اتاقی در حومه خاطره

سلطان‌بانو مستعان پنج نقش برگزیده از کارنامه تصویری #گلاب_آدینه ✍ #حمید_رستمی 1⃣  گلاب ‌آدینه فرزند #حسینقلی‌خان_مستعان ، پاورقی‌نویس معروف دهه‌های ۱۳۳۰ و ۴۰ مطبوعات ایران که به پدر قول داده بود اسم مستعان سردر سینماها نوشته نشود و به خاطر آن مجبور به اختیار کردن فامیلی آدینه برای خود شد تا زیر قولش نزند، برای نخستین بار با سریال افسانه سلطان و شبان ( #داریوش_فرهنگ ، ۱۳۶۰) به مخاطبان تلویزیون و سینما معرفی شد و در آن روزگار یک‌باره شهرتی چشم‌گیر به هم زد و همراه #مهدی_هاشمی و #محمد_مطیع مثلث دل‌نشین درباری را که مغز متفکر تمام اتفاقات هستند، تشکیل دادند و مخاطب از لحظه‌لحظه اتفاقات تلخ و شیرینی که حول محور این شخصیت‌ها رخ می‌داد لذت می‌برد. گلاب آدینه در نقش سلطان‌بانو چنان وجاهت منظر و شیوایی بیان داشت که در میان خیل عظیم مردان بازیگر که هر کدام سابقه طولانی در عرصه تئاتر و تلویزیون ایران داشتند چون ستاره‌ای درخشید و نقشی که پتانسیل آن‌چنانی برای دیده شدن نداشت تماشایی از کار درآورد و شاید به خاطر همین ظرفیت پایین نقش بود که #سوسن_تسلیمی از پذیرفتن نقش ابا کرد و آدینه را به #داریوش_فرهنگ پیشنهاد داد تا سریال ساخته شود. یکی از طلایی‌ترین دیالوگ‌های تلویزیون ایران را مهدی هاشمی در نقش شبانی که به سلطنت موقتی رسیده و نمی‌تواند حس حسادت خود را از رابطه حسنه سلطان‌بانو با وزیر اعظم پنهان کند، به او گفت: «تو سلطان‌بانوی مایی یا سلطان‌بانوی وزیر؟!» 2⃣ با تمام موفقیت‌های سریال افسانه سلطان و شبان، چندان رونقی در فعالیت سینمایی آدینه پیدا نشد و در عرض ده سال فقط چهار فیلم زرد قناری، شکار خاموش، بهترین بابای دنیا و روسری‌آبی را تجربه کرد که سه‌تای نخست باز هم همراه همسرش مهدی هاشمی بود و این نقش «کبوتر» در روسری‌آبی ( #رخشان_بنی‌اعتماد ، ۱۳۷۳) بود که جلوه دیگری از هنر بازیگری او را به منصه ظهور رسانید. او در نقش کارگر مزرعه گوجه‌فرنگی، تمام جذابیت‌های زنانه‌اش را فراموش کرده و در هیأت زنی شبه‌مرد که از صبح تا شب برای لقمه‌ای نان جان می‌کَند ظاهر شد و سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش دوم زن را از آن خود کرد و پس از آن جای پایش در سینما محکم‌تر از پیش شد و از زیر سایه همسرش بیرون آمد. 3⃣ شش سال بعد و در روزگار خوش فرهنگ و هنر این مرز و بوم، در فیلمی دیگر از رخشان بنی‌اعتماد، زیر پوست شهر شاه‌نقش دیگری به عهده گرفت و در اوج منازعات سیاسی، نقش مادری دلواپس را که کارگر کارخانه با زندگی فقیرانه است بازی کرد، و در حالی‌که با شوهر و پسر بزرگش بر سرنوشت خانه کوچک‌شان بحث دارد، باید حواسش به پسر کوچکتر سیاست‌زده و دختر حامله‌اش که سر ناسازگاری با شوهرش را دارد هم باشد و همه این‌ها فقط از هنر بازیگری خانم آدینه برمی‌آمد که در لحظه‌لحظه بازی نفس‌ها را در سینه حبس کند و دلواپسی‌ها و نگرانی‌های خاص مادر ایرانی را به نمایش بگذارد و تندیس بهترین بازیگر نقش اول زن را از چهارمین جشن خانه سینما دریافت کند. 4⃣ سه سال پس از فیلم تلخ و بسیار گزنده زیر پوست شهر، آدینه نقشی تقریباً مشابه را این بار در فیلم به‌شدت امیدوارکننده و سرخوشانه مهمان مامان ( #داریوش_مهرجویی ) بازی کرد. مادری سنتی و میان‌سال که مهمانی تازه از راه رسیده و رودربایستی‌دار دارد و وسایل پذیراییِ در دسترس، به‌شدت کم است و او مجبور می‌شود برای حفظ آبرو به کمک همسایه‌ها تمام تلاشش را بکند تا آب در دل مهمان تکان نخورد و اسباب شرمساری پدید نیاید. فیلم یک اعلامیه همگانی در جهت لزوم کمک به یکدیگر و باخبر شدن از حال اطرافیان است که با قلم شیوای #هوشنگ_مرادی‌کرمانی و کارگردانی مهرجویی در عین خلق لحظات پراضطراب در مورد چگونگی برگزاری مهمانی شام، در پایان نفسی به‌راحتی کشیده می‌شود و همه شاد و خوش‌حال در کنار یکدیگر به زندگی ادامه می‌دهند. 5⃣ گلاب آدینه در ۱۳۹۳ نقش نخست فیلم من دیگو مارادونا هستم ( #بهرام_توکلی ) را به عهده گرفت که در آن نقش دو خواهر را هم‌زمان بازی می‌کرد و باید اختلاف خانوادگی و طبقاتی میان این دو خواهر را که یکی بالاشهری و دیگری پایین‌شهری بود جان می‌بخشید و این در حالی بود که پسر خواهر متمول در میان انبوه اختلافات باید از دختر خانواده فقیر خواستگاری می‌کرد که این خود موجبات مشاجره و منازعه را بیشتر می‌کرد. فیلمی با حضور لشکری از بهترین بازیگران ایران که گلاب چون نگینی درخشان در میان‌شان می‌درخشید. کانال: #مقالات_حمید_رستمی🔻 @hamid_rostami_1354