كانال رسمی انجمن خيریه آسوده مأوی

پدرم منو داد به یه مرد شصت‌ساله… نه از سر عشق. نه از سر دل‌خواستن. از سر بی‌پولی. ما تو یکی از محله‌های قدیمی اصفهان زندگی می‌کردیم… خونه‌ای که دیواراش نم کشیده بود و سقفش هر زمستون چکه می‌کرد. سفره‌مون هر روز کوچیک‌تر می‌شد. قرض‌ها قد می‌کشیدن، اما نون تو سفره‌مون نه. بابام مرد بدی نبود… فقط شکسته بود. اون‌قدر زیر بار خرج و حرف مردم خم شده بود که دیگه کمر راست نمی‌کرد. وقتی گفت «قسمتته»، حتی نگام نکرد. فقط می‌خواست یه بار از روی دوشش برداشته شه. من بیست‌وچند سالم بود… اون شصت سالش. دو تا زن دیگه هم داشت. گفتن مرد جاافتاده‌ست. گفتن تأمینت می‌کنه. گفتن زندگیت سر و سامون می‌گیره. هیچ‌کس نگفت دل یه دختر جوون کجای این معامله‌ست. تو اون خونه، من همسر نبودم… یه نفر بودم که باید جا می‌افتاد بین گذشته‌ی یه مرد. اولین بچه‌م که به دنیا اومد، فکر کردم شاید خدا خواسته زندگی من از اینجا درست شه. بغلش می‌کردم و با خودم می‌گفتم: «تو قراره تکیه‌گاه من باشی.» اما دیر راه افتاد… دیر حرف زد… دکتر گفت باید بررسی شه. گفت احتمال مشکل ذهنی هست. اون لحظه انگار همه‌ی سقفای دنیا رو سرم خراب کردن. شوهرم کم‌کم سرد شد. می‌گفت «بچه سالم می‌خواستم.» می‌گفت «این زندگی به درد نمی‌خوره.» بچه دومم هم مشکل داشت. سومی هم همین‌طور. هر بار که یکی از همسایه‌ها با ذوق می‌گفت بچه‌ش شاگرد اوله، من لبخند می‌زدم… اما شب که می‌شد، تو تاریکی اشک می ریختم و بغضمو قورت می‌دادم. کم کم پچ‌پچ‌ها شروع شد. «این زن شگون نداره.» «خدا دوستش نداره.» هیچ‌کس نگفت شاید این مادر خسته‌ست! تنهاست! خرج درمان… گفتاردرمانی… کاردرمانی… می‌رفتم خونه مردم کار می‌کردم. دستام همیشه بوی وایتکس می‌داد. زانو‌هام از پله شستن درد می‌گرفت. ولی وقتی بچه‌هام می‌خندیدن، درد یادم می‌رفت. مدرسه‌ها قبولشون نمی‌کردن. می‌گفتن کلاسو به‌هم می‌ریزن. می‌گفتن یاد نمی‌گیرن. یه روز تو خونه‌ای که کار می‌کردم، خانومی که صاحبخونه بود آروم نشست کنارم. گفت: «چرا بچه‌هاتو نمی‌بری یه جای درست؟» گفتم کجا؟ گفت خودش عضو یه انجمنه… یه کاغذ از کیفش درآورد و نوشت: اصفهان، خیابان عبدالرزاق، خیابان سنبلستان، نبش میدان دروازه نو… انجمن خیریه توانخواهان آسوده ماوی. تلفن : ۰۹۱۳۹۱۳۳۴۱۴ چند روز اون کاغذ تو کیفم بود. هی درمی‌آوردم، نگاش می‌کردم، دوباره قایمش می‌کردم. می‌ترسیدم دوباره امیدوار شم. امید برای من همیشه آخرش درد داشت. ولی یه صبح که هوا هنوز کامل روشن نشده بود، دست بچه‌هامو گرفتم و رفتم. وقتی رسیدم نبش میدان دروازه نو، دلم مثل گنجشک می‌لرزید. منتظر یه نگاه ترحم‌آمیز بودم… منتظر یه جمله‌ی تحقیرآمیز. اما هیچ‌کس نگفت «این بچه‌ها مشکل دارن.» گفتن: «توانخواه‌ هستن.» گفتن: «یاد می‌گیرن… فقط زمان می‌بره.» همون‌جا فهمیدم شاید خدا منو فراموش نکرده. کم‌کم تغییراتو دیدم. پسرم که حتی قاشق دست نمی‌گرفت، خودش غذا خورد. دخترم اسمشو گفت. اون یکی تونست بند کفششو ببنده. برای خیلی‌ها اینا چیز کوچیکیه… ولی برای من، اینا معجزه بود. زندگی هنوز سخته. قرض هست. حرف مردم هست. شوهرم هنوز همون آدمه. اما من دیگه اون دختر ترسیده‌ی بیست‌ساله نیستم. حالا اگه یکی بپرسه این قصه چی یادمون می‌ده؟ می‌گم: فقر می‌تونه یه دختر رو قربانی کنه… حرف مردم می‌تونه یه زن رو بشکنه… اما امید، اگه یه جا درست کاشته شه، می‌تونه درختی بشه و یه مادر رو زیر سایه ش ببره. من هنوز ایستادم… همون‌جایی که یه روز فکر می‌کردم آخر دنیاست، نبش میدان دروازه نو… جایی که فهمیدم ما تنها نیستیم.