هر روز با قرآن

.                                  ﷽‌‌‌ 🏴 سوره ق آیات ۵-۳: أَإِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا ذَٰلِكَ رَجْعٌ بَعِيدٌ (٣) قَدْ عَلِمْنَا مَا تَنْقُصُ الْأَرْضُ مِنْهُمْ وَعِنْدَنَا كِتَابٌ حَفِيظٌ (٤) بَلْ كَذَّبُوا بِالْحَقِّ لَمَّا جَآءَهُمْ فَهُمْ فِيٓ أَمْرٍ مَرِيجٍ (٥) ترجمه: كه آیا هنگامی كه مردیم و خاك شدیم [زنده می‌شویم و به حیات دوباره باز می‌گردیم؟] این بازگشتی دور [از عقل‌] است. (۳) بی‌تردید ما آنچه را كه زمین از اجسادشان می‌كاهد، می‌دانیم و نزد ما كتابی ضبط كننده [همه امور چون لوح محفوظ] است. (۴) [اینان نه اینكه زنده شدن پس از مرگ را باور نكردند] بلكه حق را هم هنگامی كه به سویشان آمد، تكذیب كردند پس در حالتی آشفته و سردرگم‌اند. (۵) مراد كفّار از «رَجْعٌ بَعِیدٌ»، بعید بودن از نظر عقل و عادت است. یعنی بازگشت دوباره انسان، از جهت عقل و عادت، امری بعید است. بنابراین آنها دلیلی بر انكار معاد ندارند و تنها استبعاد می‌كنند. «مَرِیجٍ» به معنای اختلاط و آشفتگی است. چنانكه قرآن در مورد اختلاط آب‌های دو دریا می‌فرماید: «مَرَجَ الْبَحْرَیْنِ یَلْتَقِیانِ» ‌(الرّحمن،۱۹) كلمه‌ «مَرِیجٍ» در قرآن تنها یكبار بكار رفته آن هم در قالب صفت مشبهه كه حاكی از تداوم تحیّر و سردرگمی كفّار است. پیام‌ آیه شریفه: ۱. توجّه به معاد و حیات پس از مرگ، محور هشدار انبیا است. جاءَهُمْ مُنْذِرٌ ... ذلِكَ رَجْعٌ بَعِیدٌ ۲. به سؤالات و شبهات اعتقادی پاسخ دهید. تعجّب كفّار، ناشی از متلاشی شدن جسد انسان در زمین است كه قرآن پاسخ می‌دهد: ما این فرسایش را می‌دانیم. أَ إِذا مِتْنا ... قَدْ عَلِمْنا ما تَنْقُصُ الْأَرْضُ‌ ۳. تمام تحوّلات و تغییرات مادّی حساب و كتاب داشته و زیر نظر خداست. «قَدْ عَلِمْنا ما تَنْقُصُ الْأَرْضُ» ۴. زمین، خاصیّت فرسایش دهندگی دارد. «تَنْقُصُ الْأَرْضُ مِنْهُمْ» ۵. علم خداوند به ذرّات هستی، منافاتی با ثبت و ضبط امور ندارد. عَلِمْنا ... وَ عِنْدَنا كِتابٌ‌ (مثل آن كه شما به كسی بگویی: من خودم می‌دانم و در ضمن اسناد و مدارك هم نشان بدهی.) ۶. خداوند، نسبت به كفّار نیز اتمام حجت می‌كند. «كَذَّبُوا بِالْحَقِّ لَمَّا جاءَهُمْ» ۷. ریشه اضطراب و سردرگمی، تكذیب حق و كفر است، همان‌گونه كه ریشه آرامش، توجّه به قرآن و یاد خداست. بَلْ كَذَّبُوا بِالْحَقِ‌ ... فَهُمْ فِی أَمْرٍ مَرِیجٍ‌ ۸. كسی كه ایمان ثابت و محكمی ندارد، هر لحظه سخنی می‌گوید و مضطرب است. (گاهی پیامبر را ساحر و كاهن و گاهی مجنون و شاگرد دیگران می‌خواندند.) «فِی أَمْرٍ مَرِیجٍ» مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام: اَللَّئيمُ لا يُرجى خَيرُهُ وَ لا يُسلَمُ مِن شَرِّهِ وَ لا يُؤمَنُ مِن غَوائِلِهِ افراد پَست به خيرشان اميد و از شرشان امان و از به هلاكت انداختنشان ايمنى نيست. تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص۲۶۱ ، ح۵۵۷۹ #ق_5_3 —---------------------------— هر روز خود را با قرآن آغاز کنیم ... دیگران را هم به قرآن کریم دعوت کنیم ... لینک تلگرام : https://t.me/Every_day_Quran لینک واتساپ : https://chat.whatsapp.com/GPU5KJGGQgf1QB5vCptqxp لینک ادمین : @ar_karimian

.                                  ﷽‌‌‌ 🏴 سوره ق آیات ۲-۱: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ قٓ وَالْقُرْآنِ الْمَجِيدِ (١) بَلْ عَجِبُوٓا أَنْ جَآءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ فَقَالَ الْكَافِرُونَ هَٰذَا شَيْءٌ عَجِيبٌ (٢) ترجمه: به نام خدا كه رحمتش بی‌اندازه است و مهربانی‌اش همیشگی‌. ق، سوگند به قرآن مجید [كه محمّد، فرستاده ماست و وقوع قیامت حق است.] (۱) [كفر پیشگان نه تنها ایمان نیاوردند] بلكه از اینكه بیم‌دهنده‌ای از خودشان به سوی آنان آمد تعجب كردند و در نتیجه كافران گفتند: این چیزی عجیب است؛ (۲) سیمای سوره «ق» این سوره چهل و پنج آیه دارد و در مكّه نازل شده است. نام این سوره از ابتدای آن كه حرف مقطّعه «ق» می‌باشد، گرفته شده است. محور اصلی آن، همانند دیگر سوره‌های مكّی، مسئله معاد و بیان فرجام اقوام گذشته و افراد نیك و بد است. سوره با استبعاد و انكار مخالفان نسبت به زنده شدن دوباره انسان آغاز می‌گردد و با استناد قرآن به نمونه‌های معاد در طبیعت و آفرینش ادامه مییابد. شیوه جان دادن انسان به هنگام مرگ و حوادث تكان دهنده پایان جهان كه سرآغازی است بر جهان دیگر، مقدّمه‌ای است برای بیان گوشه‌ای از حوادث قیامت و ویژگی‌های بهشت و دوزخ. و آنچه در این میان انسان را از خطرات حفظ می‌كند، یاد خدا و توجّه به كلام اوست كه در این سوره به آن سفارش شده است. این سوره یكی از ۲۹ سوره‌ای است كه با حروف مقطّعه آغاز گردیده و چنانكه بارها گفته‌ایم، این حروف بیانگر عظمت و اعجاز قرآن است كه از همین حروف الفبا تشكیل یافته و لذا بلافاصله پس از آن به قرآن سوگند یاد شده است. «ق وَ الْقُرْآنِ الْمَجِیدِ» درباره‌ی پیامبر و آنچه بر او نازل شده و دستورات او، دو نوع تعجّب در قرآن ذكر شده است: یكی مثبت و دیگری منفی. تعجّب مثبت از گروهی جن بود كه مطالب عالی قرآن آنان را به تعجّب واداشت و گفتند: «سَمِعْنا قُرْآناً عَجَباً» ‌(جنّ،۱) تعجّب منفی از كفّار است كه در چند مورد می‌باشد: از این‌ كه شخصی مثل خود آنان پیامبر شده است. «بَلْ عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ»(همین آیه) از دعوت او به یكتاپرستی. «أَ جَعَلَ الْآلِهَةَ إِلهاً واحِداً إِنَّ هذا لَشَیْ‌ءٌ عُجابٌ» ‌(ص،۵) از گفتار او درباره حسابرسی و برپایی قیامت. «أَ فَمِنْ هذَا الْحَدِیثِ تَعْجَبُونَ» ‌(نجم،۵۹) از زنده شدن مجدّد. «وَ إِنْ تَعْجَبْ فَعَجَبٌ قَوْلُهُمْ أَ إِذا كُنَّا تُراباً أَ إِنَّا لَفِی خَلْقٍ جَدِیدٍ» ‌(رعد،۵) پیام‌ آیه شریفه: ۱. سوگند به قرآن بسیار مهم است، چون دارای مجد و عظمت است. «وَ الْقُرْآنِ الْمَجِیدِ» ۲. اگر مجد و عظمت می‌خواهید، به قرآنِ صاحب مجد و شرافت روی بیاورید. «وَ الْقُرْآنِ الْمَجِیدِ» ۳. اگر قرآن، مجید و كریم است، ما نیز باید آن را تمجید و تكریم كنیم. «وَ الْقُرْآنِ الْمَجِیدِ»، «إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِیمٌ» ‌(واقعه،۷۷) ۴. معروف‌ها و كمال‌ها، در دید نابخردان منكر و ناپسند جلوه می‌كند. هم جنس بودن و از میان مردم بودن پیامبران، یك كار پسندیده و حكیمانه است ولی كفّار آن را ناپسند دانسته و تعجّب می‌كردند. «عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ» ۵. از نقاط مهم رسالت انبیا، هشدار دادن و انذار مردم است. «مُنْذِرٌ مِنْهُمْ» ۶. انكار عملكرد حكیمانه‌ی خداوند نسبت به ارسال پیامبران، كفر است. عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ‌ ... فَقالَ الْكافِرُونَ‌ ۷. منطق كفّار در طول تاریخ، استبعاد و تعجّب از رسالت پیامبران بوده است. «فَقالَ الْكافِرُونَ هذا شَیْ‌ءٌ عَجِیبٌ» (آری، كفّار دلیلی بر نفی نبوّت و قیامت ندارند، تنها كارشان تعجّب از هشدارهای انبیا به خصوص در مورد قیامت است.) مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام: خَیرُ الخَلائق الرِّفقُ بهترین خوبی ها رفق است (مهربانی و لطف با مردم). عیون الحکم و المواعظ(لیثی) ص۲۳۷ ، ح۴۵۰۸ #ق_2_1 —---------------------------— هر روز خود را با قرآن آغاز کنیم ... دیگران را هم به قرآن کریم دعوت کنیم ... لینک تلگرام : https://t.me/Every_day_Quran لینک واتساپ : https://chat.whatsapp.com/GPU5KJGGQgf1QB5vCptqxp لینک ادمین : @ar_karimian

به نام خدا سلام علیکم برای دسترسی آسان به آیات قبل لینک ابتدای هر سوره در پایین پیام قرار داده شده است ... در صورت نیاز ازطریق جستجوی شماره آیات می‌توانید به آیه دلخواه دسترسی پیدا کنید . لینک سوره حمد https://t.me/Every_day_Quran/5 لينك ابتدای سوره بقره https://t.me/Every_day_Quran/16 لينك ابتدای سوره أل عمران https://t.me/Every_day_Quran/359 لينك ابتدای سوره نساء https://t.me/Every_day_Quran/564 لينك ابتدای سوره مائده https://t.me/Every_day_Quran/753 لينك ابتدای سوره انعام https://t.me/Every_day_Quran/897 لينك ابتدای سوره اعراف https://t.me/Every_day_Quran/1094 لينك ابتدای سوره انفال https://t.me/Every_day_Quran/1315 لينك ابتدای سوره توبه https://t.me/Every_day_Quran/1401 لینک ابتدای سوره یونس https://t.me/Every_day_Quran/1541 لینک ابتدای سوره هود https://t.me/Every_day_Quran/1657 لینک ابتدای سوره یوسف https://t.me/Every_day_Quran/1790 لینک ابتدای سوره رعد https://t.me/Every_day_Quran/1909 لینک ابتدای سوره ابراهیم https://t.me/Every_day_Quran/1960 لینک ابتدای سوره حجر https://t.me/Every_day_Quran/2018 لینک ابتدای سوره نحل https://t.me/Every_day_Quran/2084 لینک ابتدای سوره اسراء https://t.me/Every_day_Quran/2204 لینک ابتدای سوره کهف https://t.me/Every_day_Quran/2315 لینک ابتدای سوره مریم https://t.me/Every_day_Quran/2400 لینک ابتدای سوره طه https://t.me/Every_day_Quran/2463 لینک ابتدای سوره انبیاء https://t.me/Every_day_Quran/2532 لینک ابتدای سوره حج https://t.me/Every_day_Quran/2615 لینک ابتدای سوره مؤمنون‌ https://t.me/Every_day_Quran/2686 لینک ابتدای سوره نور https://t.me/Every_day_Quran/2747 لینک ابتدای سوره فرقان https://t.me/Every_day_Quran/2809 لینک ابتدای سوره شعراء https://t.me/Every_day_Quran/2874 لینک ابتدای سوره نمل https://t.me/Every_day_Quran/2940 لینک ابتدای سوره قصص https://t.me/Every_day_Quran/3005 لینک ابتدای سوره عنکبوت https://t.me/Every_day_Quran/3081 لینک ابتدای سوره روم https://t.me/Every_day_Quran/3143 لینک ابتدای سوره لقمان https://t.me/Every_day_Quran/3191 لینک ابتدای سوره سجده https://t.me/Every_day_Quran/3235 لینک ابتدای سوره احزاب https://t.me/Every_day_Quran/3261 لینک ابتدای سوره سبأ https://t.me/Every_day_Quran/3331 لینک ابتدای سوره فاطر https://t.me/Every_day_Quran/3381 لینک ابتدای سوره یس https://t.me/Every_day_Quran/3425 لینک ابتدای سوره صافات https://t.me/Every_day_Quran/3465 لینک ابتدای سوره ص https://t.me/Every_day_Quran/3511 لینک ابتدای سوره زمر https://t.me/Every_day_Quran/3544 لینک ابتدای سوره غافر https://t.me/Every_day_Quran/3605 لینک ابتدای سوره فصلت https://t.me/Every_day_Quran/3676 لینک ابتدای سوره شوری https://t.me/Every_day_Quran/3718 لینک ابتدای سوره زخرف https://t.me/Every_day_Quran/3764 لینک ابتدای سوره دخان https://t.me/Every_day_Quran/3810 لینک ابتدای سوره جاثیه https://t.me/Every_day_Quran/3832 لینک ابتدای سوره احقاف https://t.me/Every_day_Quran/3859 لینک ابتدای سوره محمد https://t.me/Every_day_Quran/3895 لینک ابتدای سوره فتح https://t.me/Every_day_Quran/3934 لینک ابتدای سوره حجرات https://t.me/Every_day_Quran/3963 لطفا برای نشر قرآن کریم دوستان علاقمند به قرآن کریم را به این کانال دعوت فرمایید ... لینک تلگرام : @Every_day_Quran لینک ادمین : @ar_karimian‌

.                                  ﷽‌‌‌ 🏴 سوره حجرات آیه ۱۸: إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ ترجمه: یقیناً خدا نهان آسمان ها و زمین را می‌داند و خدا به آنچه انجام می‌دهید بیناست. پیام‌ آیه شریفه: ۱. در آسمان‌ها و زمین، اسرار نهفته و نامكشوف بسیاری است. «إِنَّ اللَّهَ یَعْلَمُ غَیْبَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» ۲. انگیزه‌های پنهان بشر، گاهی به مراتب پیچیده‌تر از غیب آسمان‌ها و زمین است. (در مورد آسمان‌ها، واژه‌ «یَعْلَمُ» به كار رفته و در مورد عمل انسان‌ها، واژه‌ «بَصِیرٌ» آمده است.) ۳. در مدار توحید، ارزشها بر اساس تظاهر، منّت وشعار نیست، بلكه بر اساس اخلاص قلبی است كه آگاهی بر آن مخصوص خداست. «إِنَّ اللَّهَ یَعْلَمُ غَیْبَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» (خداوندی كه غیب و پنهان هستی را می‌داند، چگونه ایمان درونی ما را نمی‌داند؟) ۴. اگر انسان به علم و بصیرت خداوند ایمان داشته باشد، در رفتار و گفتار خود دقّت می‌كند. «وَ اللَّهُ بَصِیرٌ بِما تَعْمَلُونَ» (اگر بدانیم از روزنه‌ای فیلم ما را می‌گیرند و یا صدای ما را ضبط می‌كنند، در كلمات وحركات خود دقّت بیشتری می‌كنیم.) ۵. علم خداوند همراه با بصیرت او است. علم او، اجمالی، سطحی، یك جانبه، قابل تردید و موقّت نیست. إِنَّ اللَّهَ یَعْلَمُ‌ ... وَ اللَّهُ بَصِیرٌ ... مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام: اَلنّاسُ أعداءُ ماجَهِلوا؛ مردم، با آنچه نمى دانند دشمن اند. نهج البلاغه(صبحی صالح) ص۵۵۳ ، حكمت۴۳۸ #حجرات_18 —---------------------------— هر روز خود را با قرآن آغاز کنیم ... دیگران را هم به قرآن کریم دعوت کنیم ... لینک تلگرام : https://t.me/Every_day_Quran لینک واتساپ : https://chat.whatsapp.com/GPU5KJGGQgf1QB5vCptqxp لینک ادمین : @ar_karimian

.                                  ﷽‌‌‌ 🏴 سوره حجرات آیه ۱۸: إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ ترجمه: یقیناً خدا نهان آسمان ها و زمین را می‌داند و خدا به آنچه انجام می‌دهید بیناست. پیام‌ آیه شریفه: ۱. در آسمان‌ها و زمین، اسرار نهفته و نامكشوف بسیاری است. «إِنَّ اللَّهَ یَعْلَمُ غَیْبَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» ۲. انگیزه‌های پنهان بشر، گاهی به مراتب پیچیده‌تر از غیب آسمان‌ها و زمین است. (در مورد آسمان‌ها، واژه‌ «یَعْلَمُ» به كار رفته و در مورد عمل انسان‌ها، واژه‌ «بَصِیرٌ» آمده است.) ۳. در مدار توحید، ارزشها بر اساس تظاهر، منّت وشعار نیست، بلكه بر اساس اخلاص قلبی است كه آگاهی بر آن مخصوص خداست. «إِنَّ اللَّهَ یَعْلَمُ غَیْبَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» (خداوندی كه غیب و پنهان هستی را می‌داند، چگونه ایمان درونی ما را نمی‌داند؟) ۴. اگر انسان به علم و بصیرت خداوند ایمان داشته باشد، در رفتار و گفتار خود دقّت می‌كند. «وَ اللَّهُ بَصِیرٌ بِما تَعْمَلُونَ» (اگر بدانیم از روزنه‌ای فیلم ما را می‌گیرند و یا صدای ما را ضبط می‌كنند، در كلمات وحركات خود دقّت بیشتری می‌كنیم.) ۵. علم خداوند همراه با بصیرت او است. علم او، اجمالی، سطحی، یك جانبه، قابل تردید و موقّت نیست. إِنَّ اللَّهَ یَعْلَمُ‌ ... وَ اللَّهُ بَصِیرٌ ... مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام: اَلنّاسُ أعداءُ ماجَهِلوا؛ مردم، با آنچه نمى دانند دشمن اند. نهج البلاغه(صبحی صالح) ص۵۵۳ ، حكمت۴۳۸ #حجرات_18 —---------------------------— هر روز خود را با قرآن آغاز کنیم ... دیگران را هم به قرآن کریم دعوت کنیم ... لینک تلگرام : https://t.me/Every_day_Quran لینک واتساپ : https://chat.whatsapp.com/GPU5KJGGQgf1QB5vCptqxp لینک ادمین : @ar_karimian

.                                  ﷽‌‌‌ 🏴 سوره حجرات آیه ۱۷: يَمُنُّونَ عَلَيْكَ أَنْ أَسْلَمُوا قُلْ لَا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلَامَكُمْ بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَدَاكُمْ لِلْإِيمَانِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ترجمه: از اینكه اسلام آورده‌اند بر تو منت می‌گذارند؛ بگو: اگر [در ادعای مؤمن بودن‌] راستگویید، بر من از اسلام آوردن خود منت نگذارید، بلكه خداست كه با هدایت شما به ایمان بر شما منت دارد. بعضی از مسلمانان مثل طائفه‌ی بنی‌اسد، اسلام آوردن خود را منّتی بر پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله می‌دانستند و می‌گفتند: ما با آغوش باز به اسلام روی آوردیم و تو باید قدرشناس ما باشی. این آیه آنان را از این عمل نهی فرمود. خداوند در این آیه، نعمت ایمان و در آیه‌ی ۱۶۴ سوره آل‌عمران، فرستادن انبیا و در آیه‌ی ۵ سوره قصص، وارث كردن مستضعفان را منّت خود بر مردم شمرده است و این نشان می‌دهد كه مهم‌ترین نعمت‌ها، نعمت هدایت الهی، ائمه معصومین علیهم السلام و حكومت حقّ می‌باشد. پیام‌ آیه شریفه: ۱. هدایت شدن به اسلام و پذیرش اسلام، نعمت بزرگ الهی و منّتی از جانب خداست. «بَلِ اللَّهُ یَمُنُّ» ۲. خداوند به اسلام و ایمان و عبادت ما احتیاج و نیازی ندارد. «لا تَمُنُّوا عَلَیَّ» ۳. نشانه‌ی ایمان صادقانه، خود را منّت‌دار خداوند دانستن است، نه منّت گذاشتن بر او. لا تَمُنُّوا ... بَلِ اللَّهُ یَمُنُ‌ ... إِنْ كُنْتُمْ صادِقِینَ‌ (مسلمان واقعی خود را طلبكار خدا نمی‌داند.) ۴. منّت نهادن بر پیامبر، در حقیقت منّت گذاردن بر خداست. (خداوند پاسخ منّت بر پیامبرش را آنگونه می‌دهد كه گویا منّت بر او گذاشته‌اند.) یَمُنُّونَ عَلَیْكَ‌ ... بَلِ اللَّهُ یَمُنُ‌ ... ۵. شما اسلام آوردن خود را منّت می‌گذارید، «یَمُنُّونَ عَلَیْكَ أَنْ أَسْلَمُوا» در حالی كه خداوند شما را به مرحله‌ی ایمان هدایت فرموده است. «هَداكُمْ لِلْإِیمانِ» ۶. مقصد نهاییِ تكامل انسان، ایمان است، «هَداكُمْ لِلْإِیمانِ» نه تظاهر به اسلام، زیرا منافقان نیز در ظاهر چنین می‌باشند. مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام: اَلنّاسُ كَالشَّجَرِ شَرابُهُ واحِدٌ و َثَمَرُهُ مُختَلِفٌ؛ مردم همانند درختان اند كه آبشان يكى است و ميوه هايشان گوناگون. شرح آقا جمال الدین خوانساری بر غررالحكم و دررالکلم ج۲، ص۱۳۶، ح۲۰۹۷ #حجرات_17 —---------------------------— هر روز خود را با قرآن آغاز کنیم ... دیگران را هم به قرآن کریم دعوت کنیم ... لینک تلگرام : https://t.me/Every_day_Quran لینک واتساپ : https://chat.whatsapp.com/GPU5KJGGQgf1QB5vCptqxp لینک ادمین : @ar_karimian

.                                  ﷽‌‌‌ 🏴 سوره حجرات آیه ۱۶: قُلْ أَتُعَلِّمُونَ اللَّهَ بِدِينِكُمْ وَاللَّهُ يَعْلَمُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ترجمه: بگو: آیا خدا را از دین خود [به خیال اینكه آگاه نیست‌] خبر می‌دهید [كه از عمق قلب ایمان آورده‌اید؟!] در حالی كه خدا آنچه را در آسمان ها و در زمین است می‌داند، و خدا به همه چیز داناست. گروهی با سوگند به پیامبر اكرم صلی الله علیه و آله گفتند كه ایمان ما صادقانه است. این آیه نازل شد كه نیاز به سوگند نیست، خداوند به همه چیز آگاه است. عرضه‌ی عقائد خود به اولیای خدا، اگر برای ارزیابی واصلاح ویا كسب اطمینان باشد، بسیار پسندیده است، چنانكه حضرت عبدالعظیم حسنی عقائد خود را به حضرت امام علی بن محمد هادی علیه السلام عرضه كرد. امّا اگر عرضه‌ی عقائد ریاكارانه باشد، جای سرزنش و توبیخ دارد. پیام‌ آیه شریفه: ۱. تظاهر نزد پیامبر صلی الله علیه و آله در حقیقت تظاهر نزد خداست. با این‌كه این گروه نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله تظاهر كردند، ولی قرآن می‌فرماید: أَ تُعَلِّمُونَ اللَّهَ‌ ... ۲. در برابر خداوندی كه همه چیز را می‌داند، ادّعا و تظاهر نداشته باشیم. أَ تُعَلِّمُونَ‌ ... وَ اللَّهُ یَعْلَمُ‌ ... ۳. خداوند، هم به وجود اشیا آگاه است وهم خصوصیّات هر چیزی را می‌داند. یَعْلَمُ‌ ... وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَیْ‌ءٍ عَلِیمٌ‌ مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام: اللَّهُمَّ ارْزُقْنِي عَقْلًا كَامِلًا وَ عَزْماً ثَاقِباً وَ لُبّاً رَاجِحاً وَ قَلْباً زَكِيّاً وَ عِلْماً كَثِيراً وَ أَدَباً بَارِعاً وَ اجْعَلْ ذَلِكَ كُلَّهُ لِي وَ لَا تَجْعَلْهُ عَلَيَّ بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ خدايا مرا عقلى كامل ، تصميمى نافذ، خردى برتر، دلى پاك، دانشى فراوان و ادبى والا روزى كن و تمام اينها را به سود من قرار ده نه به زيانم،اى مهربان‏ترين مهربانان. بحار الانوار(ط-بیروت) ج۸۴ ، ص۳۲۵ ، ح۱۴ #حجرات_16 —---------------------------— هر روز خود را با قرآن آغاز کنیم ... دیگران را هم به قرآن کریم دعوت کنیم ... لینک تلگرام : https://t.me/Every_day_Quran لینک واتساپ : https://chat.whatsapp.com/GPU5KJGGQgf1QB5vCptqxp لینک ادمین : @ar_karimian

.                                  ﷽‌‌‌ 🏴 سوره حجرات آیه ۱۵: إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ يَرْتَابُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أُولَٰٓئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ ترجمه: مؤمنان فقط كسانی‌اند كه به خدا و پیامبرش ایمان آورده‌اند، آن گاه [در حقّانیّت آنچه به آن ایمان آورده‌اند] شك ننموده و با اموال و جان هایشان در راه خدا جهاد كرده‌اند؛ اینان [در گفتار و كردار] اهل درستی و راستی‌اند. سیمای مؤمن واقعی‌ چهار آیه‌ی قرآن با جمله‌ «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ» شروع شده كه ترسیم سیمای مؤمن واقعی است: یک: «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ إِذا تُلِیَتْ عَلَیْهِمْ آیاتُهُ زادَتْهُمْ إِیماناً وَ عَلی‌ رَبِّهِمْ یَتَوَكَّلُونَ» ‌(انفال،۲) مؤمنان واقعی كسانی هستند كه هرگاه نام خداوند برده شود، دلهایشان می‌لرزد و همین كه آیات الهی بر آنان تلاوت شود، ظرفیت آنان به ایمان افزوده می‌گردد وتنها بر خدا تكیه می‌كنند. دو : إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ إِذا كانُوا مَعَهُ عَلی‌ أَمْرٍ جامِعٍ لَمْ یَذْهَبُوا حَتَّی یَسْتَأْذِنُوهُ‌ ... ‌(نور،۶۲) مؤمنان واقعی كسانی هستند كه به خدا و رسولش ایمان دارند و هرگاه در یك كار دسته جمعی با پیامبر هستند، بدون اجازه‌ی حضرت از صحنه خارج نمی‌شوند. سه:‌ در همین سوره مطرح شده است؛ در آیه دهم، إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ ... چهار: و باز در همین آیه ۱۵. اگر این چهار آیه را در كنار هم بگذاریم، سیمای مؤمنان صادق و واقعی را كشف می‌كنیم. همانان كه قرآن درباره‌شان فرموده است: «أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا» ‌(انفال، ۴ و ۷۴) و «أُولئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ» بنابراین مؤمنان واقعی كسانی هستند كه: ● دلهای آنان به یاد خدا بتپد، نه با مال و مقام و ... «إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ» ● دائماً در حال حركت و تكامل هستند و توقّفی در كارشان نیست و در برابر هر پیام الهی؛ متعهّد، عاشق و عامل هستند. «وَ إِذا تُلِیَتْ عَلَیْهِمْ آیاتُهُ زادَتْهُمْ إِیماناً» ● تنها تكیه‌گاه آنان ایمان به خداست، نه قراردادها و وابستگی‌های به شرق و غرب و ... «عَلی‌ رَبِّهِمْ یَتَوَكَّلُونَ» ● در نظام اجتماعی، پیرو اولیای الهی هستند و بدون دستور آنها حركتی نمی‌كنند و وفادارند. «إِذا كانُوا مَعَهُ عَلی‌ أَمْرٍ جامِعٍ لَمْ یَذْهَبُوا حَتَّی یَسْتَأْذِنُوهُ» ● خود را برتر از دیگران ندانند و با همه به چشم برادری نگاه كنند. «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ» ● ایمان آنان پایدار است. ایمانشان بر اساس علم، عقل و فطرت است و به خاطر عمل به آنچه می‌دانند، به درجه‌ی یقین رسیده‌اند و تبلیغات و حوادث تلخ و شیرین آنان را دلسرد و دچار تردید نمی‌كند. «ثُمَّ لَمْ یَرْتابُوا» ● هر كجا لازم باشد، با مال و جان از دین دفاع می‌كنند. «وَ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ» پیام‌ آیه شریفه: ۱. قرآن، هم ملاك و معیار كمال را بیان می‌كند، «إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ» و هم الگوهای كامل را نشان می‌دهد. إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ‌ ... ۲. ایمان به پیامبر، در كنار ایمان به خداوند لازم است. «آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ» ۳. نشانه‌ی ایمان واقعی، پایداری و عدم تردید در آن است. «ثُمَّ لَمْ یَرْتابُوا» ۴. ایمان، امری باطنی است كه از راه عمل شناخته می‌شود. إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ‌ ... جاهَدُوا ... ۵. ایمان بدون جهاد، شعاری بیش نیست. جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ‌ ... (كمال‌ ایمان به گذشت از جان و مال است.) ۶. در فرهنگ اسلام، جهاد مالی و جانی، باید در راه خدا باشد. جاهَدُوا ... فِی سَبِیلِ اللَّهِ‌ مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام: فى سَعَةِ الاَخْلاقِ كُنوزُ الاَرْزاقِ؛ گنج‏ هاى روزى در وسعت اخلاق نهفته است. كافى(ط-الاسلامیه) ج ۸ ، ص۲۳ #حجرات_15 —---------------------------— هر روز خود را با قرآن آغاز کنیم ... دیگران را هم به قرآن کریم دعوت کنیم ... لینک تلگرام : https://t.me/Every_day_Quran لینک واتساپ : https://chat.whatsapp.com/GPU5KJGGQgf1QB5vCptqxp لینک ادمین : @ar_karimian

.                                  ﷽‌‌‌ 🏴 سوره حجرات آیه ۱۴: قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا وَلَٰكِنْ قُولُوٓا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ وَإِنْ تُطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَا يَلِتْكُمْ مِنْ أَعْمَالِكُمْ شَيْئًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ترجمه: بادیه‌نشینان گفتند: ما [از عمق قلب‌] ایمان آوردیم. بگو: ایمان نیاورده‌اید، بلكه بگویید: اسلام آورده‌ایم؛ زیرا هنوز ایمان در دل هایتان وارد نشده است. و اگر خدا و پیامبرش را اطاعت كنید، چیزی از اعمالتان را نمی‌كاهد؛ زیرا خدا بسیار آمرزنده و مهربان است. مراد از اعراب، بادیه‌نشینانند كه بعضی آنان مؤمن بودند، چنانكه در سوره‌ی توبه از آنان تجلیل شده است: «وَ مِنَ الْأَعْرابِ مَنْ یُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ» ‌(توبه،۹۹) ولی بعضی از آنان خود را بالاتر از آنچه بودند می‌پنداشتند و ادّعای ایمان می‌كردند، در حالی كه یك تازه مسلمانی بیش نبودند. تفاوت اسلام با ایمان‌ اول: تفاوت در عمق. اسلام، رنگ ظاهری است، ولی ایمان تمسّك قلبی است. حضرت امام جعفر صادق صلی الله علیه و آله به مناسبت آیه‌ی‌ «وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً» ‌(بقره،۱۳۸) فرمود: رنگ الهی اسلام است، و در تفسیر آیه‌ی‌ «فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقی‌» ‌(بقره،۲۵۶) فرمود: تمسّك به ریسمان محكم الهی، همان ایمان است. دوم: تفاوت در انگیزه. گاهی انگیزه‌ی اسلام آوردن، حفظ یا رسیدن به منافع مادّی است، ولی انگیزه‌ی ایمان حتماً معنوی است. امام صادق علیه السلام فرمودند: با اسلام آوردن، خون انسان حفظ می‌شود و ازدواج با مسلمانان حلال می‌شود، ولی پاداش اخروی بر اساس ایمان قلبی است. سوم: تفاوت در عمل. اظهار اسلام، بدون عمل ممكن است، ولی ایمان باید همراه عمل باشد، چنانكه در حدیث می‌خوانیم: «الایمان اقرار و عمل و الاسلام اقرار بلاعمل» ‌بنابراین در ایمان، اسلام نهفته‌ است، ولی در اسلام ایمان نهفته نیست. در حدیث دیگری، اسلام، به مسجد الحرام و ایمان به كعبه تشبیه شده كه در وسط مسجدالحرام قرار گرفته است. حضرت امام محمد باقر علیه السلام فرمود: ایمان، چیزی است كه در قلب مستقر می‌شود و انسان به وسیله آن به خدا می‌رسد و عمل، آن باور قلبی را تصدیق می‌كند. ولی اسلام چیزی است كه در گفتار و رفتار ظاهر می‌گردد، گرچه در قلب جای نگرفته باشد. چهارم: تفاوت در رتبه. در حدیث می‌خوانیم: ایمان، بالاتر از اسلام و تقوا، بالاتر از ایمان و یقین، بالاتر از تقوا است و در میان مردم چیزی كمیاب‌تر از یقین نیست. پیام‌ آیه شریفه: ۱. به هر ادّعا و شعاری گوش ندهیم. «و قالَتِ الْأَعْرابُ آمَنَّا» ۲. ادّعاهای نابجا را مهار كنیم. «قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا» ۳. هر كس حریم خود را حفظ كند و بیش از آنچه هست خود را مطرح نكند. «قُولُوا أَسْلَمْنا» ۴. اسلام، امری ظاهری است، ولی ایمان، به دل مربوط است. «فِی قُلُوبِكُمْ» ۵. با مدّعیان كمال باید به گونه‌ای سخن گفت كه از رسیدن به كمال ناامید نشوند. «وَ لَمَّا یَدْخُلِ الْإِیمانُ فِی قُلُوبِكُمْ» ۶. راه رسیدن به ایمان، اطاعتِ عملی است، نه ادّعای زبانی. لَمَّا یَدْخُلِ الْإِیمانُ‌ ... وَ إِنْ تُطِیعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ‌ ... ۷. اطاعت از پیامبر صلی الله علیه و آله در كنار اطاعت از خدا آمده است و این نشانه‌ی عصمت‌ پیامبر است كه باید او را بدون چون وچرا اطاعت كرد. «إِنْ تُطِیعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ» ۸. خداوند، عادل است وذرّه‌ای از پاداش عمل انسان را كم نمی‌كند. (مدیریّت صحیح آن است كه ذرّه‌ای از حقوق دیگران كم‌گذاشته نشود.) «لا یَلِتْكُمْ مِنْ أَعْمالِكُمْ شَیْئاً» ۹. اطاعت از خدا و رسول، زمینه دریافت بخشش و رحمت الهی است. تُطِیعُوا ... إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِیمٌ‌ مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام: خَوَافِي الْأَخْلَاقِ تَكْشِفُهَا الْمُعَاشَرَة خصلت‌ها و اخلاق پنهان را، معاشرت آشكار مى‌سازد. تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص۴۳۷ ، ح۱۰۰۲۹ #حجرات_14 —---------------------------— هر روز خود را با قرآن آغاز کنیم ... دیگران را هم به قرآن کریم دعوت کنیم ... لینک تلگرام : https://t.me/Every_day_Quran لینک واتساپ : https://chat.whatsapp.com/GPU5KJGGQgf1QB5vCptqxp لینک ادمین : @ar_karimian

.                                  ﷽‌‌‌ 🏴 سوره حجرات آیه ۱۳: يَآ أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَأُنْثَىٰ وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا وَقَبَآئِلَ لِتَعَارَفُوٓا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ ترجمه: ای مردم! ما شما را از یك مرد و زن آفریدیم و ملت ها و قبیله ها قرار دادیم تا یكدیگر را بشناسید. بی‌تردید گرامی‌ترین شما نزد خدا پرهیزكارترین شماست. یقیناً خدا دانا و آگاه است. بعضی مفسّران این آیه را مرتبط با آیات قبل دانسته و گفته‌اند: چون مسخره و غیبت كردن، برخاسته از روحیّه‌ی خودبرتربینی و تحقیر دیگران است، این آیه می‌فرماید: ملاك برتری و كرامت، تقواست، نه جنس و نژاد. دراین آیه به سه اصل مهم اشاره شده است: اصل مساوات در آفرینش زن و مرد، اصل تفاوت در ویژگی‌های بشری و اصل این‌كه تقوا ملاك برتری است. البتّه در آیات دیگر قرآن، ملاك‌هایی از قبیل علم، سابقه، امانت، توانایی و هجرت نیز به چشم می‌خورد. پیام‌ آیه شریفه: ۱. مرد یا زن بودن، یا از فلان قبیله وقوم بودن، ملاك افتخار نیست كه اینها كار خداوند است. «خلقنا، جعلنا» ۲. تفاوت‌هایی كه در شكل و قیافه و نژاد انسان‌ها دیده می‌شود، حكیمانه و برای شناسائی یكدیگر است، نه برای تفاخر. «لِتَعارَفُوا» ۳. كرامت در نزد مردم زودگذر است، كسب كرامت در نزد خداوند مهم است. «أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ» ۴. قرآن، تمام تبعیض‌های نژادی، حزبی، قومی، قبیله‌ای، اقلیمی، اقتصادی، فكری، فرهنگی، اجتماعی و نظامی را مردود می‌شمارد و ملاك فضیلت را تقوا می‌داند. «إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ» ۵. برتری‌جویی، در فطرت انسان است و اسلام مسیر این خواسته‌ی فطری را تقوا قرار داده است. «إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ» ۶. ادّعای تقوا و تظاهر به آن نكنیم كه خدا همه را خوب می‌شناسد. «عَلِیمٌ خَبِیرٌ» مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام: إیّاکَ وَ ما یَستَهجَنُ مِنَ الکَلامِ فَإنَّهُ یَحبِسُ عَلَیکَ اللِّئامَ وَ یُنَفِّرُ عَنک الکِرامَ از به زبان آوردن سخنان زشت بر حذر باش. زیرا فرومایگان را گرد تو جمع می کند و گرانمایگان را از تو فراری می دهد. تصنیف غررالحکم و دررالکلم ح۴۱۷۴ ص۲۱۴ #حجرات_13 —---------------------------— هر روز خود را با قرآن آغاز کنیم ... دیگران را هم به قرآن کریم دعوت کنیم ... لینک تلگرام : https://t.me/Every_day_Quran لینک واتساپ : https://chat.whatsapp.com/GPU5KJGGQgf1QB5vCptqxp لینک ادمین : @ar_karimian

.                                  ﷽‌‌‌ 🏴 سوره حجرات آیه ۱۲: (قسمت چهارم) يَآ أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلَا تَجَسَّسُوا وَلَا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ ترجمه: ای اهل ایمان! از بسیاری از گمان ها [در حقّ مردم‌] بپرهیزید؛ زیرا برخی از گمان ها گناه است، و [در اموری كه مردم پنهان ماندنش را خواهانند] تفحص و پی‌جویی نكنید، و از یكدیگر غیبت ننمایید، آیا احدی از شما دوست دارد كه گوشت برادر مرده‌اش را بخورد؟ بی‌تردید [از این كار] نفرت دارید، از خدا پروا كنید كه خدا بسیار توبه‌پذیر و مهربان است. پیام‌ آیه شریفه: ۱. ایمان، تعهّدآور است و باید از یك‌سری افكار و اعمال دوری نماید. یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا ... (ایمان، با سوءظن و تجسّس و غیبت سازگار نیست.) ۲. برای دوری از گناهان حتمی، باید از گناهان احتمالی اجتناب كنیم. (بنابراین از آنجایی كه برخی گمان‌ها گناه است، باید از بسیاری گمان‌ها، دوری كنیم.) اجْتَنِبُوا كَثِیراً ... إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ‌ ۳. در جامعه‌ی ایمانی، اصل بر اعتماد، كرامت و برائت انسان‌ها است. «إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ» ۴. برای جلوگیری از غیبت باید زمینه‌های غیبت را مسدود كرد. (راه ورود به غیبت، اوّل سوء ظن و سپس پیگیری و تجسّس است، لذا قرآن به همان ترتیب نهی كرده است.) اجْتَنِبُوا كَثِیراً مِنَ الظَّنِ‌ ... لا تَجَسَّسُوا وَ لا یَغْتَبْ‌ ۵. گناه، گرچه در ظاهر شیرین و دلنشین است، ولی در دید باطنی و ملكوتی، خباثت و تنفّرآور است. «یَأْكُلَ لَحْمَ أَخِیهِ مَیْتاً» (باطن غیبت، خوردن گوشت مرده است و درباره هیچ گناهی این نوع تعبیر بكار نرفته است.) ۶. از شیوه‌های تبلیغ و تربیت، استفاده از مثال و تمثیل است. أَ یُحِبُّ أَحَدُكُمْ‌ ... ۷. در شیوه نهی از منكر، از تعبیرات عاطفی استفاده كنیم. لا یَغْتَبْ‌ ... أَ یُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ یَأْكُلَ لَحْمَ أَخِیهِ‌ ۸. غیبت و بدگویی از دیگران حرام است، از هر سنّ و نژاد و مقامی كه باشد. لا یَغْتَبْ‌ ... ( «أَحَدُكُمْ» شامل كوچك و بزرگ، مشهور و گمنام، عالم و جاهل، زن و مرد و ... می‌شود.) ۹. مردم باایمان، برادر و هم‌خون یكدیگرند. «لَحْمَ أَخِیهِ» ۱۰. همان گونه كه مرده قدرت دفاع از خود را ندارد، شخصی كه مورد غیبت قرار گرفته است، چون حاضر نیست، قدرت دفاع ندارد. «مَیْتاً» ۱۱. غیبت كردن، نوعی درّندگی است. «یَأْكُلَ لَحْمَ أَخِیهِ مَیْتاً» ۱۲. غیبت، با تقوا سازگاری ندارد. لا یَغْتَبْ‌ ... وَ اتَّقُوا اللَّهَ‌ ۱۳. تقوا، انسان را به سوی توبه سوق می‌دهد. «وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ» ۱۴. در اسلام بن‌بست وجود ندارد، با توبه می‌توان گناه گذشته را جبران كرد. لا یَغْتَبْ‌ ... إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِیمٌ‌ ۱۵. عذرپذیری خداوند، همراه با رحمت است. «تَوَّابٌ رَحِیمٌ» ۱۶. توبه پذیری خداوند، جلوه‌ای از رحمت اوست. «تَوَّابٌ رَحِیمٌ» مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام: مَن لَجَّ وَ تَمادى فَهُوَ الرّاكِسُ الَّذى رانَ اللّه‏ُ عَلى قَلبِهِ وَ صارَت دائرَةُ السَّوءِ عَلى رَأسِهِ ؛ هر كس لجاجت كند و بر آن پافشارى نمايد، او همان بخت برگشته ‏اى است كه خداوند بر دلش پرده [غفلت] زده و پيشامدهاى ناگوار بر فراز سرش قرار گرفته است. نهج البلاغه، نامه ۵۸ #حجرات_12 قسمت چهارم —---------------------------— هر روز خود را با قرآن آغاز کنیم ... دیگران را هم به قرآن کریم دعوت کنیم ... لینک تلگرام : https://t.me/Every_day_Quran لینک واتساپ : https://chat.whatsapp.com/GPU5KJGGQgf1QB5vCptqxp لینک ادمین : @ar_karimian

.                                  ﷽‌‌‌ 🏴 سوره حجرات آیه ۱۲: (قسمت سوم) يَآ أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلَا تَجَسَّسُوا وَلَا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ ترجمه: ای اهل ایمان! از بسیاری از گمان ها [در حقّ مردم‌] بپرهیزید؛ زیرا برخی از گمان ها گناه است، و [در اموری كه مردم پنهان ماندنش را خواهانند] تفحص و پی‌جویی نكنید، و از یكدیگر غیبت ننمایید، آیا احدی از شما دوست دارد كه گوشت برادر مرده‌اش را بخورد؟ بی‌تردید [از این كار] نفرت دارید، از خدا پروا كنید كه خدا بسیار توبه‌پذیر و مهربان است. موارد جواز غیبت‌ در مواردی، غیبت كردن جایز است كه به بعضی از آنها اشاره می‌كنیم: ۱. در مقام مشورت در كارهای مهم؛ یعنی اگر شخصی درباره‌ی دیگری در مورد ازدواج و گزینش و مسئولیت دادن و ... مشورت خواست، ما می‌توانیم عیب‌های آن فرد را به مشورت كننده بگوییم. ۲. برای ردّ سخن و عقیده‌ی باطلِ اشخاصی كه دارای چنین اعتقاداتی هستند، نقل سخن و عیب سخن آنها جایز است، تا مبادا مردم دنباله‌رو آنها شوند. ۳. برای گواهی دادن نزد قاضی، باید حقیقت را گفت گرچه غیبت باشد. ۴. برای اظهار مظلومیّت، بیان كردن ظلم ظالم مانعی ندارد. ۵. كسی‌كه بدون حیا و آشكارا گناه می‌كند، غیبت او مانعی ندارد ندارد. ۶. برای ردّ ادعاهای پوچ، غیبت مانعی ندارد. كسی كه می‌گوید: من مجتهدم، دكترم، سیّدم، و ما می‌دانیم كه او اهل این صفات نیست، جایز است به مردم آگاهی دهیم تا فریب نخورند. شنیدن غیبت‌ وظیفه شنونده، گوش ندادن به غیبت ودفاع از مؤمن است. در حدیث می‌خوانیم: «الساكت شریك القائل» ‌كسی كه غیبت را بشنود و سكوت كند، شریكِ جرم گوینده است. پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: هر كس غیبتی را بشنود و آن را ردّ كند، خداوند هزار باب شرّ را در دنیا و آخرت بر او می‌بندد، ولی اگر ساكت بود و گوش داد، گناه گوینده نیز برای او ثبت می‌شود. و اگر بتواند غیبت‌شونده را یاری كند، ولی یاری نكند، در دو دنیا خوار و ذلیل می‌شود. در روایتی، غیبت كردن؛ كفر و شنیدن و راضی بودن به آن، شرك دانسته شده است. در آیه‌ی ۳۶ سوره اسراء می‌خوانیم: «إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا» هر یك از گوش و چشم و دل انسان، در قیامت مورد بازخواست قرار می‌گیرند. بنابراین ما حق شنیدن هر حرفی را نداریم. مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام: اَلافراطُ فِى المَلامَةِ يَشُبُّ نيرانَ اللَّجاجِ ؛ زياده ‏روى در سرزنش كردن ، آتش لجاجت را شعله‏ ور مى ‏سازد . تحف العقول، ص ۸۴ #حجرات_12 قسمت سوم —---------------------------— هر روز خود را با قرآن آغاز کنیم ... دیگران را هم به قرآن کریم دعوت کنیم ... لینک تلگرام : https://t.me/Every_day_Quran لینک واتساپ : https://chat.whatsapp.com/GPU5KJGGQgf1QB5vCptqxp لینک ادمین : @ar_karimian

.                                  ﷽‌‌‌ 🏴 سوره حجرات آیه ۱۲: (قسمت دوم) يَآ أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلَا تَجَسَّسُوا وَلَا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ ترجمه: ای اهل ایمان! از بسیاری از گمان ها [در حقّ مردم‌] بپرهیزید؛ زیرا برخی از گمان ها گناه است، و [در اموری كه مردم پنهان ماندنش را خواهانند] تفحص و پی‌جویی نكنید، و از یكدیگر غیبت ننمایید، آیا احدی از شما دوست دارد كه گوشت برادر مرده‌اش را بخورد؟ بی‌تردید [از این كار] نفرت دارید، از خدا پروا كنید كه خدا بسیار توبه‌پذیر و مهربان است. حضرت امام رضا علیه السلام از امام سجاد علیه السلام نقل می‌كند كه هر كس از ریختن آبروی مسلمانان خود را حفظ كند، خداوند در قیامت لغزشهای او را نادیده می‌گیرد. پیامبر اكرم صلی الله علیه و آله فرمودند: هر كس زن یا مردی را غیبت كند، تا چهل روز نماز و روزه‌اش پذیرفته نمی‌شود. در جایی دیگر آن حضرت فرمودند: در قیامت هنگامی كه نامه‌ی اعمال انسان به دست او داده می‌شود، عدّه‌ای می‌گویند: چرا كارهای خوب ما در آن ثبت نشده است؟ به آنها گفته می‌شود: خداوند، نه چیزی را كم و نه چیزی را فراموش می‌كند، بلكه كارهای خوب شما به خاطر غیبتی كه كرده‌اید از بین رفته است. در مقابل افراد دیگری، كارهای نیك فراوانی در نامه‌ی عمل خود می‌بینند و گمان می‌كنند كه این پرونده از آنان نیست، به آنها می‌گویند: به‌واسطه‌ی غیبت‌شدن، نیكی‌های كسی كه شما را غیبت كرده، برای شما ثبت شده است. سؤال: چرا در روایات كیفر یك لحظه غیبت كردن، محور نابودی عبادات چند ساله‌ی انسان بیان شده است؟ آیا این نوع كیفر عادلانه است؟ پاسخ: همان گونه كه غیبت كننده در یك لحظه، آبرویی را كه مؤمن سال‌ها به دست آمده می‌ریزد، خداوند هم عباداتی را كه او سال‌ها بدست آورده از بین می‌برد. بنابراین محو عبادات چندساله، یك كیفر عادلانه است. رسول خدا صلی الله علیه و آله در آخرین سفر خود به مكّه فرمودند: خون و مال و آبروی مسلمان، محترم است، همان گونه كه این ماه ذی‌الحجة و این ایام حج محترم است. در روایات، نام غیبت كننده در كنار كسی آمده كه دائماً شراب می‌خورد. «تحرم الجنة علی المغتاب و مدمن الخمر» كسی كه غیبت می‌كند و شراب می‌نوشد، از بهشت محروم است. بر اساس روایات، كسی كه عیوب برادر دینی خود را پی‌گیری (و برای دیگران نقل) كند، خداوند زشتی‌های او را آشكار می‌كند. پیامبر صلی الله علیه و آله فرمودند: یك درهم ربا، از سی و شش زنا بدتر است و بزرگ‌ترین ربا، معامله با آبروی مسلمان است. نشستن در مسجد به انتظار نمازِ جماعت، عبادت است البتّه مادامی كه منجر به غیبت نشود. پیامبر صلی الله علیه و آله در آخرین خطبه خود فرمودند: اگر كسی غیبت كند، روزه‌ی او باطل است. یعنی از بركات وآثار معنویی كه یك روزه‌دار برخوردار است، محروم می‌شود. اگر از بدن انسان زنده قطعه‌ای جدا شود، امكان پر شدن جای آن هست، ولی اگر از مرده چیزی كنده شود، جای آن همچنان خالی می‌ماند. غیبت، بردن آبروی مردم است و آبرو كه رفت دیگر جبران نمی‌شود. «لَحْمَ أَخِیهِ مَیْتاً» جبران غیبت‌ برای جبران غیبت‌هایی كه در گذشته مرتكب شده‌ایم، در صورتی كه غیبت‌شونده زنده و در قید حیات است؛ اگر به او بگوییم كه ما غیبت تو را كرده‌ایم ناراحت می‌شود، و ناراحت كردن مسلمان، خود گناه دیگری است. پس جبران غیبت، استغفار است و حلالیّت خواستن در همه جا ، پس نباید به او گفت، بلكه باید بین خود و خداوند توبه كرد و اگر امكان دسترسی‌ به شنوندگان غیبت است، به گونه‌ای با ذكر خیر و تكریم آن فرد، تحقیر گذشته را جبران كنیم و اگر غیبت‌ شونده ناراحت نمی‌شود، از خود او حلالیّت بخواهیم؛ اما اگر غیبت شونده از دنیا رفته است، باید توبه كرده و از درگاه خداوند عذرخواهی كنیم كه البتّه خداوند توبه‌پذیر و بخشنده است. از پیامبر صلی الله علیه و آله می‌فرماید: اگر غیبت شونده، غیبت را شنیده است، جبران آن به این است كه نزد او برویم و عذرخواهی كرده و حلالیّت بخواهیم، امّا اگر نشنیده است، باید هرگاه یادی از غیبت شونده كردیم، برای او استغفار نماییم. «ان كفارة الغیبة أن تستغفر لمن اغتبته كلما ذكرته» مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام: الْكَفُّ عَمَّا فِي أَيْدِي النَّاسِ عِفَّةٌ وَ كِبَرُ هِمَّة طمع نداشتن به آنچه در نزد مردم است، عزت نفس و بلند همتى است. غررالحکم ح۹۲۴۵ #حجرات_12 قسمت دوم —---------------------------— هر روز خود را با قرآن آغاز کنیم ... دیگران را هم به قرآن کریم دعوت کنیم ... لینک تلگرام : https://t.me/Every_day_Quran لینک واتساپ : https://chat.whatsapp.com/GPU5KJGGQgf1QB5vCptqxp لینک ادمین : @ar_karimian

.                                  ﷽‌‌‌ 🏴 سوره حجرات آیه ۱۲: (قسمت اول) يَآ أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلَا تَجَسَّسُوا وَلَا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ ترجمه: ای اهل ایمان! از بسیاری از گمان ها [در حقّ مردم‌] بپرهیزید؛ زیرا برخی از گمان ها گناه است، و [در اموری كه مردم پنهان ماندنش را خواهانند] تفحص و پی‌جویی نكنید، و از یكدیگر غیبت ننمایید، آیا احدی از شما دوست دارد كه گوشت برادر مرده‌اش را بخورد؟ بی‌تردید [از این كار] نفرت دارید، از خدا پروا كنید كه خدا بسیار توبه‌پذیر و مهربان است. در ادامه آیه قبل، این آیه نیز به عواملی چون سوءظن، تجسّس و غیبت، كه صلح و صفا و اخوّت میان مؤمنان را به هم می‌زند اشاره می‌كند. در قرآن، به حسن ظن سفارش شده و از گمان بد نسبت به دیگران نهی گردیده است. در سوره‌ی نور می‌خوانیم: «لَوْ لا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بِأَنْفُسِهِمْ خَیْراً» ‌(نور،۱۲) چرا در باره‌ی شنیده‌های خود نسبت به مردان و زنان با ایمان، حسن ظن ندارید؟ همان‌گونه كه آیه‌ی نهم این سوره، برای امنیّت و حفظ جان مردم، همه‌ی مسلمانان را مسئول مبارزه با یاغی و تجاوزگر دانست، این آیه نیز برای حفظ آبروی مردم؛ سوءظن، تجسّس و غیبت را حرام كرده است. امروزه حقوق‌دانان جهان، از حقوق بشر حرف می‌زنند، ولی اسلام به مسائلی از قبیل تمسخر، تحقیر، تجسّس و غیبت توجّه دارد كه حقوق‌دانان از آن غافلند. هیچ گناهی مثل غیبت به درّندگی بی‌رحمانه تشبیه نشده است. آری، حتّی حیوانات درنده هم نسبت به هم جنس خود تعرّض نمی‌كند. سوء ظن اقسامی دارد كه بعضی پسندیده و برخی ناپسند است: ۱. سوءظن به خدا، در حدیث آمده: كسی كه از ترس خرج و مخارج زندگی ازدواج نمی‌كند، در حقیقت به خدا سوء ظن دارد؛ گویا خیال می‌كند اگر تنها باشد خدا قادر است رزق او را بدهد، ولی اگر همسر داشته باشد، خدا قدرت ندارد. این سوءظن، مورد نهی است. ۲. سوء ظن به مردم، كه در این آیه از آن نهی شده است. ۳. سوء ظن به خود، كه مورد ستایش است. زیرا انسان نباید به خود حسن ظن داشته باشد و همه كارهای خود را بی‌عیب بپندارد. مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام در برشمردن صفات متّقین در خطبه همام می‌فرماید: یكی از كمالات افراد با تقوا آن است كه نسبت به خودشان سوء‌ظن دارند. آری، افرادی كه خود را بی‌عیب می‌دانند، در حقیقت نور علم و ایمانشان كم است و با نور كم، انسان چیزی نمی‌بیند. اگر شما با یك چراغ قوّه وارد سالنی بزرگ شوید، جز اشیای بزرگ چیزی را نمی‌بینید، ولی اگر با نور قوی مانند پرژكتور وارد سالن شدید، حتّی اگر چوب كبریت یا سنجاقی در سالن باشد می‌توانید آن را ببینید. افرادی كه نور ایمانشان كم است، جز گناهان بزرگ چیزی به نظرشان نمی‌آید و لذا گاهی می‌گویند: ما كه كسی را نكشته‌ایم! از دیوار خانه‌ای كه بالا نرفته‌ایم! و گناه را تنها این قبیل كارها می‌پندارند، امّا اگر نور ایمان زیاد باشد، تمام لغزش‌های ریز خود را نیز می‌بینند و به درگاه خدا ناله و استغفار می‌كنند. اگر كسی نسبت به خود خوش‌بین شد، هرگز ترقّی نمی‌كند. او مثل كسی است كه دائماً به پشت سر خود و به راههای طی شده نگاه می‌كند و به آن مغرور می‌شود، ولی اگر به جلو نگاه كند و راههای نرفته را ببیند، خواهد دانست كه نرفته‌ها چند برابر راههای رفته است! توجّه به این نكته لازم است كه معنای حسن‌ظن؛ سادگی، زودباوری، سطحی‌نگری و غفلت از توطئه‌ها و شیطنت‌ها نیست. امّت اسلامی هرگز نباید به خاطر حسن ظن‌های نابجا، دچار غفلت شده و در دام صیادان قرار گیرد. غیبت و پیامدهای آن‌ غیبت آن است كه انسان در غیاب شخصی چیزی بگوید كه مردم از آن خبر نداشته باشند و اگر آن شخص بشنود، ناراحت شود. رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: دست از سر مرده‌ها بردارید و بدی‌های آنان را بازگو نكنید، كسی كه مُرد، خوبی‌هایش را بیان كنید. حضرت امام جعفر صادق علیه السلام فرمود: غیبت كننده اگر توبه كند، آخرین كسی است كه وارد بهشت می‌شود و اگر توبه نكند، اوّلین كسی است كه به دوزخ برده می‌شود. مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام: اَلسامِعُ لِلغيبَةِ كَالمُغتابِ؛ شنونده غيبت، مانند غيبت كننده است. تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص۲۲۱ ، ح۴۴۴۳ #حجرات_12 قسمت اول —---------------------------— هر روز خود را با قرآن آغاز کنیم ... دیگران را هم به قرآن کریم دعوت کنیم ... لینک تلگرام : https://t.me/Every_day_Quran لینک واتساپ : https://chat.whatsapp.com/GPU5KJGGQgf1QB5vCptqxp لینک ادمین : @ar_karimian

.                                  ﷽‌‌‌ 🏴 سوره حجرات آیه ۱۱: (قسمت دوم) يَآ أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسَىٰٓ أَنْ يَكُونُوا خَيْرًا مِنْهُمْ وَلَا نِسَآءٌ مِنْ نِسَآءٍ عَسَىٰٓ أَنْ يَكُنَّ خَيْرًا مِنْهُنَّ وَلَا تَلْمِزُوٓا أَنْفُسَكُمْ وَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمَانِ وَمَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولَٰٓئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ ترجمه: ای اهل ایمان! نباید گروهی گروه دیگر را مسخره كنند، شاید مسخره شده‌ها از مسخره كنندگان بهتر باشند، ونباید زنانی زنان دیگر را [مسخره كنند] شاید مسخره شده‌ها از مسخره كنندگان بهتر باشند، و از یكدیگر عیب‌جویی نكنید و یكدیگر را با لقب های ناپسند صدا نزنید؛ بد نشانه و علامتی است اینكه انسانی را پس از ایمان آوردنش به لقب زشت علامت‌گذاری كنند. و كسانی كه [از این امور ناهنجار و زشت‌] توبه نكنند ستمكارند. یكی از كارهای مبارك رسول خدا صلی الله علیه و آله پس از بعثت تغییر نام افراد و مناطقی بود كه دارای نام زشت بودند. زیرا نام بد، وسیله‌ای برای تمسخر و تحقیر است. عقیل، برادر مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام بر معاویه لعنت الله علیه وارد شد، برای تحقیر او معاویه گفت: درود بر كسی كه عمویش ابولهب، لعنت شده‌ی خداوند است و خواند: «تَبَّتْ یَدا أَبِی لَهَبٍ» عقیل فوری پاسخ داد: درود بر كسی كه عمّه‌ی او چنین است و خواند: «وَ امْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ» (زن ابولهب، دختر عمّه‌ی معاویه بود.) ‌ پیام‌ آیه شریفه: ۱. ایمان، با مسخره‌كردن بندگان خدا سازگار نیست. «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا یَسْخَرْ» ۲. كسی كه مردم را از توهین به دیگران باز می‌دارد نباید در شیوه‌ی سخنش توهین باشد. «لا یَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ» (نفرمود: «لا تسخروا» یعنی شما كه مسخره‌كننده هستید.) ۳. مسخره، كلید فتنه، كینه و دشمنی است. لا یَسْخَرْ قَوْمٌ‌ ... (بعد از بیان برادری و صلح و آشتی در آیات قبل، از مسخره كردن نهی شده است) ۴. در شیوه‌ی تبلیغ، آنجا كه مسئله‌ای مهم است یا مخاطبان متنوّع هستند، باید مطالب تكرار شود. قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ‌ ... وَ لا نِساءٌ مِنْ نِساءٍ ۵. ریشه‌ی مسخره كردن، احساس خودبرتربینی است كه قرآن این ریشه را می‌خشكاند و می‌فرماید: نباید خود را بهتر از دیگران بدانید، شاید او بهتر از شما باشد. «عَسی‌ أَنْ یَكُونُوا خَیْراً» ۶. ما از باطن و سرانجام مردم آگاه نیستیم، پس نباید ظاهربین، سطحی‌نگر وامروزبین باشیم. عَسی‌ أَنْ یَكُونُوا خَیْراً ... ۷. عیب‌جویی از مردم، در حقیقت عیب‌جویی از خود است. «وَ لا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ» ۸. نقل عیب دیگران، عامل كشف عیوب خود است. «وَ لا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ» ۹. بد صدا زدن، یك طرفه باقی نمی‌ماند، دیر یا زود مسئله به دو طرف كشیده می‌شود. «لا تَنابَزُوا بِالْأَلْقابِ» ( «تَنابَزُوا» برای كار طرفینی است) ۱۰. مسخره كردن و بدنام بردن، گناه است و توبه لازم دارد. «وَ مَنْ لَمْ یَتُبْ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ» (البتّه توبه تنها به زبان نیست، بلكه توبه‌ی تحقیر كردن، تكریم نمودن است.) ۱۱. مسخره، تجاوز به حریم افراد است و اگر مسخره كننده توبه نكند، ظالم‌ است. «فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ» مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام: عَوِّدْ لِسانَكَ لينَ الْكَلامِ وَ بَذْلَ السَّلامِ، يَكْثُرْ مُحِبّوكَ وَ يَقِلَّ مُبْغِضوكَ؛ زبان خود را به نرمگويى و سلام كردن عادت ده، تا دوستانت زياد و دشمنانت كم شوند. تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص۴۳۵ ، ح۹۹۴۶ #حجرات_11 قسمت دوم —---------------------------— هر روز خود را با قرآن آغاز کنیم ... دیگران را هم به قرآن کریم دعوت کنیم ... لینک تلگرام : https://t.me/Every_day_Quran لینک واتساپ : https://chat.whatsapp.com/GPU5KJGGQgf1QB5vCptqxp لینک ادمین : @ar_karimian

.                                  ﷽‌‌‌ 🏴 سوره حجرات آیه ۱۱: (قسمت اول) يَآ أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسَىٰٓ أَنْ يَكُونُوا خَيْرًا مِنْهُمْ وَلَا نِسَآءٌ مِنْ نِسَآءٍ عَسَىٰٓ أَنْ يَكُنَّ خَيْرًا مِنْهُنَّ وَلَا تَلْمِزُوٓا أَنْفُسَكُمْ وَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمَانِ وَمَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولَٰٓئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ ترجمه: ای اهل ایمان! نباید گروهی گروه دیگر را مسخره كنند، شاید مسخره شده‌ها از مسخره كنندگان بهتر باشند، ونباید زنانی زنان دیگر را [مسخره كنند] شاید مسخره شده‌ها از مسخره كنندگان بهتر باشند، و از یكدیگر عیب‌جویی نكنید و یكدیگر را با لقب های ناپسند صدا نزنید؛ بد نشانه و علامتی است اینكه انسانی را پس از ایمان آوردنش به لقب زشت علامت‌گذاری كنند. و كسانی كه [از این امور ناهنجار و زشت‌] توبه نكنند ستمكارند. «لمز» عیب‌جویی در روبرو و «همز» عیب‌جویی در پشت سر است‌ و «تنابز» نام بردن و صدازدن دیگران با لقب بد است. در آیه‌ی قبل، مسئله‌ی برادری میان مؤمنان مطرح شد و در این آیه اموری مطرح می‌شود كه برادری را از بین می‌برد. همچنین در آیات قبل سخن از صلح و اصلاح بود، در این آیه به بعضی عوامل و ریشه‌های فتنه و درگیری كه مسخره كردن، تحقیر كردن و بدنام بردن است اشاره می‌كند. شاید بتوان گفت كه عنوان تمسخر و تحقیر كه در این آیه مطرح شده، از باب نمونه است و هر سخن یا حركتی كه اخوّت و برادری اسلامی را خدشه‌دار كند، ممنوع است. با آنكه زنان در واژه «قوم» داخل بودند، امّا ذكر آنان به صورت جداگانه، بیانگر خطر بیشتر تمسخر و تحقیر در میان آنان است. استهزا و مسخره كردن، در ظاهر یك گناه، ولی در باطن چند گناه است؛ گناهانی مانند: تحقیر، خوار كردن، كشف عیوب، اختلاف افكنی، غیبت، كینه، فتنه، تحریك، انتقام و طعنه به دیگران در آن نهفته است. ریشه‌های تمسخر ۱. گاهی مسخره كردن برخاسته از ثروت است كه قرآن می‌فرماید: «وَیْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ، الَّذِی جَمَعَ مالًا وَ عَدَّدَهُ» ‌(همزه،۱،۲) وای بر كسی كه به خاطر ثروتی كه اندوخته است، در پیش رو یا پشت‌سر، از دیگران عیب‌جویی می‌كند. ۲. گاهی ریشه‌ی استهزا، علم و مدرك تحصیلی است كه قرآن درباره این گروه می‌فرماید: «فَرِحُوا بِما عِنْدَهُمْ مِنَ الْعِلْمِ وَ حاقَ بِهِمْ ما كانُوا بِهِ یَسْتَهْزِؤُنَ» ‌(غافر،۸۳) آنان به علمی كه دارند شادند و كیفر آنچه را مسخره می‌كردند، ایشان را فرا گرفت. ۳. گاهی ریشه‌ی مسخره، توانایی جسمی است. كفّار می‌گفتند: «مَنْ أَشَدُّ مِنَّا قُوَّةً» ‌(فصّلت،۱۵) كیست كه قدرت و توانایی او از ما بیشتر باشد؟ ۴. گاهی انگیزه‌ی مسخره كردن دیگران، عناوین و القاب دهان پر كن اجتماعی است. كفّار فقرایی را كه همراه انبیاء بودند تحقیر می‌كردند و می‌گفتند: «ما نَراكَ اتَّبَعَكَ إِلَّا الَّذِینَ هُمْ أَراذِلُنا» ‌(هود،۲۷) ما پیروان تو را جز افراد اراذل نمی‌بینیم. ۵. گاهی به بهانه تفریح و سرگرمی، دیگران به تمسخر گرفته می‌شوند. ۶. گاهی طمع به مال و مقام، سبب انتقاد همراه با تمسخر از دیگران می‌شود. گروهی، از پیامبر اكرم صلی الله علیه و آله درباره‌ی زكات عیب‌جویی می‌كردند، قرآن می‌فرماید: «وَ مِنْهُمْ مَنْ یَلْمِزُكَ فِی الصَّدَقاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْها رَضُوا وَ إِنْ لَمْ یُعْطَوْا مِنْها إِذا هُمْ یَسْخَطُونَ» ‌(توبه،۵۸) ریشه‌ی این انتقاد طمع است، اگر از همان زكات به خود آنان بدهی راضی می‌شوند، ولی اگر ندهی همچنان عصبانی شده و عیب‌جویی می‌نمایند. ۷. گاهی ریشه‌ی مسخره، جهل و نادانی است. هنگامی كه حضرت موسی علیه السلام برای حل اختلاف و درگیری دستور كشتن گاو را داد، بنی‌اسرائیل گفتند: آیا ما را مسخره می‌كنی؟ حضرت موسی علیه السلام گفت: «أَعُوذُ بِاللَّهِ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْجاهِلِینَ» ‌(بقره،۶۷) به خدا پناه می‌برم كه از جاهلان باشم. یعنی مسخره برخاسته از جهل و نادانی است و من جاهل نیستم. ۸. گاهی سرچشمه تمسخر، ریاكاری و بهانه‌گیری و شخصیت‌شكنی است. «یَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِینَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ فِی الصَّدَقاتِ وَ الَّذِینَ لا یَجِدُونَ إِلَّا جُهْدَهُمْ فَیَسْخَرُونَ مِنْهُمْ» ‌(توبه،۷۹) مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام: لَا تَسْتَبْطِئْ إِجَابَةَ دُعَائِكَ وَ قَدْ سَدَدْتَ طَرِيقَهُ بِالذُّنُوب‏ اجابت دعایت را دیر مپندار، در حالی که خودت با گناه راه اجابت آن را بسته ای. تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص۱۹۳ ، ح۳۷۶۸ #حجرات_11 قسمت اول —---------------------------— هر روز خود را با قرآن آغاز کنیم ... دیگران را هم به قرآن کریم دعوت کنیم ... لینک تلگرام : https://t.me/Every_day_Quran لینک واتساپ : https://chat.whatsapp.com/GPU5KJGGQgf1QB5vCptqxp لینک ادمین : @ar_karimian

.                                  ﷽‌‌‌ 🏴 سوره حجرات آیه ۱۱: (قسمت اول) يَآ أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسَىٰٓ أَنْ يَكُونُوا خَيْرًا مِنْهُمْ وَلَا نِسَآءٌ مِنْ نِسَآءٍ عَسَىٰٓ أَنْ يَكُنَّ خَيْرًا مِنْهُنَّ وَلَا تَلْمِزُوٓا أَنْفُسَكُمْ وَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمَانِ وَمَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولَٰٓئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ ترجمه: ای اهل ایمان! نباید گروهی گروه دیگر را مسخره كنند، شاید مسخره شده‌ها از مسخره كنندگان بهتر باشند، ونباید زنانی زنان دیگر را [مسخره كنند] شاید مسخره شده‌ها از مسخره كنندگان بهتر باشند، و از یكدیگر عیب‌جویی نكنید و یكدیگر را با لقب های ناپسند صدا نزنید؛ بد نشانه و علامتی است اینكه انسانی را پس از ایمان آوردنش به لقب زشت علامت‌گذاری كنند. و كسانی كه [از این امور ناهنجار و زشت‌] توبه نكنند ستمكارند. «لمز» عیب‌جویی در روبرو و «همز» عیب‌جویی در پشت سر است‌ و «تنابز» نام بردن و صدازدن دیگران با لقب بد است. در آیه‌ی قبل، مسئله‌ی برادری میان مؤمنان مطرح شد و در این آیه اموری مطرح می‌شود كه برادری را از بین می‌برد. همچنین در آیات قبل سخن از صلح و اصلاح بود، در این آیه به بعضی عوامل و ریشه‌های فتنه و درگیری كه مسخره كردن، تحقیر كردن و بدنام بردن است اشاره می‌كند. شاید بتوان گفت كه عنوان تمسخر و تحقیر كه در این آیه مطرح شده، از باب نمونه است و هر سخن یا حركتی كه اخوّت و برادری اسلامی را خدشه‌دار كند، ممنوع است. با آنكه زنان در واژه «قوم» داخل بودند، امّا ذكر آنان به صورت جداگانه، بیانگر خطر بیشتر تمسخر و تحقیر در میان آنان است. استهزا و مسخره كردن، در ظاهر یك گناه، ولی در باطن چند گناه است؛ گناهانی مانند: تحقیر، خوار كردن، كشف عیوب، اختلاف افكنی، غیبت، كینه، فتنه، تحریك، انتقام و طعنه به دیگران در آن نهفته است. ریشه‌های تمسخر ۱. گاهی مسخره كردن برخاسته از ثروت است كه قرآن می‌فرماید: «وَیْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ، الَّذِی جَمَعَ مالًا وَ عَدَّدَهُ» ‌(همزه،۱،۲) وای بر كسی كه به خاطر ثروتی كه اندوخته است، در پیش رو یا پشت‌سر، از دیگران عیب‌جویی می‌كند. ۲. گاهی ریشه‌ی استهزا، علم و مدرك تحصیلی است كه قرآن درباره این گروه می‌فرماید: «فَرِحُوا بِما عِنْدَهُمْ مِنَ الْعِلْمِ وَ حاقَ بِهِمْ ما كانُوا بِهِ یَسْتَهْزِؤُنَ» ‌(غافر،۸۳) آنان به علمی كه دارند شادند و كیفر آنچه را مسخره می‌كردند، ایشان را فرا گرفت. ۳. گاهی ریشه‌ی مسخره، توانایی جسمی است. كفّار می‌گفتند: «مَنْ أَشَدُّ مِنَّا قُوَّةً» ‌(فصّلت،۱۵) كیست كه قدرت و توانایی او از ما بیشتر باشد؟ ۴. گاهی انگیزه‌ی مسخره كردن دیگران، عناوین و القاب دهان پر كن اجتماعی است. كفّار فقرایی را كه همراه انبیاء بودند تحقیر می‌كردند و می‌گفتند: «ما نَراكَ اتَّبَعَكَ إِلَّا الَّذِینَ هُمْ أَراذِلُنا» ‌(هود،۲۷) ما پیروان تو را جز افراد اراذل نمی‌بینیم. ۵. گاهی به بهانه تفریح و سرگرمی، دیگران به تمسخر گرفته می‌شوند. ۶. گاهی طمع به مال و مقام، سبب انتقاد همراه با تمسخر از دیگران می‌شود. گروهی، از پیامبر اكرم صلی الله علیه و آله درباره‌ی زكات عیب‌جویی می‌كردند، قرآن می‌فرماید: «وَ مِنْهُمْ مَنْ یَلْمِزُكَ فِی الصَّدَقاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْها رَضُوا وَ إِنْ لَمْ یُعْطَوْا مِنْها إِذا هُمْ یَسْخَطُونَ» ‌(توبه،۵۸) ریشه‌ی این انتقاد طمع است، اگر از همان زكات به خود آنان بدهی راضی می‌شوند، ولی اگر ندهی همچنان عصبانی شده و عیب‌جویی می‌نمایند. ۷. گاهی ریشه‌ی مسخره، جهل و نادانی است. هنگامی كه حضرت موسی علیه السلام برای حل اختلاف و درگیری دستور كشتن گاو را داد، بنی‌اسرائیل گفتند: آیا ما را مسخره می‌كنی؟ حضرت موسی علیه السلام گفت: «أَعُوذُ بِاللَّهِ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْجاهِلِینَ» ‌(بقره،۶۷) به خدا پناه می‌برم كه از جاهلان باشم. یعنی مسخره برخاسته از جهل و نادانی است و من جاهل نیستم. ۸. گاهی سرچشمه تمسخر، ریاكاری و بهانه‌گیری و شخصیت‌شكنی است. «یَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِینَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ فِی الصَّدَقاتِ وَ الَّذِینَ لا یَجِدُونَ إِلَّا جُهْدَهُمْ فَیَسْخَرُونَ مِنْهُمْ» ‌(توبه،۷۹) مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام: لَا تَسْتَبْطِئْ إِجَابَةَ دُعَائِكَ وَ قَدْ سَدَدْتَ طَرِيقَهُ بِالذُّنُوب‏ اجابت دعایت را دیر مپندار، در حالی که خودت با گناه راه اجابت آن را بسته ای. تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص۱۹۳ ، ح۳۷۶۸ #حجرات_11 قسمت اول —---------------------------— هر روز خود را با قرآن آغاز کنیم ... دیگران را هم به قرآن کریم دعوت کنیم ... لینک تلگرام : https://t.me/Every_day_Quran لینک واتساپ : https://chat.whatsapp.com/GPU5KJGGQgf1QB5vCptqxp لینک ادمین : @ar_karimian

.               ﷽‌‌‌ 🏴 سوره حجرات آیه ۱۰: (قسمت سوم) إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ترجمه: جز این نیست كه همه مؤمنان با هم برادرند؛ بنابراین [در همه نزاع ها و اختلافات‌] میان برادرانتان آشتی برقرار كنید، و از خدا پروا نمایید تا مورد رحمت قرار گیرید. صلح و آشتی در قرآن‌ در قرآن، واژه‌های صلح، «وَ الصُّلْحُ خَیْرٌ» ‌(نساء،۱۲۸)، اصلاح، «وَ أَصْلِحُوا ذاتَ بَیْنِكُمْ» ‌(انفال،۱)، تألیف قلوب، «فَأَلَّفَ بَیْنَ قُلُوبِكُمْ» ‌(آل‌عمران،۱۰۳) و سِلم، «ادْخُلُوا فِی السِّلْمِ كَافَّةً» ‌(بقره،۲۰۸) نشان‌دهنده‌ی توجّه اسلام به صلح و صفا و زندگی مسالمت‌آمیز و شیرین است. از نعمت‌های الهی كه خداوند در قرآن مطرح كرده است، الفت میان دل‌های مسلمانان است. چنانكه خداوند خطاب به مسلمانان می‌فرماید: «كُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَیْنَ قُلُوبِكُمْ» ‌(آل‌عمران،۱۰۳) به یاد آورید كه شما قبل از اسلام با یكدیگر دشمن بودید، پس خداوند میان دل‌های شما الفت برقرار كرد. چنانكه میان قبیله‌ی اوس و خزرج یكصد و بیست سال درگیری و فتنه بود و اسلام میان آنان صلح برقرار كرد. اصلاح و آشتی دادن، سبب دریافت بخشودگی و رحمت از جانب خداوند شمرده شده است. «إِنْ تُصْلِحُوا وَ تَتَّقُوا فَإِنَّ اللَّهَ كانَ غَفُوراً رَحِیماً» ‌(نساء،۱۲۹) و هر كس واسطه‌گری خوبی میان مسلمانان انجام دهد، پاداشِ در شأن دریافت خواهد كرد. «مَنْ یَشْفَعْ شَفاعَةً حَسَنَةً یَكُنْ لَهُ نَصِیبٌ مِنْها» ‌(نساء،۸۵) اسلام برای اصلاح میان مردم، احكام ویژه‌ای قرار داده است، از جمله: ● دروغ كه از گناهان كبیره است، اگر برای آشتی و اصلاح گفته شود، جرم و گناهی ندارد. «لا كذب علی المصلح» ● نجوا و درگوشی سخن گفتن كه از اعمال شیطان و مورد نهی است، ‌(مجادله،۱۰) اگر برای اصلاح و آشتی دادن باشد، منعی ندارد. «لا خَیْرَ فِی كَثِیرٍ مِنْ نَجْواهُمْ إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلاحٍ بَیْنَ النَّاسِ» ‌(نساء،۱۴) ● با این‌كه عمل به سوگند، واجب و شكستن آن حرام است، امّا اگر كسی سوگند یاد كند كه دست به اصلاح و آشتی دادن میان دو نفر نزند، اسلام شكستن این سوگند را مجاز می‌داند. وَ لا تَجْعَلُوا اللَّهَ عُرْضَةً لِأَیْمانِكُمْ أَنْ‌ ... تُصْلِحُوا بَیْنَ النَّاسِ‌ ‌(بقره،۲۲۴) ● با این‌كه عمل به وصیّت، واجب و ترك آن حرام است، امّا اگر عمل به وصیّت، میان افرادی فتنه و كدورت می‌آورد، اسلام اجازه می‌دهد كه وصیّت ترك شود تا میان مردم صلح و صفا حاكم باشد. «فَمَنْ خافَ مِنْ مُوصٍ جَنَفاً أَوْ إِثْماً فَأَصْلَحَ بَیْنَهُمْ فَلا إِثْمَ عَلَیْهِ» ‌(بقره،۱۸۲) پیام‌ آیه شریفه: ۱. رابطه برادری، در گرو ایمان است. (مسائل اقتصادی، سیاسی، نژادی، جغرافیایی، تاریخی و ... نمی‌تواند در مردم روح برادری به وجود آورد.) «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ» جانِ گرگان و سگان از هم جداست‌ ‌متّحد، جان‌های شیران خداست‌ ۲. برادری بر اساس ایمان، مشروط به سنّ، شغل، سواد و درآمد نیست. «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ» ۳. هیچ كس، خود را برتر از دیگران نداند. «إِخْوَةٌ» (آری، میان والدین و فرزند برتری است، ولی میان برادران، برابری است.) ۴. برای برقراری صلح وآشتی، از كلمات محبّت‌آمیز و انگیزه‌آور استفاده كنیم.  «إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا» ۵. جلوگیری از نزاع و اقدام برای اصلاح و برقراری صلح، وظیفه‌ی همه است، نه گروهی خاص. «فَأَصْلِحُوا» ۶. اصلاح كننده نیز خود را برادر طرفین درگیر بداند. «فَأَصْلِحُوا بَیْنَ أَخَوَیْكُمْ» ۷. اصلاح و آشتی دادن، آفاتی دارد كه باید مراقب بود. فَأَصْلِحُوا ... وَ اتَّقُوا اللَّهَ‌ ۸. صلح و صفا، مقدّمه‌ی نزول رحمت الهی است. فَأَصْلِحُوا ... تُرْحَمُونَ‌ ۹. جامعه بی‌تقوا، از دریافت رحمت الهی محروم است. «اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ» مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام: مَن تَعَدَّى الحَقَّ ضاقَ مَذْهَبُهُ؛ كسى كه از راه حق منحرف شود راه بر او تنگ خواهد شد. تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص۷۰ ،ح۱۰۰۷ #حجرات_10 قسمت سوم —---------------------------— هر روز خود را با قرآن آغاز کنیم ... دیگران را هم به قرآن کریم دعوت کنیم ... لینک تلگرام : https://t.me/Every_day_Quran لینک واتساپ : https://chat.whatsapp.com/GPU5KJGGQgf1QB5vCptqxp لینک ادمین : @ar_karimian

.                                  ﷽‌‌‌ 🏴 سوره حجرات آیه ۱۰: (قسمت دوم) إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ترجمه: جز این نیست كه همه مؤمنان با هم برادرند؛ بنابراین [در همه نزاع ها و اختلافات‌] میان برادرانتان آشتی برقرار كنید، و از خدا پروا نمایید تا مورد رحمت قرار گیرید. حقوق برادری‌ رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: مسلمان بر برادر مسلمانش سی حق دارد كه هر یك باید آن حقوق را ادا كنند، از جمله: ۱. عفو و مهربانی به او، ۲. پنهان كردن اسرار او، ۳. جبران اشتباهات او، ۴. قبول عذر او، ۵. دفاع در برابر بدخواهان او، ۶. خیرخواهی نسبت به او، ۷. عمل به وعده‌هایی كه به او داده، ۸. عیادت به هنگام بیماری او، ۹. تشییع جنازه او، ۱۰. پذیرفتن دعوت و هدیه‌ی او، ۱۱. پاداش دادن به هدایای او، ۱۲. تشكّر از خدمات او، ۱۳. كوشش در یاری رسانی به او، ۱۴. حفظ ناموس او، ۱۵. برآوردن حاجت او، ۱۶. واسطه‌گری برای حل مشكلاتش، ۱۷. گمشده‌اش را راهنمائی كند، ۱۸. به عطسه او تهنیت گوید، ۱۹. سلامش را پاسخ دهد، ۲۰. به سخن وگفته‌ی او احترام گذارد، ۲۱. هدیه‌ی او را خوب تهیه كند، ۲۲. سوگندش را بپذیرد، ۲۳. دوست او را دوست بدارد وبا او دشمنی نكند، ۲۴. او را در حوادث تنها نگذارد، ۲۵. هر چه را برای خود می‌خواهد برای او نیز بخواهد و ... پیامبراكرم صلی الله علیه و آله بعد از تلاوت آیه‌ «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ» فرمودند: خون مسلمانان با هم برابر است و اگر یكی از آنان به كسی پناه یا امان داد، دیگران باید به آن تعهّد پایبند باشند و همه در برابر دشمن مشترك، بسیج شوند. «و هم ید علی من سواهم» ‌ مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام: اَيُّهَا النّاسُ لَوْ لَمْ تَـتَخاذَلوا عَنْ نَصْرِ الْحَقِّ وَ لَمْ تَهِنوا عَنْ تَوْهينِ الْباطِلِ، لَمْ يَطْمَعْ فيكُمْ مَنْ لَيْسَ مِثْلَكُمْ وَ لَمْ يَقْوَ مَنْ قَوىَ عَلَيْكُمْ... ؛ اى مردم! اگر در يارى حق كوتاهى نمى كرديد و در خوار ساختن باطل سستى نمى نموديد، كسانى كه همپايه شما نيستند، در شما طمع نمى كردند و هيچ قدرتى بر شما مسلط نمى شد. نهج البلاغه(صبحی صالح) ص۲۴۱ #حجرات_10 قسمت دوم —---------------------------— هر روز خود را با قرآن آغاز کنیم ... دیگران را هم به قرآن کریم دعوت کنیم ... لینک تلگرام : https://t.me/Every_day_Quran لینک واتساپ : https://chat.whatsapp.com/GPU5KJGGQgf1QB5vCptqxp لینک ادمین : @ar_karimian

.                                  ﷽‌‌‌ 🏴 سوره حجرات آیه ۱۰: (قسمت اول) إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ترجمه: جز این نیست كه همه مؤمنان با هم برادرند؛ بنابراین [در همه نزاع ها و اختلافات‌] میان برادرانتان آشتی برقرار كنید، و از خدا پروا نمایید تا مورد رحمت قرار گیرید. این آیه، رابطه‌ی مؤمنان با یكدیگر را همچون رابطه‌ی دو برادر دانسته كه در این تعبیر نكاتی نهفته است، از جمله: الف) دوستی دو برادر، عمیق و پایدار است. ب) دوستی دو برادر، متقابل است، نه یك سویه. ج) دوستی دو برادر، بر اساس فطرت و طبیعت است، نه جاذبه‌های مادی و دنیوی. د) دو برادر در برابر بیگانه، یگانه‌اند وبازوی یكدیگر. ه) اصل و ریشه دو برادر یكی است. و) توجّه به برادری مایه‌ی گذشت و چشم‌پوشی است. ز) در شادی او شاد و در غم او غمگین است. امروزه برای اظهار علاقه، كلمات رفیق، دوست، هم شهری و هم وطن بكار می‌رود، امّا اسلام كلمه برادر را بكار برده كه عمیق‌ترین واژه‌هاست. در حدیث، دو برادر دینی به دو دست تشبیه شده‌اند كه یكدیگر را شستشو می‌دهند. در این آیه و آیه‌ی قبل، سه بار فرمان «اصلحوا» تكرار شده كه نشانه‌ی توجّه اسلام به برقراری صلح و دوستی میان افراد جامعه است. در آیه قبل فرمود: فَأَصْلِحُوا ... وَ أَقْسِطُوا به عدالت، صلح برقرار كنید و این آیه می‌فرماید: فَأَصْلِحُوا ... وَ اتَّقُوا در برقراری صلح، از خدا بترسید. اگر شما را به عنوان میانجی پذیرفتند، خدا را در نظر بگیرید و حكم دهید، نه آنكه اصلاح شما، مایه‌ی ظلم و ستم به یكی از طرفین گردد. اخوّت و برادری‌ از امتیازات اسلام آن است كه اصلاحات را از ریشه شروع می‌كند. مثلا می‌فرماید: «إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِیعاً» ‌(یونس،۶۵) تمام عزّت برای خداست، چرا به خاطر كسب عزّت به سراغ این و آن می‌روید؟ یا می‌فرماید: «أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِیعاً» ‌(بقره،۱۶۵) تمام قدرت‌ها از اوست، چرا هر ساعتی دور یك نفر می‌چرخید!؟ در این آیه نیز می‌فرماید: همه‌ی مؤمنان با یكدیگر برادرند، بعد می‌فرماید: اكنون كه همه برادر هستید، قهر و جدال چرا؟ همه با هم دوست باشید. بنابراین برای اصلاح رفتار فرد و جامعه باید مبنای فكری و اعتقادی آنان را اصلاح كرد. طرح برادری واخوّت وبكارگیری این واژه، از ابتكارات اسلام است. در صدر اسلام پیامبر صلی الله علیه و آله به همراه هفتصد و چهل نفر در منطقه‌ی «نخیله» حضور داشتند كه جبرئیل نازل شد و فرمود: خداوند میان فرشتگان عقد برادری بسته است، حضرت نیز میان اصحابش عقد اخوّت بست و هر كس با كسی برادر می‌شد. مثلًا: ابوبكر با عمر، عثمان با عبدالرّحمن، سلمان با ابوذر، طلحه با زبیر، مصعب با ابوایّوب انصاری، حمزه با زیدبن حارثه، ابودرداء با بلال، جعفر طیّار با معاذبن جبل، مقداد با عمّار، عایشه با حفصه، امّ‌سلمه با صفیّه و شخص پیامبر اکرم حضرت محمد بن عبدالله صلی الله علیه و آله با مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام عقد اخوّت بستند. در جنگ احد، پیامبر اكرم صلی الله علیه و آله دستور داد دو نفر از شهدا، به نام‌های عبداللَّه‌بن عمر و عمر بن جموح را كه میانشان برادری برقرار شده بود، در یك قبر دفن كنند. برادری نسبی، روزی گسسته خواهد شد، «فَلا أَنْسابَ بَیْنَهُمْ» ‌(مؤمنون،۱۰۱) ولی برادری دینی حتّی در قیامت پایدار است. «إِخْواناً عَلی‌ سُرُرٍ مُتَقابِلِینَ» ‌(حجر،۴۷) دوستی و برادری باید تنها برای خدا باشد. اگر كسی با دیگری بخاطر دنیا دوست شود، به آنچه انتظار دارد نمی‌رسد و در قیامت نیز دشمن یكدیگر می‌شوند. قرآن می‌فرماید: در قیامت، دوستان با هم دشمن می‌گردند جز متّقین. «الْأَخِلَّاءُ یَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِینَ» ‌(زخرف،۶۷) آنچه مهم‌تر از گرفتن برادر است، حفظ برادری است. در روایات از كسانی كه برادران دینی خود را رها می‌كنند به شدّت انتقاد شده و سفارش شده است كه اگر برادران از تو فاصله گرفتند، تو با آنان رفت و آمد داشته باش. «صل من قطعك» امام جعفر صادق علیه السلام فرمود: مؤمن برادر مؤمن است، مانند یك جسد كه اگر بخشی از آن بیمار گردد، همه‌ی بدن ناراحت است. مولا امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام: مَنْ رَكِبَ الْباطِلَ اهلکهُ مَرْكَبُهُ. كسى كه بر باطل سوار شود، مَركبش او را هلاک خواهد كرد. تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص۷۱ ، ح۱۰۳۲ #حجرات_10 قسمت اول —---------------------------— هر روز خود را با قرآن آغاز کنیم ... دیگران را هم به قرآن کریم دعوت کنیم ... لینک تلگرام : https://t.me/Every_day_Quran لینک واتساپ : https://chat.whatsapp.com/GPU5KJGGQgf1QB5vCptqxp لینک ادمین : @ar_karimian