری عرضه نمود . افزون بر این، او شخصا استفاده از کیسه‌خواب و پوشاک پر را در کوهستان آزمایش کرد و مهم‌تر از همه، کفش‌های سنگ‌نوردی با زیره صاف را توسعه داد؛ کفش‌هایی که ساختار کلی آن‌ها هنوز هم معتبر و مورد استفاده است و مدلی که طراحی کرد، با حروف اول نام او شناخته می‌شد: «PA».

نظر مسنر درمورد فاجعه گروس‌گلوکنر «راینولد مسنر» پس از فاجعه گروس‌گلوکنر و مرگ دختر اتریشی: «برای نجات همنوردانمان، جان خود را هم به خطر می‌انداختیم»؛ تراژدی قله گروس‌گلوکنر، جایی که کرستین گورتنر ۳۳ ساله در جریان صعودی همراه با نامزدش توماس پلامبرگر بر اثر سرمازدگی جان باخت، بار دیگر بحثی تلخ و عمیق را درباره اخلاق در کوهنوردی گشود. پلامبرگر که اکنون به اتهام قتل غیرعمد تحت پیگرد قضایی قرار دارد، بنا بر گزارش‌ها، همنورد خود را با وجود سرمای شدید و شرایط نامساعد جوی به سوی قله هدایت کرده بود؛ دمای واقعی منفی ۸ درجه و دمای حسی تا منفی ۲۰ درجه بر اثر وزش باد بوده. ادامه در: https://kouheghaf.blogspot.com/2025/12/blog-post_91.html T.me/kouheghaf instagram.com/kouheghaf kouheghaf.blogspot.com

آخرین وضعیت سیمون مورو پس از عارضه قلبی در نپال سیمون مورو، آلپینیست سرشناس ایتالیایی، پس از بروز عارضه قلبی در منطقه مراپیک نپال، آخرین وضعیت جسمانی خود را از بیمارستان اعلام کرد. این حادثه زمانی رخ داد که او پس از یک صعود هم‌هوایی به قله مراپیک (۶۴۷۶ متر) در حال بازگشت بود.م ورو ۵۸ ساله در توضیح این حادثه اعلام کرد که در ارتفاعی حدود ۵۰۰۰ متر دچار درد شدید در ناحیه قفسه سینه و بازوی چپ شد. به دلیل شرایط جوی و محدودیت‌های پروازی، امکان انتقال فوری با بالگرد وجود نداشت و او ناچار شد شب را با همین وضعیت در ارتفاع سپری کند. صبح روز بعد، با بالگرد به کاتماندو منتقل و در بیمارستان HAMS بستری شد. ادامه در: https://kouheghaf.blogspot.com/2025/12/blog-post_17.html

نقدی بر تغییرات جدید قوانین صعود به اورست در نپال دولت نپال در سال‌های اخیر به‌طور مستمر اقدام به بازنگری و اصلاح قوانین مربوط به صعود قله اورست کرده است. این اصلاحات عموما با هدف اعلامی «کاهش حوادث، افزایش ایمنی و مدیریت بهتر جریان صعودکنندگان» معرفی می‌شوند. با این حال، تحلیل دقیق مفاد قوانین جدید نشان می‌دهد که این تغییرات صرفا معطوف به ایمنی نیستند و در کنار آن، منطق درآمدزایی، کنترل نهادی و تمرکز منافع اقتصادی نیز نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا می‌کند. ادامه در: https://kouheghaf.blogspot.com/2025/12/blog-post_0.html?m=1

سختگیری نپال برای صعودهای هیمالیا نپال از سال ۲۰۲۶ شرایط صعود به اورست را سخت‌تر می‌کند. دولت نپال در راستای افزایش ایمنی، کاهش ازدحام صعودکنندگان و حفاظت از محیط‌زیست کوهستان، مجموعه‌ای از مقررات جدید و سخت‌گیرانه را برای صعود به قله اورست تصویب کرده است که از فصل صعود ۲۰۲۶ اجرایی خواهد شد. بر اساس این تصمیم، صعود به بلندترین قله جهان تنها برای کوهنوردانی امکان‌پذیر خواهد بود که از سطح آمادگی فنی و جسمانی بالاتری برخوردار باشند و شرایط تعیین‌شده از سوی دولت نپال را به‌طور کامل رعایت کنند. ادامه در: https://kouheghaf.blogspot.com/2025/12/blog-post_19.html

در ۱۴ دسامبر ۲۰۲۵، آلپینیست سرشناس ایتالیایی سیمونه مورو نزدیک قله مراپیک ۶۴۷۶ متر در منطقه خومبو نپال دچار حمله قلبی شد و بلافاصله برای درمان اورژانسی منتقل شد. مورو که ۵۸ سال دارد، همراه با نیما رینجی شرپا برای هم‌هوایی پیش از تلاش زمستانی صعود آلپی به ماناسلو در منطقه بوده است. آن‌ها روز ۱۰ دسامبر از کمپ آخر مرا به سمت قله حرکت کردند و پس از صعود سریع، وقتی به روستای خاره بازگشتند، مورو دچار علائم بیماری شد و بلافاصله درخواست تخلیه هوایی شد. او توسط بالگرد به بیمارستان HAMS در کاتماندو منتقل شد و تحت عمل جراحی بای‌پس عروق کرونر قلب قرار گرفت. پزشکان اعلام کرده‌اند که وضعیت او پایدار است و هم‌اکنون در بخش مراقبت‌های ویژه تحت درمان قرار دارد. انتظار می‌رود پس از بهبودی اولیه، مورو به‌طور رسمی درباره وضعیت خود اطلاع‌رسانی کند. سیمونه مورو یکی از برجسته‌ترین کوه‌نوردان معاصر است که سابقه صعود زمستانی چهار قله بالای ۸۰۰۰ متر را در کارنامه دارد و همچنین در فصل بهار به‌عنوان خلبان بالگرد امداد در نپال فعالیت می‌کند. برداشت از: ExplorersWeb